Ik ben eruit.

Een fantastische album wat redelijk zomers aanvoelt maar toch niet altijd is.
In de afgelopen paar weken heb ik tijdens de verschillende luisterbeurten hier en daar telkens weer iets nieuws ontdekt, en dat is toch iets wat ik niet verwacht had.
Voor mij is het een album wat zodra ik eenmaal begonnen ben eigenlijk niet meer te stoppen is.

Touch wil ik toch even apart benoemen, het is namelijk nogal een fascinerend nummer. Bij het begin heb ik namelijk zoiets van 'nee dit word helemaal niks' maar na verloop van tijd begint het steeds meer te boeien. Dit geld overigens voor nog meer nummers.

Persoonlijke favorieten zijn toch wel:
- Giorgio by Moroder ik ben niet bekend met Giorgio maar dit nummer is toch wel heerlijk, vooral de opbouw is lekker gedaan.
- Touch zowel muzikaal als in de tekstueel blijft het een fascinerend nummer.
- Contact het nummer wat samen met Get Lucky mij echt in zomerse sferen brengt. Dit is een fantastische afsluiter, waarin we Daft Punk horen zoals we ze van vroeger kennen.
Ik zie dit nummer weer als een vertrek van Daft Punk waarmee ze afscheid nemen van deze wereld en zich weer terug trekken naar andere plekken, om over een aantal jaar weer terug te komen om te zien als we er al op vooruit zijn gegaan (hopelijk ook weer met een fantastische album .

Al met al is het een album wat mij toch aardig verrast heeft, en wat toch bijzonder hoog eindigt.
Ja dit word voor het eerst dat er niet rock album bij mij in de eindlijst komt te staan, en hoog ook
4,5*

de Staat.
ik ben niet echt een fan van Nederlandse bands, maar op aanraden van een vriend van me dan toch maar eens geprobeerd.

en het heeft wel iets, ze zijn niet bijster origineel, maar wel vermakelijk.
en ze weten het zo af en toe nog leuk te brengen.

plus punt is vooral de zang, die hier toch wat extra´s geeft.

al met al een net bovengemiddelde cd
3,5*

Met puur toeval op gestuit, maar toch aardig door verrast.
muzikaal is het niet bijzonder hoogstaand, maar wel erg verslavend
De zang daarentegen is wel van goed niveau zowel het geschreeuw als de clean zang klinken erg goed.
Al met al is het een album wat heerlijk wegluistert.
3.5*

Het tweede album van deze heren en dames is niet een simpel vervolg op het eerste album. Het is net ff anders, voornamelijk de standaard rock sound is grotendeels verdwenen (uiteraard komt deze nog wel op een aantal momenten naar voren). Het klinkt allemaal wat meer relaxed en het plezier tijdens het spelen is duidelijk hoorbaar. Dit is bij uitstek een album om op lekkere zomeravonden even op te zetten en lekker na te genieten van de BBQ tijdens een ondergaande zon.
3.5*

het probleem bij dit album is, dat het na een lekkere intro eigenlijk maar een beetje voortkabbelt.
nou moet ik melden dat ik dit normaal niet luister, maar het werd me aangeraden door dezelfde persoon die me ook pendelum aanrade, en aangezien ik dat goed vond was ik dus wel benieuwd.

maargoed dit is het dus het perfecte voorbeeld van net niet, de intro's worden mooi en goed opgebouwd, maar daarna mis ik dus een climax.
voor de mensen die dit leuk vinden is het mooi, maar voor mij is het niks
2*

Het had zo maar een nieuwe plaat van Opeth kunnen zijn. Als die nog rauwe progressieve Death Metal zouden maken. Iets dat ze sinds 2008 al niet meer doen. Het gat dat daarmee ontstaan is, is een lastige om te vullen. Descend doet daar met hun derde album echter een bijzonder sterke poging toe. Het album is heerlijk dynamisch, muzikaal sterk en boeiend, met heerlijke zang en bijzonder sfeervol. Een perfect recept voor een meeslepend stukje muziek dus.

