Redelijk standaard werkje met hier en daar wat heavy werk erin.
Toch wilt het de speaker uitknallen, en ik kan dit dan simpelweg ook niet opzetten zonder het volume steeds wat harder te zetten.
Tot we bij de laatste helft aankomen daar gaat het geluid telkens weer wat zachter.
Wat is het toch met bands, dat ze de saaie nummers (zogenaamde ballad's en dergelijke zooi) altijd aan het eind van een album doen, voel me altijd bedrogen als ik het album afgeluisterd heb.

Nummers die er voor mij uitspringen zijn Release the Panic, Damage(heerlijk begin) en If We Only.
Afgezien van Hold Me Now staan er geen echte teleurstellingen op,

Muziekaal is het allemaal bekend en zitten er weinig verrassingen in (zeg maar geen).
Ook de veplichte ballads staan erop, en zoals met de meeste ballads weten ze me niet te boeien. Vind het altijd maar zeikerig klinken en al helemaal als de nummers ervoor en ernaar lekker stevig zijn mogen ze ze best weglaten.

Al met al is het vermakelijk, hoewel het makkelijk wegluistert met de rest van mijn muziek valt het nergens op.
Als ik het hier zo zie (en lees) zal ik het oudere werk er ook eens bij pakken, dat word toch wat beter beoordeeld.

3*

Ondertussen enkele luisterbeurten gehad en het zit toch wel erg lekker in elkaar. Haken is nooit ver weg in de muziek, de gast zang van Ross Jennings helpt daar ook bij. Maar ook muzikaal is er veel herkenning te vinden. Toch klinkt The Cocoon een stuk fragmentarischer.
Ook qua stijlen is er ontzettend veel te vinden. Er wordt veel gewisseld tussen de stevige Prog-metal, de rustigere stukken en verschillende Jazz intermezzo's. Ik zei het in mijn vorige bericht al, het doet daarbij vaak denken aan Aquarius en Visions. Terwijl Limbo wat doet denken aan Lunatic Soul.

Het geheel zit erg sterk in elkaar en is een serieus fijne ervaring om te luisteren. Richard brengt een album ten gehore waar je bij elk nummer niet weet wat je kan verwachten. Het enige minpunt van het album is voor mij de zang, die is niet bijzonder sterk en wil bij vlagen wat irriteren. Het matcht niet altijd bij de muziek die je hoort. Gelukkig komt er weinig zang voor.
4*

Ja deze bevalt me wel. Er zit een andere insteek in de plaat ten opzichte van de vorige. Wat zich vertaald naar meer core elementen in het geheel en een donkerdere sfeer. Minder aandacht voor het melodieuze en progressiever karakter, meer ruimte voor bruut beukwerk. Ik hoor hier en daar een vleugje Black Crown Initiate doorkomen, niet helemaal gek gezien de komst van Andy. Erg is dat niet trouwens, want hun laatste plaat valt hier nog altijd erg goed.

Muzikaal is dit een soort herdefiniëring van hun muzikale stijl. Na de problemen en gemaakte keuzes lag het ook wel in de lijn der verwachting. Ik kan de keus wel erg waarderen moet ik zeggen, maar begrijp ook de kritiek wel. Ze laten hun eigen geluid toch wat achter zich op deze manier.

Waaronder de toch wel kenmerkende zang die wat gemist wordt. De huidige zanger (de gitarist dacht ik?) klinkt toch wat generieker. Hoewel zeker erg fijn in combinatie met het stevige geweld. Ook de saxofoon is hier nog maar weinig te vinden en heeft vooral een bijrol. Terwijl die op de vorige platen nog regelmatig de hoofdrol kreeg.

Het zijn ergens wat jammerlijke keuzes, maar ik merk dat hoe meer ik de plaat luister hoe meer deze groeit. Het geheel loopt heerlijk in elkaar over en er is voldoende afwisseling te vinden. Ben erg benieuwd hoe ze hier op voort gaan borduren. Maar tot die tijd ga ik hier zeker plezier aan beleven.

