Trage ruisvolle electro pop, zo zou ik het album omschrijven. Alle ingrediënten zijn aanwezig, maar de uitvoering is om te huilen. Vervormingen en echo's die irriteren en haar stem alleen maar vervelender maken om naar te luisteren. Ik zou haar eigen stem wel eens willen horen, heb het idee dat ik hier naar een computer aan het luisteren ben.

Daarnaast stoort het enorm dat ze opgeblazen speaker effecten gebruiken. Als ik ruis wil horen dan zet ik wel ruis op. Hier krijg je een bak ruis en slow bass met af en toe een piano er tussendoor. Alsof er op de achtergond iemand toevallig zat piano zat te spelen.

Er had ook wel wat meer pit in mogen zitten. Het is nu niet vooruit te branden, alles kabbelt maar wat heen en weer. Dan zijn 47 minuten verrekte lang. Had hier wat meer tempo in gezeten dan waren de pijnpunten minder snel opgevallen. Juist omdat de muziek nergens heen gaat valt alles zo enorm op. Als ze dan ook nog het ruis achterwege hadden gelaten en wat meer vulling in de muziek hadden gedaan (het less is more principe gaat niet altijd op), dan had dit best een lekker zomer albumpje kunnen zijn.

2*

Een nadeel van de vele verschillende nummers is dat er niet een lijn in zit. Echter het grote voordeel daarvan is dat er altijd wel weer een nummer tussen zit wat op dat moment wel te doen is. Met de komst van de herfst en winter (hopelijk worden deze weer goed koud en donker) is dit een boxset die me veel plezier gaat geven. Ik droom weer verder.
4*

ik heb je raad maar in acht genomen en hem maar gekocht, en het is verbluffend.

ten eerste is de hoes apart, afgezien van het karton en simpel zijnde, is het ook een hoes die qua maat overal net buiten valt, waardoor het dus niet in mijn gewone cd rek past
maargoed het gaat om de muziek, en die is weer des Wilsons.

zal eerst even melden dat dit dus mijn eerste kenismaking is met Bass Communion, ben wel bekend met Wilson maar niet met dit, dus wist ook totaal niet wat ik kon verwachten.
al ben ik sinds het concert op zoek naar dit (wist toen niet wat het was) maar kon nergens ook maar enige info vinden, totdat ik deze zag staan bij nieuwe albums, en toen werd dankzij codex de link snel gelegd

maargoed terug naar de muziek.
4 nummers van tegen de 20min. aan, dat ziet er al goed uit.
het is weer een typisch Wilson geluid geworden, er is nergens ruimte voor ook maar enige vrolijkheid.
en als ik me dan het concert weer terug haal, dan komen die beelden ook weer voorbij en dat brengt zeker geen positieve sfeer boven.
maar dat is zeker niet erg, aangezien je meegezogen word in de muziek en je 77 min. lang weet vast te houden.
77 minuten, ik had het niet eens door.
je komt in een soort van trance dat je gewoon niet doorhebt wat er allemaal gebeurd en hoelang het duurt, het enige wat je meemaakt is de muziek.

tja en dan een cijfer erop plakken, toch wel een van de lastigste albums waar ik dat moet doen.
het is een soort muziek waar je van moet houden en waar je voor in de stemming moet zijn.
maar als je ervan houdt en ervoor in de stemming bent dan laat het je de volle 77minuten ook niet meer los.

word dit dan de derde 5 die ik weggeef dit jaar?

Door alle commentaren ben ik het album gewoon eens gaan proberen. Ik ken Beck alleen van loser en heb hem verder nooit gevolgd. Verwachtingen waren er in ieder geval niet, wat misschien maar beter is ook.

Het album is inderdaad redelijk dichtgesmeerd, maar echt storend wordt het bijna niet. Het album voelt voornamelijk als een lekker zorgeloos zomeralbum aan. Het heeft dan ook de positieve uitwerking dat ik blij wordt als ik dit hoor. 13 in een dozijn zou ik het niet willen noemen, dan geef je het dozijn meer credits dan ze verdienen.
Het is vooral een vermakelijk album geworden.
3.5*

Zo richting het einde van het jaar moet ik eerlijk bekennen dat deze eigenlijk maar weinig is langsgekomen. Ten onrechte dan toch wel. Het is een sterke en fijne plaat om te horen die goed in elkaar zit. Muzikaal is er genoeg afwisseling om niet te verzanden in eindeloos gebeuk, waardoor datzelfde gebeuk de ruimte krijgt om lekker hard binnen te komen.
De thematiek is interessant, maar aangezien ik geen bal van de teksten versta gaat dat volledig langs mij heen. Doch gooi ik er hier ook maar een 4 tegenaan. Lekker stevig, sfeervol en meeslepende plaat.

