Erg fijn afwisselend album, mede weer dankzij het blik aan gastzangers. Maar ook muzikaal leveren ze erg fijne wisselende nummers af. Waarbij de filmische momenten en de bikkelharde riffs elkaar prachtig af weten te wisselen. Daarmee leveren ze voor mij in ieder geval een stap voorwaarts ten opzichte van hun debut. Mijn grootste kritiekpunt is eigenlijk dat het geheel simpelweg te lang duurt. Niet elk nummer is even interessant, Denial's Aria en Vespers maar ook de openener But What If We're Wrong mogen van mij wel weg. Ook de langere nummers gaan soms net even te lang door om echt meerwaarde te bieden. Een wat bondiger album had voor mij een wat beter resultaat gehad. Afgezien daarvan is het wel een bijzonder vermakelijke plaat met enkele heerlijke nummers.

Het doet veel denken aan Epica, Within Temptation, Evanescence, Delain en ook Dream Theater. Maar het stoort inderdaad niet. De kwaliteit, die ik helaas niet live heb kunnen meemaken, is duidelijk te horen. Het grootste probleem met dit album is dat er zoveel vergelijkingen inzitten dat het gemis aan een eigen geluid opvalt. Maar dat is dan ook het grootste probleem wat ik met dit album heb.

Grote favoriet is Gone waar de kracht van de zang de drijvende factor is. Een heerlijke afsluiter van een prima album.
3.5*

het derde album van Enter Shikari en tevens het eerste album van 2012 waar ik erg naar uitkeek.
het album klink weer typisch als de vorige, maar toch weten ze (net zoals de vorige) toch een andere sound mee te geven.

- We beginnen met System, de intro begint bekent maar gaat al snel over op iets nieuws.
het is een lekkere intro waar verder eigenlijk weinig over te zeggen valt, afgezien van de (zoals altijd) fantastische tekst.
- Hij loopt mooi over in Meltdown, waar ze meteen het tempo oppakken en beginnen met een (van de vele) breakdowns.
Wat opvalt is het vele gebruik van electro (wat tevens voor het hele album geld)hoewel ze op het vorige album er ook al veel gebruik van maakte is het hier allemaal wat duidelijk aanwezig en het klinkt wat vrolijker.
- Dan Sssnakepit de eerste single, en ook meteen een echt Enter Shikari nummer, lekker opbouw en heerlijke breakdown. Hoewel weinig bijzonder toch een erg lekker nummer.
- Search Party begint redelijk rustig maar gaat snel over op een iets steviger geluid.
Ook hier herken je weer het (hoge) party gehalte. Naarmate het einde vordert komt de hardheid toch wat terug, we moeten natuurlijk nog wel even knallen voordat we verder gaan, en dat doen ze dan ook goed. Opnieuw een lekker nummer.
- Arguing With Termometers is een echte knaller, snel en hard, met natuurlijk de gebruikelijke breakdowns (die opnieuw bol staan van de electro geluiden).
Natuurlijk is het een party nummer, maar niet eentje die je snel vergeet. Samen met snakepit toch en van de hardere nummers.

- dan Stalemate wat een heerlijk rustig nummer lijkt, in feite is het nummer een lange opbouw, ook hier blijkt de kracht van de tekst weer te werken.
Uiteindelijke is dit een echt party nummer, waar we rustig op mee springen.
Als we dan de climax bereiken zijn we nog niet helemaal klaar, we eindigen weer rustig onder piano begeleiding.
- Ghandi Mate, Ghandi is het perfecte voorbeeld voor de nieuwe sound van Enter Shikari.
Veel electro geluiden met de gebruikelijke breakdown, maar ook hier weten ze de hardheid weer terug te vinden, een kleine rust tussen door zorgt voor een kleine adem pauze, maar dan gaan we snel weer door. Opnieuw een erg fijn nummer, wat tevens een van mijn favoriete is.
- Warm Smiles Do Not Make You Welcome Here, de titel klinkt niet erg uitnodigend.
Eigenlijk opnieuw een party nummer, die toch telkens een stapje verder gaat, en lekker knallend afsluit. Ook dit is een van de favoriete.

