“It’s not a promise if you break it.
You couldn’t meet their expectations.
How are you going to tell them?”

Demon, de achtste telg uit de Gazpacho familie. Het duisterste werk wat ze gemaakt hebben volgens eigen zeggen, en daar zit zeker een waarheid in. Het album klinkt een stuk duisterder dan voorgaand werk. Voor dit album zijn ze weer terug gegaan naar de stijl van Night en Tick-Tock. Vier nummers die een verhaal vertellen van zo’n 45 minuten. Het verhaal gaat over een manuscript van een onbekende man die, naar eigen zeggen, duizend jaar geleefd heeft. Al deze jaren is hij op zoek geweest naar iets wat de geschiedenis had beïnvloed op een negatieve manier. De kracht die dit uiteindelijk gedaan zou hebben was volgens de schrijver een demon. Het manuscript diende als dagboek en is de inspiratie voor dit album.

Het album begint met het 10 minuten durende i've Been Walking. En hier horen we de eerste nieuwe geluiden, tenminste als we even geduld hebben. Het begint namelijk met Jan-Henrik Ohme die onder minimale begeleiding zijn zangkwaliteiten laat horen. De rest van de 10 minuten verloopt enigszins zoals je zou verwachten. Enigszins, omdat ze hier en daar nog wel eens van hun eerder betreden paden afstappen en wat van de hak op de tak willen stappen. Hiermee laten ze zien (of horen eigenlijk) dat ze de term progressief daadwerkelijk waarmaken. Naarmate het nummer vordert wordt de opbouw steeds steviger en krachtiger en komt de rock kant boven steken. De climax zelf bracht me even terug naar Night met een wonderschone viool.
Het volgende nummer (een korte, net geen 5 minuten) brengt de omslag in het album. Halverwege worden we getrakteerd op een heerlijk accordeon (en een lekker stukje folk muziek). En de laatste paar seconden brengen ons een duister en angstaanjagend geluid wat geleidelijk overgaat in i've Been Walking 2.
I've Been Walking 2 sleurt je mee en het lijden en de pijn worden voelbaar. Het begin lijkt heel vreedzaam en rustig maar op de achtergrond is er duister te vinden. De angst wordt beetje bij beetje verder uitgebouwd en de tussentijdse climax geeft kippenvel. Hier en daar is er een kleine glinstering van hoop, maar dit is te weinig om op te kunnen bouwen. Ze weten de sfeer, het verhaal, de angsten en duisternis hier zo geweldig te combineren dat je in luttele seconden bent opgegaan in de muziek. Maar de Demon komt dichterbij en dat gaat niet onopgemerkt. In de climax veegt hij vakkundig alle bij elkaar gesprokkelde beetjes hoop weg en opent de deur.
In Death Room horen we dan de hand van de Demon. Waar er hiervoor een constante dreiging van zijn aanwezigheid doorklonk, komt hij hier in actie met pijnlijke duistere klanken die je steeds verder en verder mee de afgrond in sleuren. Alle narigheid en pijn die hij in de duizend jaar lange geschiedenis heeft gebracht worden hier geopenbaard, en wat geniet hij ervan. De climax geeft ons een laatste blik op een hoopvol eind voordat we worden meegenomen in het eeuwige duister.

Demon is een album dat het woord progressief ook waarmaakt. Voor trouwe fans zal het misschien wat slikken zijn (of een verademing), maar als je jezelf ertoe aanzet om dit te doorgronden worden er prachtige deuren geopend. Deuren naar duistere plekken dan wel, maar wel prachtige plekken. De nieuwe instrumenten, het fragmentarische karakter en de daarbij horende ongewone zanglijnen zorgen voor een nieuwe beleving. Het moment dat de toon omslaat creëert een samenhorigheid op het album en zorgt ervoor dat je nog verder wegzakt in de muziek.

