We need a story to believe in
We need a hero to prevail

Affinity is een album wat aan alle kanten uit de bocht wil vliegen om tegen een van de opgebouwde muren aan te knallen en uiteen te spatten. Dat allemaal in de hoop om uit deze illusie te kunnen komen.


we worden ingeleid in het affinity programma. Het begin is duidelijk:

"Live here and now
And forever or never"

Enkele ogenblikken later:

"I observe a world jarring in turmoil
A million people waging war at the hands of a god
And I can hear them crying"

Het is duidelijk dat dit geen vrolijk programma is.
We bouwen een wereld naar ons eigen zicht zoals wij het graag zouden willen zien. Dit is echter een grote illusie die we hardnekkig proberen in stand te houden. Door de jaren heen heeft deze 'gevangenis' flink wat schade opgelopen, de geschiedenis laat ons de rauwe realiteit zien. het nieuws heden ten dagen zorgt ervoor dat de zorgzaam opgebouwde illusie steeds verder vervalt. Maar we zijn niet voor een gat te stoppen, we zoeken naar elke mogelijkheid om die illusie, die held, die gevangenis te behouden en dat doen we verdomd goed. Zo goed zelfs dat de affiniteit verdwijnt, liever de illusie waarin IK centraal staat dan de realiteit. Is er hoop? is er een toekomst voor ons?

"Bless us with the gift of a morning that lightens the day
Infecting us with hope like a flower that rose from the grave
There will be a shift in perspective but nothing can change
Until the floodgates and the doors of perception have swung open wide"

De keuze om de 80's sound in het album te verwerken draagt goed bij aan het thema. Mede daardoor schieten we regelmatig van hot naar her.

Net zoals de muziek in The Endless Knot zit de mensheid in een cirkel gevangen. Een cirkel die ons verder en verder in de illusie brengt. Op The Architect wordt vakkundig elk stukje vertrouwen en geloof in de mensheid teniet gedaan. De geweldige opbouw en de terugkomst van de Grunt maken het een hoogtepunt van het album. Het duurt tot het prachtige Bound by Gravity om wat rust te vinden om het allemaal even te laten bezinken. De stralen die door de gebroken stukken muur schijnen brengen weer wat hoop. De rustige muzikale ondersteuning zorgt voor een krachtig einde van het affinity programma.

Heeft het programma gewerkt? Hebben we affiniteit voor elkaar? Is er een toekomst?

Evolve and we'll ensure our survival
We are the revolution


Het vierde album van Haken is een waar meesterwerk. Aan alle kanten wil het album uit de bocht vliegen, maar elke keer wordt er vakkundig voor gezorgd dat het nooit over de rand gaat. En dat is maar goed ook, dit album zit bomvol geweldige momenten en het zou zonde zijn om dat over de rand te gooien. Er zijn duidelijke invloeden te horen uit de 80's (het rijtje met bands laat ik aan andere over aangezien ik niet echt bekend ben in die 80's prog scene). Ook is duidelijk de invloed van Leprous terug te horen en dat vindt ik zeker niet erg. Vorig jaar is die band namelijk in korte tijd uitgegroeid naar een favoriet van mij.

Haken flikt het met dit album weer. Een verdere (logische) ontwikkeling die duidelijk laat zien dat we hier met een kundige band te maken hebben. In mijn optiek hun beste album tot dusverre en dan ook de volle mep waard
5*

Elke nieuwe release van Haken belooft weer wat interessants te worden en Fauna is daarin absoluut geen uitzondering. Na het conceptmatige tweeluik Vector en Virus is het tijd om weer eens even wat losser te werk te gaan. Dit keer dus geen groots concept waarmee je bestookt wordt, maar negen op zichzelf staande nummers. Uiteraard wel in een klein conceptjasje verpakt, want het blijft natuurlijk wel gewoon Prog. Het concept ligt er deze keer ook vrij dik op, met de dierlijke titels doen ze de titel Fauna eer aan. Zouden we hierna nog een Flora album kunnen verwachten?

Maar goed, dat terzijde. Fauna is namelijk Haken zoals we van Haken gewend zijn. Taurus beukt er namelijk met flink geweld op los als opener. De Djent-Metal insteek van de vorige albums is hier dan ook nog sterk aanwezig. Niet verrassend, maar misschien wel wat jammer. Want hoe heerlijk ik het nummer ook vindt, ergens mist die symfonische insteek van hun oudere werk toch wel. Het is alsof ze dit al voelde aankomen, want Nightingale weet daar goed op in te spelen met een meer symfonische achtige insteek. Het nummer verzand vervolgens wel weer een beetje in een metal festijn. Het doet daarbij wat denken als de mindere versie van Carousel.