man man man, wat een plaat.
dat Joe gitaar kan spelen wisten we al, en dat Beth kan zingen is ook al bekend.
maar dat ze samen zo'n album zouden kunnen maken, dat moest nog maar blijken.
maar met het geweldige gitaarwerk van Joe, en de prachtige zang van Beth is dit een van de beste platen van dit jaar geworden.

een heerlijk blues album wel te verstaan, het is redelijk in lijn met het solo werk van Joe ietwat rustiger mischien, maar toch hoor je duidelijk dat het Joe is.
over Beth kan ik eigenlijk weinig zeggen, ben niet erg bekent met haar werk.
wat ik wel weet is dat ze een fantastische stem heeft voor dit soort muziek.
en zoals al eerder gezegd vallen die rauwe stem en de blues gitaar perfect samen.
het is dan ook maar te hopen dat ze hier een vervolg op gaan maken.

er zitten hier ook weer rustige nummer op evenals de nodige rockers, wat natuurlijk voor de nodige afwisseling zorgt.
ook dit is een album waar je volledig in word opgezogen.
ik kan eigenlijk gewoon geen minputen bedenken, elke nummer, elke minuut die je luisterd is genieten.
ik ga hier dan ook een dikke 5* voor geven.

Don't Explain heeft me toentertijd compleet weggeblazen, zou dat ze hier weer lukken?
Al snel blijkt dat de kwaliteit weer erg hoog is, dat de muziek weer heerlijk is om te luisteren, en dat je halverwege november nog een heerlijk sfeervol album kan beluisteren.
Maar het wegblazen wil hier niet echt meer lukken.

Misschien ligt het aan het feit dat ze eigenlijk hetzelfde doen als op de vorige en dat de verrassing er daardoor wel vanaf is.
Ach ik weet wel dat dit album weer fantastisch klinkt en dat dit met enige regelmaat wel weer beluisterd zal worden.
En als ze besluiten om het nog een derde maal te herhalen zal dat ook zeker niet erg zijn.

Het album zelf staat vol met verschillende nummers, de een lekker snel en hard terwijl de ander een wat donkerder en rustiger sfeertje neerzet, en natuurlijk van alles ertussenin.
De stem van Beth onder de begeleiding van Joe's gitaar is natuurlijk weer heerlijk om te horen, en laten we ook de rest van de band niet vergeten want die zetten een fantastische sfeer neer.
Het plezier waarmee dit gespeeld wordt is duidelijk te horen, en ongeacht de omstandigheden weet dit me dan ook altijd weer vrolijk te krijgen.

Ja Beth & Joe flikken het weer.
Een dijk van een album wat veel mensen plezier zal brengen en waar het plezier en de kwaliteit aan af te horen zijn.
Een welverdiende 4.5*

Het duurde eventjes voordat die viel, maar als die eenmaal begint met vallen dan blijft het doorgaan. Het is een enorm energieke en vooral een plezierige plaat om te luisteren. De afwisseling in stijlen is heerlijk en hoe ze alles in elkaar weten te mengen blijft fascineren. Het kan niet anders dan dat ze de grootste lol hebben met het maken en spelen hiervan. Zo klinkt het in ieder geval wel en dat straalt ook over naar mij als luisteraar. Erg fijne plaat dit, ik knal hem erin met een 4,5*. Ik wordt er vrolijk van in ieder geval.

Ben hier toch enigszins door verrast.
Lekkere southern hard rock, die bij vlagen wat doet denken aan Audioslave.
favorieten zijn The Mirror, Brother Go On en The River.
3.5*

Het tweede album is dus een stuk minder dan de eerste (op zich niet zo verbazend), en geeft ook geen hoop op een betere toekomst. Ze kiezen hier voor de simpele weg en dan verdwijnt de muziek in de massa. Nergens weet dit op te vallen en de frisheid van de vorige is hier ook compleet weg. Het klinkt leuk en zo op de achtergrond is het zeker niet verkeerd, maar speciaal deze opzetten zit er niet in.
3*

Na een paar luisterbeurten beginnen de twijfels toch een plek te krijgen, echt slecht is het niet maar het weet niet zo te boeien als de vorige 3 albums.
Op momenten weet Aviv me enigszins te irriteren, maar als dan een nummer als Lost Souls langskomt weet hij ook weer te vermaken.
Faking is dan weer zo'n nummer waar hij me irriteert trouwens.