- Dan krijgen we Pack Of Thieves we krijgen weer veel trance achtige dingen te horen, als we over gaan op het gitaar werk, krijgen we meteen weer een party gevoel, dit is niet iets wat je zo op cd moet luisteren, nee dit moet je live meemaken, dat is het idee dat ik krijg als ik dit hoor.
En dat vind ik eigenlijk niet eens zo erg .
- Hello Tyrannosaurus, Meet Tyrannicide, het ene laatste nummer begint met een nogal vreemd gitaar stukje, het klinkt allemaal erg interessant. Als we dan eenmaal erin komen komen we erachter dat weer een echte knaller is, lekker hard en onnavolgbare muziek, we komen zo langzamerhand aan het eind van het album maar voordat we stoppen gaan we nog ff een keer goed er tegen aan, en wel met dit nummer.
Ook hier merken we dat ze door ontwikkelen qua sound, want hoewel het gelijkenissen heeft met ouder werk, komen ook hier de electro invloeden uitgebreid terug.
- Als aflsuiter hebben we het nummer Constellations, een mooi rustig ballad achtig begin, wat zowaar gevoel en emotie over brengt. Het nummer luid het einde van het album in en geeft ons een nog een mooie afsluitende boodschap mee.


Come and join the party
is het begin van Sssnakepit en het geld dan ook volledig.
hoewel het album erg goed en fijn klinkt, blijft Enter Shikari een band die je live moet zien.
en met dit album willen ze je uitnodigen om eens lekker mee te komen feesten.

wat ikzelf een van de mooie dingen vind van Enter, is dat ze qua sound door blijven ontwikkelen, waardoor elk album dus zijn eigen sfeer, feeling en geluid krijgt, maar zo blijven ook de shows altijd leuk.
en een van de sterke punten van Enter komt ook hier weer terug, de lyrics.
ze zijn niet altijd even hoogstaand maar tenminste niet zo standaart, en ze hebben altijd een bedoeling.

het album staat vol met geweldige nummers, de paar hardere nummers worden mooi afgewisseld met wat rustigere stukken, en tekstueel gezien zit het weer super in orde.
een dikke 4*

Na Take to the Skies, Common Dreads en A Flash Flood of Colour was dit het vervolg wat ik verwacht had. Het duurde echter even voordat we dat kregen. En nu het er is doet het eigenlijk verlangen naar de genoemde albums. Nothing is True & Everything is Possible is zeker geen slecht album, sterker nog het luistert heerlijk weg en huisvest enkele pareltjes. Zo vallen modern living (en het bijbehorende apøcaholics anonymøus) T.I.N.A. (en de bijhorende intro Reprise 3) Marionettes (I & II) en The King erg goed. Elegy for Extinction schaar ik zelfs tot een van hun beste nummers. Prachtig hoe ze dit klassieke spel combineren in hun stijl en het zo passend maakt op het album.

Echter is het over de gehele linie genomen niet een bijzonder sterk album. Veel nummers ben ik alweer vergeten als zo over zijn. En bij sommige begin ik zo langzamerhand skip neigingen te krijgen (ja jij satellites, je breekt dat geweldige moment op daar op de plaat). En dat is jammer want ik hoor duidelijk veel plezier hierin terugkomen. En helemaal live zullen veel van deze nummers het heerlijk doen. Maar ik neig meer en meer om Common Dreads of A Flash Flood of Colour op te zetten.

Het album is een perfecte dwarsdoorsnede van hun repertoire. Daarbij is het ook ideaal als instap moment voor nieuwkomers. Voor mij als langlopende fan is het een gevalletje net wel net niet. Het is een album wat ik prima kan luisteren, maar tegelijkertijd ook eentje die ik nauwelijks onthoud. En dat is jammer.