De opener Avalin zet de muzikale toon. De kleine 2 minuten durende intro introduceert een heerlijk harmonieus gitaar spel waarmee je hun wereld in gezogen wordt. Opvolger Blood Moon hakt er direct stevig in om vervolgens prachtig sfeervol de zang te introduceren. Het nummer wisselt daarna nog regelmatig tussen stijlen en tempo. Waar duidelijke inspiratie vanuit Opeth te vinden is. The Purest One en Lilly gaan daar prachtig op door. Een fascinerende mix van invloeden openbaart zich langzaam tot een prachtig geheel.

Een geheel van 49 minuten. Want de nummers lopen vlekkeloos in elkaar over. Wat enorm bijdraagt aan de sfeer van het album. Waarbij je heen en weer geslingerd wordt van meeslepende zang, epische gitaarpartijen of knallende drums.

Het album sluit af met Wallow en The Deviant. Twee heerlijk epische nummers waarbij vooral de laatste een directe homerun is. Het slotstuk vormt de perfecte samenvatting van het album waarbij alles heerlijk samenkomt. Vooral de zang richting het eind weet daarbij elke keer weer kippenvel te bezorgen.

Een bijzonder fijne ontdekking is deze band. Zowel als Opeth liefhebber als Progressive metal liefhebber. Voor de fijnproevers schijnt er ook flink wat invloed vanuit bands ala Rush in te zitten. Al met al levert het een fantastisch album op.

Er staan maar 5 nummers op die ze zelf spelen, en bij de overige nummers word er gebruikt gemaakt van gastartiesten. Is dat dan zo erg? nee totaal niet, het zorgt voor een lekkere afwisseling tussen de nummers, waarbij Out of Line & Through It All er toch het meest bovenuit steken.
Daarbij moet ik wel vermelden dat ik van deze samenwerkingen toch wat meer verwacht had, zo is het nummer Close My Eyes Forever wat zeikerig, en dat terwijl Lzzy toch aardig goed kan rocken.
Ook bij Serj Tankian & Tom Morello hoor ik niet echt iets heel bijzonder anders dan de standaard kunsten.

Dan hebben we natuurlijk ook nog de nummers zonder gastartiesten, en meteen blijkt dat de Disturbed sound overgenomen word. Tenminste dat dacht ik de eerste keer dat ik het album hoorde, maar toch weten ze zeker een andere sound te creëren.
Waar de eerste 3 nummer nog redelijk voorspelbaar klinken, weten ze met Hunted en (persoonlijke favoriet) War of Lies toch echt een ander geluid voort te brengen.
Ook de 3 bonus nummer zijn erg aan te raden trouwens.

En hoewel er meer in de samenwerking had gezeten, en de sound van disturbed erg herkenbaar is, is het wel een album wat zeker wat toevoegt aan zijn oeuvre. En van mij mogen ze hier nog wel een tijdje mee doorgaan.
3.5*

De volgende Devin Townsend in de lijst en ook dit is een erg fijn album om te horen. Net zoals ik bij Accelerated Evolution aangaf zorgt de 'wall of sound' dat het geheel een erg gelijkend geluid krijgt. Maar in tegenstelling daarmee weet hij toch de meeste nummers een eigen identiteit mee te geven, meer nog dan op Accelerated Evolution in mijn optiek. Toch blijft de luisterbeurt wat vermoeiend blijven door de constante 'wall of sound', wat vooral merkbaar is bij het beluisteren van meerdere albums op rij. De speelduur van ruim een uur werkt daarbij ook niet in het voordeel trouwens.