Gazpacho leerde ik kennen door Night. Een album wat me meteen meesleurde in een fenomenale droom en zich daarmee op een hoge plek wist te manifesteren. Ze wisten dit niveau vol te houden met het volgende album en bewezen daarmee in de top te horen van de progressieve rock. Met Demon bewijzen ze het nog steeds te kunnen en zichzelf te blijven vernieuwen. Waar ze met Night de bekendheid zijn ingetreden gaan ze met Demon een trede hoger op de trap.
Demon is het album wat bewijst waarom muziek gemaakt wordt: om verhalen, emotie, pijn, lijden, verdriet, geluk, liefde en hoop door te laten klinken op een rauwe en echte manier. Waardoor je meegezogen wordt in de wonderlijke wereld van muziek die we tegenwoordig steeds minder zien.

Voor mij de kanshebber op de ‘album van het jaar’ titel en het beste werk wat ze tot nu toe gemaakt hebben.
5*

het begint al goed, een mooie instrumentaal (klassiek achtige) intro, dan meteen door naar Hell Freezes Over die een inleiding zijn voor het album.
dan komt Black Lily die toch lichtelijk tegenvalt, geen verassingen maar een gewoon mooi nummer.
Gold Star daarintegen weet me goed te pakken, en is muziekaal toch een heerlijk nummer, om over te gaan in het derde deel van Hell Freezes Over (welke overigens ook weer goed klinkt).

Mary Celeste luid op een fijne manier het tweede deel in, ook op muziekaal gebied is dit een van de favorieten.
What Did I Do? is een nummer wat me niet meteen pakte, het duurde even voordat het wist te boeien, en het blijkt dan toch wel een erg sfeerisch nummer.
Golem is een nummer waar toch wat meer dreiging in zit, en is dan ook een nummer wat qua sfeer goed bij het vorige album past.
The Dumb is ook weer een typisch nummer wat simpelweg genieten is.
Hell Freezes Over IV begint stevig en luid krachtig het einde in, en sluit het dan ook krachtig af.

het hele album is opnieuw een kunstwerk zowel op muziekaal gebied als tekstueel gebied.
wel is te merken dat ze hetzelfde kunstje blijven herhalen, met uiteraard wat verassingen maar zelfs die zijn hier niet bijzonder groot.
mischien is het dat het verschil tussen het vorige album nu niet zo groot is als dat bij Missa Atropos en Tick Tock het geval was, zodat het meer opvalt.

maar desalniettemin ga ik hier weer de volle mep voor geven, net zoals op de vorige albums weet ook dit me weer helemaal mee te slepen, en laat dat nou precies zijn wat ik wil
5*

Ik mis toch een beetje de sfeer, hoewel dat denk ik voornamelijk komt doordat de twee langen nummers niet echt goed samengaan met de 'drones'.
Mladic & We Drift Like Worried Fire zijn heerlijk om te horen, ze zitten weer goed in elkaar.
Ook de 2 drones klinken goed.
Alleen er mist net iets in de samenhang van de nummers, kan er niet precies mijn vinger opleggen.
Al met al nog steeds een album van ongelofelijke kwaliteit daarom ook een 4,5*

er is mij ooit verteld dat goede muziek geen woorden nodig heeft.
en dat heb ik altijd onthouden tijdens mijn zoektocht door muziek, en de laatste paar jaar merk ik dat ik het er steeds meer mee eens ben.

toen ik in de top 00 dit album zag staan trok de naam me eigenlijk meteen (de hoge notering werkte ook mee ) en heb hem toen maar eens opgezocht.
toen ik er achterkwam dat het maar 3 nummers zijn met een totale duur van 1 uur, was mijn interesse helemaal gewekt, dus ik zet hem eens lekker op en, wow, wacht, wat?
dat was even totaal anders dan verwacht, aja even lekker rustig luisteren.
een uur later zijn we klaar en ik moet zeggen, ik ben dat uur totaal van de wereld geweest, wat een briljant stuk muziek.

heb hem ondertussen nog een paar keer geluisterd en elke keer lopen de rillingen weer over mijn rug, het is nog nooit voorgekomen dat ik ooit echt bang werd van muziek, maar het is ze toch gelukt. elke noot, elk geluid heeft een functie, een doel, ze vertelen hier een verhaal zonder er woorden te gebruiken, de wisselingen, het samenspel, en zelfs de pauze's zorgen voor een onvergetelijk stuk muziek.

