En toch was ik deze plaat bijna weer vergeten. Fascinerend want hij ligt enorm lekker in het gehoor. Dus laat ik er dan direct maar een cijfer aan plakken, dan zie ik hem sowieso aan het eind van dit jaar weer naar boven komen.

Goed. Muzikaal zit het dik in orde hier. Heerlijk energieke en speelse plaat waarbij ze er hoorbaar veel plezier in hebben. Vooral het begin en het eind van de plaat zijn erg sterk. Tussendoor zakt het toch wat in. Ook fijn dat ze aan het eind weer terugverwijzen naar het begin, maar dat zal wel onderdeel van het concept zijn. Iets waar ik me dan weer totaal niet in verdiept heb.

De zang is niet direct het sterkste punt. Nergens storend (gelukkig), maar opvallen doet het allerminst. Het doet me daarbij wat denken aan de oude Steven Wilson zang. Het past bij de muziek, trekt nergens de aandacht, voegt wel iets toe maar springt er nergens, in zowel positieve als negatieve zin uit.

Day and Age klinkt enorm fijn, is heerlijk energiek en raakt precies de juiste progressive snaren. Waarom ik ze dan elke keer uit het gehoor verlies is me echt een raadsel.