Ik ga hier van start met een 4,5*. Ze brengen een heerlijke combinatie van bruutheid en intiemheid en weten hoe vaker ik hem beluister steeds meer te boeien. Ze mixen verschillende invloeden heerlijk en gedurende de gehele speeltijd heb ik regelmatig het idee niet naar een death metal album te luisteren. Datzelfde uur schiet trouwens ook nog eens veel te snel voorbij. En hoe briljant is het om een saxofoon zo moeiteloos op te nemen in je muziek dat het pas vele luisterbeurten later opvalt dat die erin zit. Werkelijk een prachtig werkstuk is dit.

Een ongelofelijk fijne plaat van de heren. De Night Session heeft mij toen volledig omvergeblazen. De stijl kan ik dan ook goed waarderen en voegt een fijne afwisseling in de collectie. Het album zelf is dan wel weer een echte verzamelaar, terwijl ik toch op meer nieuwe muziek had gehoopt. De 4 nieuwe nummers zijn dan wel elk weer van prima kwaliteit en een genot om te horen. De toevoeging van de twee remixes is dan wel weer leuk, de oudere albums komen hier eigenlijk nog nauwelijks voorbij (met zoveel goede albums wordt het kiezen steeds lastiger), dus dit trekt wel om de oude albums weer eens te draaien.

Wat moet ik er nog meer over zeggen. Het is een ongelofelijk fijne plaat, een heerlijk sfeervol album en een geweldig afscheid. Niet de standaard stijl zoals je misschien verwacht, maar zeker niet zo 'nieuw' als sommige doen voorkomen.

Opnieuw een geweldige plaat van de heren, die doet smaken naar meer.
4.5*

Waar Lunatic Soul altijd de rustig zweverige uitlaatklep voor Marius vormde, gold Riverside altijd al de hardere kant. Echter hebben ze met Shrine of New Generation Slaves die twee dichter bij elkaar gebracht en er een werkelijk fenomenaal album mee neer gezet. Diezelfde koers voeren ze nu op dit album nog verder door, alleen wel meer in de richting van Lunatic Soul.

Een ramp is dat zeker niet, de dromerige muziek hakt er prima bij mij in, hier en daar is de oude Riverside nog wel te horen maar de harde kant lijkt echt te verdwijnen. Sfeer en gevoel vieren hier hoogtij en dat resulteert in een waar feest. Veel meer woorden ga ik er niet aan toevoegen, opnieuw leveren ze een geweldig album af, misschien niet even goed en sterk als de vorige maar zeer zeker een van de toppers van dit jaar.

De Day Session (de opvolger van de Night Session) is ook zeker de moeite waard. Toch heeft die niet dezelfde impact als Night Session, de donkere electronic stijl van wist mij meer te grijpen dat de lichtere stijl die hier is (ook wel logisch natuurlijk, Night & Day). En terwijl ik dit zo tik bedenk ik me dat daar die halve punt blijft liggen voor dit album, de sfeer. Ach echt jammer is het niet want dit album staat al een tijd lang op repeat en zal dat ook nog wel even blijven staan

4,5*

Dat de beste nummers voor het laatst worden bewaard is inderdaad zo, Deprived en Escalator Shrine zijn werkelijk fenomenaal (Coda is trouwens ook een heerlijke outro) . maar toch wil ik nog even het begin benoemen,New Generation Slave en The Depth of Self – Delusion zijn 2 heerlijke openers, die goed de sfeer en stijl van het album weergeven.
De single Celebrity Touch word op den duur steeds beter, hoewel het voor mij toch het minste nummer blijft van het album.

Waar ze bij ADHD nog lekker stevig er tegenaan gingen kiezen ze hier voor een rustigere aanpak, en die pakt verdomd goed uit. op momenten weten ze nog stevig uit te pakken maar het is toch een stuk rustiger en veel meer op sfeer gericht.
Dit blijkt dan ook uit de bonus nummers, Night Session is 20 minuten compleet verloren raken in muziek.

Ik heb lang zitten wikken en wegen wat het zou worden maar uiteindelijk heeft de Night Session het gemaakt dat hier toch een 5* komt te staan.