Des al wel te plus is dit een genietbaar album. De opening is heerlijk en de eerste twee nummers komen goed binnen. Vanaf nummer 3 t/m 8 zakt het iets in en gaan de nummers voorbij zonder het door te hebben. Om vervolgens vanaf nummer 9 weer pakkend terug te komen om vervolgens de plaat erg sterk af te sluiten. Dit smaakt naar meer.

*Bonus nummer Thing Beyond Things is trouwens ook een heerlijk nummers. Een van de mooiste van de plaat, dat ik me afvraag waarom dit maar een bonus nummer is.

Dat het verlies van dierbaren prachtige kunst kan opleveren mag hier wel blijken. Dust Eater is een verkenning en vooral de ervaring van het verlies van dierbaren en alles wat daarbij komt kijken. En man oh man wat snijd dat hier diep zeg. Tekstueel worden op deze vier nummers krachtig het verlies en vooral de beleving die je ervaart verwoord. Niet alleen het gemis dat er is, maar ook de impact die het op je heeft. Het feit dat je alleen overblijft, je steun weg is, je liefde. Het gemis dat er is en de impact die het op ons heeft. De duisternis, de pijn en vooral het niet kunnen loslaten.

De teksten zijn aangrijpend maar komen voor mij ook griezelig dichtbij eigen ervaringen. Wat de beleving ervan alleen nog maar sterker en persoonlijker maakt.
Het verwerkingsproces gaat ook samen met een vorm van acceptatie. Het door kunnen (of moeten) gaan maar wel met de littekens van het verlies. Een wrange vorm van vrede die een rust geeft maar ook een constante herinnering is. Ook na vele jaren is zo'n verlies nooit volledig verwerkt.


Om het af te maken is het desolate, kille en harde muzikale landschap precies de juiste voor mij. De wanhoop, de pijn, het verdriet worden op deze manier enorm krachtig voelbaar gemaakt. En het uitschreeuwen van emoties heeft mij niet eerder zo diep geraakt. Waarbij het geheel prachtig samenkomt in het slotstuk On Being and Nothingness. De prachtig kalme sombere ambient intro geven een melancholische sfeer die een start vormt van de wrange acceptatie van alles. Maar de pijn is zeker niet weg en die knalt er dan ook krachtig in terug, een wond die nooit heelt en altijd voelbaar blijft. Om je uiteindelijk achter te laten met stilte. En eigenlijk is dat ook het enige dat kan volgen. Het is tijd voor rust, eventjes niets. De gedachten en herinneringen langs laten komen. De (weggestopte) emotie de vrijheid geven.
Pure stilte.
Eeuwige stilte.



Dust Eater gaat voor mij niet zonder de emotie, het verlies en de pijn. Het is een ervaring die vooral een immens diepe indruk achterlaat. En mij niet mee loslaat. Er zijn meer platen die mij wisten te raken, maar deze snijd elke keer steeds wat dieper.
Dank Apollo voor het delen in Maak Kennis met Metal. Dit zijn de platen die mij zo van muziek laten houden. Pure emotie.

Dat een break van een aantal jaar een band flink goed kan doen wordt op dit album mooi bewezen. In tegenstelling tot de voorgaande albums is de afwisseling hier goed aanwezig en vervelen de nummers eigenlijk niet. De bekende Disturbed sound is uiteraard aanwezig maar aangevuld met een verbeterde zang en meer afwisseling blijft het album heerlijk de speakers uit knallen. Het grootste minpunt is het nummer Fire it Up wat eigenlijk niet past op het album. toch is het luchtigere nummer een fijne pauze en was het eigenlijk ook wel te verwachten dat dit ooit eens gemaakt zou worden. Toch had het nummer beter gewisseld kunnen worden met een van de drie bonus nummers. Gelukkig word het nummer opgevolgd met het beste nummer van het album. The Sound of Silence is een van de beste covers die ik ooit gehoord heb, en de stem van Draiman past perfect bij het nummer. De rest van het album is eigenlijk wat je zou willen van een band als Disturbed.