Het is jammer dat nummers als The Only Fool Is Me, XRay en Firefly zo kort zijn. Helemaal met gastartiesten die daar meer van kunnen maken als er wat meer tijd was, nu vallen ze nauwelijks op (met name The Only Fool Is Me)

Mijn favoriete nummers zijn tot nu: Pills, XRay (alleen te kort), Jupiter en Lost Souls. En dat zijn er toch al weer 4 van de 11 dus dat gaat snel.
Daarentegen zijn nummers als Faking, Springtime, After The Rain, The Only Fool Is Me en Firefly wat vervelend (en dat zijn er al 5 van de 11), de nummers zijn of veel te kort of Aviv irriteert me daar met zijn zang.

Een groot voordeel heeft dit album wel, en dat zorg er dan ook voor dat het cijfer niet lager zit, het duurt maar 30 minuten wat in dit geval een fantastische lengte is.

Al met al is het een net niet album geworden, het is mooi voor Aviv dat hij hier echt zijn stempel op kan drukken maar dat heeft wel als gevolg dat ik hier ontdek dat ik die stempel niet echt heel fijn vind.
2.5*

omdat die hier zo hoog staat aangeschreven toch maar eens geluisterd.
maar echt speciaal vind ik het niet.

er is niks mis met een de man en zijn gitaar, maar nergens word het verrassend of boeiend.
het gaat dan ook op in de vele soortgelijke artiesten.

hij heeft dan nog de mazzel dat ik eigenlijk maar weinig in het singer/songwriter genre luister, waardoor hij zo af en toe nog wel eens langs zal komen.
maar waarom die zo hoog aangeschreven staat (niet alleen hier) dat snap ik toch niet helemaal.

3*

Het geheel is doordrenkt van nostalgie. Maar het zijn ook nog eens erg lekkere nummers. Deftones komt als eerste op zowel qua zang als bezwarende muziek. Maar ik hoor eigenlijk van alles terugkomen van wat ik zo'n 15-20 jaar terug luisterde.
Heerlijk album en hier ga ik nog veel van genieten.

ach wat, 4 is een mooi cijfer hiervoor.
het is niet een album wat je constant blijft luisteren, maar de keren dat je hem luisterd blijft die ook echt boeien.

hier en daar de wat hiphop/rap achtige stukjes zijn niet helemaal mijn ding, maar het doet verder weinig afbreuk aan een geweldig album.
vooral de wat langere nummers zijn echte parels.
lijkt wel als er dit jaar steeds beter platen uitkomen
4*

Opnieuw een goed album van de heren, voornamelijk de tweede helft doet het goed. We krijgen weer een beetje de harde kant te horen en die is zeker welkom. Ik verwachte hier van te voren niet bijzonder veel van. Maar het blijkt dat die verwachting onterecht was.
4*

Laat ik beginnen met dat dit een fantastische album is geworden. Dan kan ik meteen zeggen dat ze me hier echter niet zo weten te raken als bij de vorige.
Echt een probleem is dat echter niet, aangezien er bij elke luisterbeurt weer andere dingen opvallen en je er toch steeds weer een beetje dieper ingezogen wordt.

Het album staat vol met fantastische nummers. stuk voor stuk zijn het nummers die weten te boeien, en gezien het weer op dit moment past de muziek verrekte goed.
Muzikaal en tekstueel zit het weer goed in elkaar en dan met de fantastische zang is het een genot om te horen.

Helaas wist het vorige album me net iets meer te grijpen, hier gaan ze nog wel eens langs me heen. Terwijl een nummer als Sway, Bleed Out, Debris en To Be toch echt wel fantastisch zijn. daar staat nummers als Hard Candy en Put it in dan weer tegenover die me niet zo weet te boeien.
Afsluitend is het nummer To Be en mijn hemel wat is dit een heerlijke afsluiter. Een geweldig nummer die een geweldig album afsluit. En daarbij ben ik ook wel klaar met mijn verhaal.

Blue October verdiend het niet om hier totaal genegeerd te worden en ik zal dan ook blijven proberen om iedereen deze band te leren kennen.
4*

Het klinkt als een pop act die graag wat stevigere muziek maakt. Of als een Metal band die graag popmuziek wil maken. Daarmee komen ze in een soort Limbo gebied waar het vaak een geval van net niet is. Niet stevig genoeg om echt als Metal te classificeren, maar net weer te stevig om als radiovriendelijke pop door te gaan.

Toch weten ze het wel leuk te houden. Hoewel het nergens echt hoogstaand wordt blijft de muziek makkelijk te consumeren en zitten er zo af en toe best lekkere hooks in de nummers. Of ik het veel ga luisteren betwijfel ik, maar zo af en toe zal er wel wat langskomen in de playlist op mijn werk. Werkt prima voor op de achtergrond.

3*