3*

They blew up the bank of England
The paper burnt for days

Naar eigen zeggen het meest agressieve album wat ze gemaakt hebben. Iets wat niet direct uit de eerste twee singles bleek, The Last Garrison en Anaesthetist klinken eigenlijk zoals we gewend zijn van ze. Er zit een aanklacht naar de maatschappij in en het geheel wordt begeleid door de vele electro geluiden. De reacties op de single's verschilden van positief tot zeer negatief en een veel gehoord commentaar is dat de nummers te 'poppy' zouden klinken. Gelukkig is daar op het album weinig van te merken en lijkt de agressie toch echt de boventoon te voeren. Het album heeft genoeg nieuws te bieden. En dat blijkt ook weer uit de ontwikkeling die ze in de sound doorvoeren. Opnieuw voeren electro en drum and bass de boventoon maar ook wordt er leentjebuur gedaan bij andere stijlen en bands.

De eerste paar nummers (voornamelijk de twee single's) zijn niet van een denderend niveau en er valt ook nog maar weinig nieuws te vinden. Pas vanaf Never Let Go of the Microscope wordt het interessant en hier klinken dan ook de eerste nieuwe invloeden door. Meteen ook een van mijn favorieten trouwens. De nummers die volgen klinken bekend maar bieden aardig wat nieuwe elementen om te vermaken.

Na een heerlijk rustige interlude komen we bij de tweede topper van het album, The Bank of England. Het nummer begint vrij relaxed en bouwt rustig door tot de laatste minuut waar ze alles totaal loslaten en volledig een andere (onnavolgbare) kant opgaan, heerlijk. There’s a Price on Your Head is geinspireerd op System of a Down, echter waar de nummers van SoaD er een duidelijk lijn in hebben zitten gaat het hier om het zo hard en agressief mogelijk zijn, waardoor er maar weinig aan te genieten valt.

En dan is het weer tijd voor de Balad Dear Future Historians… . Toch wel de favoriet van het album. Het nummer wordt rustig en emotioneel opgebouwd waarna we naar het meest hoopvolle slotstuk worden geleid van het album. Hier klinkt een Enter Shikari zoals we die nog niet echt kende. Op Constellations klonken de eerste elementen al door maar met dit nummer laten ze zien dat ze veel meer in huis hebben dan alleen maar hard en agressief spelen. Wel zitten er nog genoeg groei mogelijkheden in, maar de muziek klinkt toch wat volwassener dan de vorige. Toch blijft de agressie goed zitten iets wat ook blijkt uit het bonus nummer Slipshod, kort, komisch en erg vermakelijk.

3.5*

Het album heeft zich ondertussen goed in mijn gehoor genesteld. Na het stevige The Mindsweep is dit een flinke koerswijziging, het heeft dan ook even geduurd voordat deze goed en wel beviel.

De muziek lijkt niet te passen bij de teksten. Er wordt vrij hard duidelijk gemaakt hoe slecht wij er als mensen voor staan. Zoals ze eigenlijk elk album doen. Maar waar dat de vorige keer gepaard ging met stevige muziek en een portie agressie gaat het hier gepaard met vrolijke catchy deuntjes. Er zitten nog wel wat momenten in waarbij er even tekeer gegaan wordt, al is het allemaal wel redelijk ingekaderd en beperkt.

De stijl is ook bewust, het album belichaamd het licht aan het eind van de tunnel. De hoop voor de mensheid in een steeds slechter wordende situatie. En de stijl past daar perfect bij. De agressie, angst en gekheid maken plaats voor rust en plezier. En dat contrast wordt extra versterkt door het verschil in stijl en geluid van dit album en de vorige.

Daarnaast is het ook gewoon een gevalletje publiek verbreding. Ik was ook best verbaasd dat ze in de HMH kwamen in plaats van de Melkweg. Het toont wel wat hun doelen zijn. Waarschijnlijk waren ze iets te vroeg want het concert is ondertussen verplaatst naar Paradiso, maar het zal mij niks verbazen als ze het volgend jaar niet weer opnieuw proberen. Het album klinkt er in ieder geval wel naar.