Al met al een waardige comeback en ook meteen een van hun betere albums.
4*

toch een teleurstelling.

met de opener On the Backs of Angels zetten ze meteen een goed nummer neer, jammer genoeg halen ze dat niveau verderniet meer.
de volgende 3 nummers klinken leuk, niks meer niks minder.
Bridges in the Sky opent op een nogal vreemde manier en niet zoals ik gewends ben, desalniettemin is het begin wel het beste stuk van het nummer, na verloop van tijd verliezen ze toch de aandacht.
gelukkig is er Outcry, een nummer wat weer het DT gevoel boven brengt en de tweede topper op dit album.
Far from Heaven, is een korte maar nog lekker klinkende ballad.
Breaking All Illusions is de derde en laatste topper.
Beneath the Surface hadden ze beter kunnen omruilen met Breaking All Illusions zodat we toch nog een goeie afsluiter hadden.

uiteindelijk blijven er maar 3 nummers echt overeind:
- On the Backs of Angels
- Outcry
- Breaking All Illusions
dat zijn toch wel de toppers, de rest is niet slecht maar weet gewoon weinig of niet te boeien.

na octavarium kwamen ze met Systematic chaos wat een tereurstellen album was.
na BC&SL komen ze met dit, ook dit is weer teleurstellend na BC&SL, en ik mag hopen dat ze deze lijn niet voortzetten anders word het nooit meer echt baanbrekend.

ik ben benieuwd wat mangini verder voor de band kan betekenen, want hier heeft die zich nog zeker niet bewezen.
3*

Ik denk dat ik Dream Theater moe ben of wordt.

het is weer een stap voorwaarts na ADTOE maar echt blij wordt ik hier ook niet van. Enigma Machine is toch wel de favoriet, de rest is allemaal noch interessant noch vervelend.
De intro is best te doen alleen is het jammer dat het bij een intro blijft en er verder niks mee gedaan wordt.

Illumination Theory is een nummer wat bestaat uit vier verschillende delen, een intro, een middenstuk, een outro en een toegift. Waar er normaliter samenhang tussen al deze onderdelen te vinden is (vaak is de overgang niet zo duidelijk te horen) is het hier allemaal maar wat losjes met elkaar verbonden. En helemaal de laatste drie minuten staan compleet los. Het 'klassieke' middenstuk is best fijn om te horen maar waarom dit verwerkt zit in het nummer is me een raadsel.

Dan komt toch Mangini nog eventjes aan bod, maar dan wel in de positieve zin. Ik moet zeggen dat hij zeker op zijn plek is, ookal zal Portnoy mijn persoonlijk favoriet blijven, Mangini doet zeker niet voor hem onder. Het is te hopen dat in de komende albums hij meer en meer inspraak zal krijgen om ook zijn stempel erop te kunnen drukken.

Tja LaBrie is en blijft een apart geval, een DT zonder hem kan ik me niet voorstellen maar bij vlagen weet hij met zijn zang toch wat irritatie op te wekken. Ook de solo´s van Rudess vervelen steeds meer trouwens.

Uiteindelijk staat er een album wat het nieuwe Dream Theater moet laten zien. Maar uiteindelijk klinkt het allemaal weer zoals we zo vaak van ze hebben gehoord. Dat betekend echter niet dat het slecht is maar vernieuwend is het zeker niet. Moet dat dan? nee tuurlijk niet maar enige progressie (het is niet voor niks Progressive Rock/metal) zou best fijn zijn.

Dankzij dit album ben ik het oudere werk ook weer gaan luisteren en dan blijkt toch wel dat ze over de hele linie hun kracht wat verliezen. Ook blijkt dat de liefde die ik had voor DT (het is toch de band die me echt in het genre bracht) er niet meer is, en misschien is het daarom wel dat ik er een beetje tegenop zie om ze volgend jaar live te gaan zien.
Al met al kom ik hier niet verder dan 2.5*

En wat blijkt, zoveel jaar later is dit album inderdaad aan het krimpen.