toen ze me vertelde dat goede muziek geen woorden nodig had verwezen ze naar de werken van Mozart, Bach en dergelijke, ik heb toen eigenlijk nooit naar klassiek geluisterd maar sinds kort is het toch wat meer erin gekropen.
de musici van toen waren (en zijn nog steeds) ware geniën, hoe ze een verhaal konden vertellen, gevoelens konden overbrengen met al die instrumenten, doe dat maar eens na.
tegenwoordig hoor je dat maar weinig meer, nu moet muziek vooral geld opbrengen en draait het niet meer om een verhaal, emoties of gevoelens. het is nu allemaal vrij simpel.
maar dan zijn er gelukkig nog de mannen van Godspeed, die lekker tegen allen comerciele zooi ingaan en een meesterwerk neerzetten, zonder ooit maar te zingen.

ik kan niet anders dan dit een volle 5* geven, ik verheug me nu al op de volgende albums.
want waar vind je tegenwoordig nog een artiest dit zo'n meesterwerk kan afleveren, denk dat er maar weinige zijn, en dat de meeste daarvan hier al hun kunsten hebben vertoont.

ik kan mijn review van het vorige album hier ook plaatsen, met mischien als enige toevoeging dat het hier wat moledieuzer, en mischien wat meer een als een geheel klinkt.
maar dat zijn maar kleine dingen als je kijkt naar wat een bizarre en prachtige muziek ze hier weten te maken.
ook hier niks anders dan lof en 5* uiteraard

Naar aanleiding van het nieuwe album ben ik het oude werk weer eens aan het beluisteren. En dat begint uiteraard met het minste album.

Toen dit uitkwam was dit alles wat mij niet aanstond, het staat vol met Rap, Hip-hop, Electro, een boel vreemde geluiden die later een weg vonden naar The Fall en een boel gastartiesten die totaal niet boeiend zijn. Ik vond het een waar gedrocht wat mijn inziens niets meer met Gorillaz te maken had.

Na al die jaren ben ik verschillende onderdelen die mij zo tegenstonden (Hip-Hop, Rap & Electro) wat meer gaan waarderen, zij het niet op dit album. Drie van de vier goede nummers (Rhinestone Eyes, Stylo, On Melancholy Hill & Broken) zijn zonder gastartiesten en zelfs deze nummers halen het niet bij de toppers van voorgaande albums. Het gemis van Alban is groot aangezien geen van de gastartiesten een passende Gorillaz zang heeft. Zet daarbij een boel onsamenhangende nummers die muzikaal ook nergens weten te boeien en de neiging tot skippen wordt steeds groter. Plastic Beach blijkt na al die jaren nog slechter te zijn geworden. Erg jammer aangezien ik Gorillaz en Albarn vrij hoog heb zitten en zijn muzikale ontwikkelingen altijd bewonder.

Teveel nummers, teveel gastartiesten, teveel probeersels en te weinig Albarn. Plastic Beach doet mij helemaal niks.


PS. Waarom de bonus nummers Pirates Progress en Three Hearts, Seven Seas, Twelve Moons niet op het album staan is mij een raadsel. Die twee nummers brengen een compleet andere stijl die, in tegenstelling tot de rest van het album wel goed uitgewerkt zijn en werken. Ook Doncamatic had op het album gemogen (was dit trouwens niet gewoon een losstaand nummer toentertijd?).

Ik blijf erbij, het voelt als een tussendoortje. Een prima zomerplaat die in de playlist niet misstaat. Maar een album om te beluisteren is het niet. Is het daarmee slecht? zeker niet, maar het mist de spanning en aantrekkingskracht die de eerste twee albums hadden (en in mindere mate nummer 3 en 5). Daarmee beland deze in dezelfde sloot als het 4de album, wat niet heel toevallig een tussendoortje was gemaakt tijdens een tour. Dit klinkt dan wel alsof er wat meer werk in zat, maar veel zal het niet geweest zijn.

Hoewel de nummers na een tijdje best blijven hangen moet ik nog maar zien of dit album volgend jaar met dit weer opnieuw tevoorschijn komt.