The Alphabet of Me weet de verwachtingen dan weer even een flinke opschudding te geven, het popgevoelige synth georiënteerde nummer breekt de flow van de eerste twee nummers sterk op. En levert daarmee een rustpuntje in het geheel. Het zijn de blazers aan het eind die het nummer nog interessant weten te maken, maar een topper zal dit voor mij niet worden. Sempiternal Beings zit daar gelukkig wel dichter bij in de buurt. Ze weten hier complexiteit weer perfect te mixen met toegankelijkheid. Het luistert dan ook weer heerlijk makkelijk weg en heeft zich al snel in mijn gehoor genesteld. Mede dankzij de sterk speelse instrumentatie maar ook door de geweldige zang van Ross. Het nummer doet me qua sfeer en gevoel sterk denken aan The Endless Knot met een heerlijke onderhuidse spanning, niet geheel toevallig ook een persoonlijke favoriet. Beneath the White Rainbow bouwt daar eigenlijk heerlijk op door en geeft de muziek weer wat ruimte om te ademen. Waarbij ik een associatie met The Mountain niet onbenoemd kan laten. Ze klinken hier weer eventjes experimenteel zelfs. Opvallend genoeg vergeet ik dit nummer vrijwel elke keer weer, geen idee waarom. Maar bij elke nieuwe luistersessie levert dat telkens weer een zeer fijne verrassing op.

Islands in the Clouds klinkt daarna wel weer erg formulematig en voelt mij meer aan als een moetje dan een leuk creatief uitje. Het is geen vervelend nummer, maar verre van hun betere werk. Het is echter Lovebite die voor mij het dieptepunt vormt. Het nummer klinkt lekker luchtig en speels en ook hier zijn ze enorm popgevoelig. Maar ze weten mij nergens te grijpen of mee te nemen in korte avontuur, in tegenstelling tot de rest. De korte speelduur doet ook wel vermoede dat ze deze voor de rock/metal radio stations willen opgooien. Het minste nummer wordt gelukkig vervolgt door het beste nummer van de plaat. De elf minuten durende epic Elephants Never Forget is namelijk een ware ontdekkingstocht. De intro doet me eventjes denken aan Queen en gedurende het nummer komen er tal van andere klassiekere bands langs. Ze klinken hier eindelijk weer eens echt geïnspireerd en creatief. Maar voornamelijk klinken ze hier weer als de klassieke Haken waar ik fan van werd. Het nummer is heerlijk speels en vooral avontuurlijk, ook dankzij de circusact stijl, en kan gemakkelijk tussen hun eerdere knallers geplaatst worden. De ingetogenere en gevoelige afsluiting van Eyes of Ebony brengt Fauna naar een mooi en stijlvol einde. Een einde dat vooral doet verlangen naar meer eigenlijk.

Haken heeft met Fauna het perfecte instap album gemaakt om iedereen te laten horen wat Haken nou Haken maakt. Daarbij grijpen ze veelvoudig terug op hun oudere werk als inspiratie en proberen ze vooral weer terug te gaan naar de sfeer van voor Vector. Helaas weten ze dat oude gevoel en de kwaliteit niet volledig te benaderen. Maar het maakt van Fauna een prachtige dwarsdoorsnede van hun discografie met enkele geweldige nummers.

Ik ga deze invliegen met een 4,5. Het bouwt heerlijk door op het stevige werk van Vector, maar bied ook weer voldoende klassiekere Haken elementen. Vooral Carousel en Canary Yellow vallen daarin op. Vooral de tweede is een nummer wat ik graag hoor met een prachtige opbouw, onderhuidse spanning en weergaloze climax. Het is een stukje symphonische metal waar ze zo goed in waren.

Only stars doet me het minst, het werkt echter prima als rustige afsluiting na al het geweld. Maar Messiah Complex wint de hoofdprijs. De snelheid waarmee ze door al hun oudere nummers vliegen is fantastisch en de ontdekkingen zijn daarin eindeloos. Het is vooral leuk om het oudere werk weer te beluisteren en daar dan de herkenning in te horen. Ik vind het voor knap hoe ze dit zo netjes in het geheel hebben weten te verwerken en daarmee een prachtig slotstuk voor The Cockroach King hebben gecreëerd. Juist omdat ze al jaren teruggrijpen met kleine hints en teases naar eerdere nummers, is het tof dat ze daar nu echt eens de aandacht aan besteden.