Waar Dream Theater mij toendertijd (zo'n 8 jaar terug alweer) totaal wegblies met hun geluid, lukt ze dat vandaag de dag niet meer. En dit album is daar inderdaad een goed voorbeeld van.

Hoewel Home en (in mindere mate) the Dance of Eternity me nog steeds bijzonder vermaken, zijn het nummer als Through Her Eyes, The Spirit Carries On en de eerste 3, die me steeds gaan tegenstaan. Met name The Spirit Carries On werkt me nu echt op de zenuwen.
Ook het concept (wat hiervoor al door meerdere vermeld is) pakt me niet meer.

Waar ik dit voorheen als de topper van DT zag zie ik het nu steeds meer als een mindere, dit betekend dan ook dat die van 5* naar 3*, en dat ik mijn top 10 eens onderhanden moet gaan nemen.

Een tijdje terug is ook Black Clouds & Silver Linings onderhevig geweest aan een wijziging (hoewel in mindere mate). Ik ga de komende tijd de rest van hun albums ook weer de kast uittrekken om te zien als dit inderdaad aan het album ligt, of als het over de hele linie zo zit.
Zou toch jammer zijn aangezien ik ze in februari dan toch (eindelijke) live ga zien.
3*

Ladies and gentleman. After 23 years Dream Theater presents you all the follow-up of Scenes From a Memory: Metropolis Part 3 Parasomnia. James Labrie is back on vocal duty after collaborating with the great gods of singing. John Petrucci brings all new explorations of the guitar like no one before ever could. Jordan Rudess became a half cyborg to get the absolute maximum out of his digital instrumentation. John Myung is still an unknown entity that no one ever has seen. And of course, the big man himself, founding member Mike Portnoy is back behind the drums!(big cheers) After years of delving into new territories he has found a renewed passion, knowledge and inspiration to bring us his best drumwork to date. Together the band delves deeper into the Dream aspect of the Theater they’ve created. There biggest, boldest and most creative work yet. Where they search for unexplored soundscapes, intriguing lyrical escapes and a whole lot of dreamscapes. The journey they started in 1991 with The Miracle and the Sleeper now comes to a beautiful conclusion with Parasomnia. People, please enjoy Dream Theater at its finest.



Ja, DT is weer terug in oude bezetting. Het leverde enorm veel blije fans op en nu bij dit album dus ook enorm veel enthousiaste fans. De lyrische reacties zijn er genoeg. En ja, het klinkt allemaal weer erg lekker. Maar ik hoor toch vooral heel veel van hetzelfde. De opening lijkt eventjes iets interessants te brengen, maar de band valt al snel weer in hun oude patroon. Ofwel 23 jaar na Scenes From a Memory krijgen we nog steeds meer van hetzelfde voorgeschoteld.
Labrie klinkt hier ook weer erg gemaakt, gelukkig staat zijn zang niet zo op de voorgrond. De rest doet weer waar ze goed in zijn. En Portnoy laat vooral weer horen een veel levendigere drummer te zijn dan Mangini. Want hoewel Mangini absoluut geen slechte drummer is, weet hij geen indruk achter te laten. Het is vooral erg netjes, strak en klinisch en drumt vooral in dienst van de rest. Terwijl Portnoy er vooral veel meer energie en levendigheid in gooit en veel meer de regie pakt. Dat is live ook al te merken natuurlijk waar Portnoy duidelijk de gangmaker is van de twee (en ook wel de grootste van DT denk ik). Persoonlijk waardeer ik zijn drumstijl ook meer dan die van Mangini. Maar de laatste 2 platen met Mangini waren juist weer lekker uitgewerkt en klonken weer wat frisser.

