De spirituele opvolger van Black Country Communion en dat is goed te merken ook. De stijl en muziek liggen in lijn met elkaar. Echter is de afwezigheid van Bonamassa wel te merken, zijn gitaarspel bracht zoveel meer in de muziek en dat missen we hier.

Glenn doet het zeker niet slecht en het geheel klinkt best lekker, het neigt net zoals BCC naar de old school country rock, maar boven de middelmaat uitstijgen doet het nergens. Ik zet de eerste twee albums van BCC maar weer eens op.

3*

Ja hoor deze bevalt ook weer erg goed. Had wel wat langer gemogen, maar ansich is dit ook wel een heerlijke speelduur.

Ze knallen er weer lekker tegenaan, stevige hardrock met een vleugje metal? Eigenlijk niet anders dan anders. En zo hoor ik ze graag. Stevige, knallend en wat melodieus. De zang blijft voor mij een sterk onderdeel in combinatie met het zwaardere geweld. Hoe vaker ik de plaat hoor hoe beter deze bevalt. Geen enkel nummer verveelt en het blijft maar groeien.

Ik had het hier al eerder over zelfkstijding en daar heb ik toch ook wel een handje van. Dit album vanmiddag maar weer eens opgezet dus. Deze keer met de gedachte er eens iets beter in te duiken.

Nou heb ik Coldplay sinds Mylo Xyloto al opgegeven. Dat album was voor mij een gedrocht van een ding. Daarna heb ik nieuw werk wel beluisterd, maar altijd met de wetenschap dat de Coldplay die ik zo graag hoor er niet meer gaat komen. En dat bleek bij elk album weer, de zoete electropop nummers waren voluit aanwezig. Soms in wat meer ingetogen vormen, maar ook dat viel in het niets bij hun eerdere albums. Tot daar ineens Everyday Life was. Ja hij red het niet bij hun eerste platen, maar was een album waarbij ik eindelijk weer eens de Coldplay hoorde die ik zo goed kon waarderen.

Voor dit nieuwe werk had ik niet echt verwachtingen. Everyday Life was fijn maar gezien de voorgaande albums had ik zeker niet de verwachting meer van dat te krijgen. Hoewel ik ergens wel wat hoop had dat ze op die fiets doorgingen. Dat is niet het geval met dit als resultaat. Zoals het al jaren gewoon is gaat een nieuwe Coldplay gepaard met veel kritiek. Kritiek van de fans en kritiek van de liefhebbers op de fans die kritiek op het album hebben. Het is fascinerend hoeveel negativiteit er met een nieuw Coldplay album gepaard gaat. Terwijl ze juist zoveel moeite doen om positieve muziek te maken. Het lijkt weinig effect te hebben in ieder geval.

Nou is dit album zeker niet eentje die ik erg graag beluister, zoals uit mijn openingszin ook wel blijkt. Maar zo belachelijk slecht als het hier door sommige wordt afgeschilderd is het ook zeker niet. En ergens vraag ik me wel eens af hoe de reactie zou zijn als dit niet Coldplay was geweest. Niet dat het dan een wereldkundig album zou zijn, maar de nostalgische herinneringen zijn er dan niet meer. Denk dat die voor vele toch wel een belangrijk aandeel in hun beleving zijn.

Goed, muzikaal is het vooral een groot niemanddal geworden. Het klinkt allemaal zo enorm zoet en inspiratieloos. Weet nergens uit te blinken of indruk te maken. Het is daarmee perfect voor die ellelange playlist van simpele popmuziek voor op de achtegrond bij een feestje of iets dergelijks. Maar om dit aandachtig te gaan beluisteren is in mijn optiek zonde van de tijd. Gelukkig heb ik een rustige werkdag. Toch weten ze af en toe wel wat leuks ten gehore te brengen waarbij ze aantonen nog wel degelijke muziek te kunnen maken. Helaas weten ze dat dan weer niet een nummer lang vol te houden.

Nou is Coldplay al jaren niet meer een interessante band voor mij. Zo beluister ik ook hun oude werk vrijwel nooit meer. Die tijd is geweest en voorbij. Spijtig ben ik er niet om trouwens, het was toen leuk en ik heb er goeie herinneringen aan. Met elk nieuw album wordt ik weer even herinnerd aan die oude tijden. Maar tijden en interesses veranderen. Zowel voor mij als oude fan en liefhebber, als ook voor de band.

Music of the Spheres is typisch Coldplay, zoete en gemakkelijke popmuziek die volledig past bij de tijd. Nergens volledig in uitblinkend, opvallend of enerverend. Maar ook nergens storend of misselijkmakend. Vooral erg gemakkelijk. Ze hebben eigenlijk twee grote problemen. De eerste is dat ze een moordende concurrentie hebben in een compleet verzadigde markt. Dat was 20 jaar geleden toch wat makkelijker voor ze. En de tweede is dat veel fans en liefhebbers een erg grote nostalgische waarde aan de oude Coldplay hebben hangen. En daar valt simpelweg niets tegen te doen.

ja er staat ook wat leuks op, Charlie Brown & Major Minus weten nog wel te vermaken, en hier en daar zit er nog wel eens een stukje in wat weer leuk klinkt.
de rest tja het feit dat dit een conceptalbum zou moeten zijn verklaard wel de korte tussenstukjes die niks toevoegen.

verder hebben ze besloten om alles te mixen met hapklare electro pop wat resulteerd in perfecte top 40 muziek waar veel mensen naar luisteren, en dat is natuurlijk alleen maar goed, maar niet bij mij.
ik ben geen voorstander/fan van de (elektro)pop muziek van tegenwoordig, ik mis gevoel, emotie, en bovenal sfeer en dat geld ook voor dit album.
waar zijn de sfeervolle nummers gebleven? waarom klinkt het allemaal zo vrolijk? en waarom doet de intro van Up in Flames me elke keer weer denken aan Massive Attack?

de belangrijkste vraag is waarschijnlijk waarom ze dit album gemaakt hebben.
parachutes & AROBTTH zijn absolute toppers.
X&Y is een wat minder maar nog steeds vermakelijk album.
Viva LaVida is net zoals X&Y minder maar nog vermakelijk.
Mylo Xyloto is voor coldplay begrippen, ronduit teleurstellend.

en dan natuurlijk nog de gast artiest rihanna. gek genoeg vind ik haar beter passen dan chris zelf.
en aangezien ik rihanna helemaal niks vind is ook dit een erg slecht iets.

maargoed ik kan natuurlijk alles gaan afzeiken en hier een lekker laag cijfer neerzetten.
maar ik doe het even anders.
als ik een cijfer zou geven als liefhebber van de oudere albums dan kom ik op een 1* uit.
maar als ik er nou zonder vooroordeel naar luister kom ik rond een 3*.
dat samen brengt een cijfer
maar aangezien ik het niet kan luisteren zonder erbij te denken dat ze vroeger betere nummers maakte geef ik dus het gemiddelde van 2*

het eerste album was meteen ene schot in de roos, vrijwel iedereen kent dit album en ik ben maar een enkeling tegengekomen die dit niet goed vond.

zelf vind ik het samen met AROBTTH het beste album wat ze gemaakt hebben, en elke keer dat ik het luister blijft het boeien.
ik hab liever gezien dat ze dit zouden vasthouden maar zoals elke artiest/band moet er ene moment komen dat je gaat veranderen, hoe spijtig het ook is.

ach gelukkig hebben we deze nog
4*