Virus is echter niet een album welke je opzet voor de nieuwe muziek. Niet alleen vanwege Messiah Complex met veel 'herhaling', maar ook omdat dit duidelijk het vervolg op Vector is. Hoewel de aanpak op Invasion leuk is zit er verder weinig vernieuwends in het album. Erg vind ik het echter niet. Kan hier heerlijk van genieten namelijk. Nu maar wachten tot de concerten weer op gang gaan komen.

De heren zijn druk de laatste paar jaar. Elk jaar wel weer een nieuw album onderhand. Love in the void was een stuk levendiger en speelser (From the Void nog steeds niet echt goed beluisterd), deze is weer meer ingetogen. Heeft wel een wat vrolijkere sfeer erin zitten maar is vooral erg kalm.

Luisterd wel lekker weg moet ik zeggen. Ook perfect om op te zetten tijdens het lezen merkte ik afgelopen week. En uiteraard weer heerlijk om bij weg te dromen.

Deze Nevertheless is absoluut niet spannend of vernieuwend. Maar ik ga hier toch weer dik van genieten. Ze blijven heerlijke muziek afleveren.

Iets waar Zimmer altijd goed in is, is het opwekken van een bepaald gevoel en Dunkirk draait volledig om dat gevoel. Het klikken van de tok wat een constant besef van tijd (en het beperkte daarvan) brengt, de pulserende dreunen die zich in de geest nestelen en de onheilspellende narige soundscapes die desolatie brengen. Alles bundelt zich in een zenuwslopend geheel. Een geheel wat perfect werkt voor de film, maar als losstaande muziek niet zo snel pakt als Inception of Interstellar (om in de Nolan sferen te blijven).

De score staat volledig in dienst van de film, zoals het hoort. Maar, zoals het hoort, is de score van Zimmer ook altijd een genot om los naar te luisteren. Het heeft wat langer geduurd maar dit is een heerlijke plaat. Enerzijds hoop ik dat er nog meer muziek is van Zimmer's zijn hand, maar anderzijds is een uur van deze zenuwslopende muziek ook wel genoeg.

Nolan en Zimmer een samenwerking die van mij wel eeuwig mag doorgaan.

Zoals James al zegt is het allemaal wat zwaarder en steviger geworden.
Het feit dat er geen intermezzo´s zijn vind ik eigenlijk geen gemis, ze weten de bijna 40 minuten nu ook zonder pauzes te boeien.
Dat het allemaal wat anoniemer is geworden, tja de vergelijkbare bands weten mij dan weer niet te boeien, dus voor mij zijn ze onderscheidend genoeg.
Ben het er wel mee eens dat de electronische details wat minder opvallen, daarvoor krijg je meer een muur van geluid over je heen.
Ook de gast vocals op nummer 8 (Tyler Carter ex zanger Woe, Is Me) en numer 6 (Chuong Trinh) zijn een welkome toevoeging.
Al met al een goed tweede album, en van mij mogen ze zo doorgaan.
3*

rap en rock, het is een combinatie die erg risico vol is.
vele zijn ze voorgegaan en hebben ontdekt dat het geen doen is, enkele die het wel lukte hebben het na tijd weer opgegeven.
rap is sowieso niet mijn ding maar rock daarin tegen dan weer wel, dus gaf ik hun ook een kans.

ten eerste komen ze al met maskers, what the hell, was het eerste wat ik dacht.
slipknot kennende verwachte ik dan ook knallende muziek maar nee hoor, een simpel gitaartje beetje geschreeuw en rap ertussen en je hebt een nummer, dat klopt mar is het goed, verre van.

wat missen ze dan, nou zo'n beetje alles, de stijl is al vaker gedaan (en veelal mislukt) de maskers zijn ook al gedaan (zowel vele mate beter als slechter).
de creativiteit in de nummers die totaal niet aanwezig is.
en ja, ik zal waarschijnlijk niet gewaardeerd worden maar ik moet zeggen dat het toch ongelofelijk slecht klinkt, dus ik zal voor het eerst een 0.5* geven.
het is dan ook zo jammer dat mensen dit serieus luisteren

De trailer van Cyberpunk 2077 maakt gebruik van het nummer Spoiler. En aangezien dat nummer best goed klonk maar eens opgezocht waar die vandaan kwam. Zodoende bij dit album uitgekomen.

En na enkele luisterbeurten ligt het geheel prima in het gehoor. Maar de muzikale nummers zoals Clockwork en Breed bevallen toch beter dan de rest. Met Spoiler toch wel als favoriet. Maar misschien komt dat omdat ik Spoiler direct associeer met de hype van Cyberpunk 2077. De rest gaat er gemakkelijk het gehoor in, maar er evenzo makkelijk weer uit.

Al met al een prima onbekend tussendoortje zo.
3*