Parasomnia gaat daar wel op door trouwens. Want slecht is dit zeker niet. Maar (opnieuw) klinkt dit weer erg als een herhaling van zetten. Iets nieuws ten opzichte van de vorige doen ze dan ook zeker niet. En ik vermoed dat de lyrische reacties voornamelijk komen omdat Portnoy zijn stempel er weer op weet te drukken. In plaats van dat ze muzikaal echt bijzonder sterke dingen laten horen.

Parasomnia is best vermakelijk, maar daar houd het (vooralsnog) voor mij wel bij op.

Voordat we naar Carré gaan toch maar het album eens beoordelen.

Dream Theater is allang niet meer die band die hoogdravend innoverend was in de Prog (waren ze dat überhaupt wel?), maar toch wisten ze boeiend en leuke muziek te maken. Met de komst van Mangini wilde ze een nieuw DT maken, waar het vorige album dan ook voor stond, en hoewel dat vorige album niet helemaal geslaagd was betekende het wel dat ze iets nieuws of anders wilden gaan doen. En dat doen ze dan ook met The Astonishing.

En dat The Astonishing iets anders is dat is wel duidelijk. Het 2 uur durende epos verteld een feelgood verhaal over het wel bekende slecht tegen goed met een muzikaal thema. Uitgebreider ga ik er niet op in want het hele verhaal weet mij op het album totaal niet te boeien. In vergelijking met Metropolis mist er diepgang spanning en aantrekkingskracht, maargoed ook dat album is bij mij in waardering gedaald.

Het belangrijkste is echter de muziek (juist het deel wat bij Metropolis zo goed werkt) wat hier echter niet lekker werkt. Het kabbelt allemaal een beetje voort en brengt nergens bijzondere momenten, wat uiteraard niet wilt zeggen dat het slecht is. Zoals gewoonlijk zit alles weer vakkundig in elkaar en vormt alles een mooi geheel. Maar het had zoveel meer kunnen zijn dan dat het nu is.

Juist bij dit album was het perfect geweest om af te stappen van hun eerder betreden paden, nu klinkt het allemaal zo bekend en typisch DT. Waarom bijvoorbeeld niet gebruik maken van gastzangers/zangeressen om de vele personage's tot leven te brengen? Nu is het elke keer weer labrie die een net iets zeurderige stem opzet. Wat oplevert dat ik totaal niet meeleef met de personage's omdat hij van de een naar de andere schiet zonder dat het duidelijk is om wie het gaat. En als elk personage dezelfde stem draagt wordt het ook wel ontiegelijk saai, wat hier dus ook gebeurt. En dat resulteert er dan weer in dat het verhaal niet voor je gaat leven, wat op een album als dit toch wel belangrijk is helemaal als het muzikaal al niet veel voorstelt.

Het hele album is voor mij gewoon een grote teleurstelling. Het had een episch verhaal kunnen zijn vol intrige's, verraad, liefde, spanning, angsten, oorlog, lijden, verlies, overwinning, etc. Wat muzikaal ondersteund werd door heavy metal uitbarstingen en oorlogsdrums, door zachte violen en gevoelig piano spel, haatdragende riffs en dreunende bass lijnen, gevoelige meeslepende ballads en zangers en zangeressen die de verschillende personage's tot leven laten komen. Wat we krijgen is echter een verhaal wat nergens tot epische proporties komt, wat muzikaal ondersteunt wordt door veel zeurderige ballads, een boel feelgood momenten, twee uur durende muziek zonder afwisseling, geen spanningen of lijden en een zanger die niks liever doet dan zelfpijniging om alle verschillende personage's te vertolken. Ohja en nomacs (wat hebben die voor waarde eigenlijk in het hele verhaal, behalve dan zo af en toe een paar nutteloze intemezzo's te vullen?) die, volgens de promotie en cover-art, heel belangrijk zijn en heel wat moeten voorstellen maar uiteindelijk geen aandeel hebben.

Het album zal geen luisterbeurten meer krijgen en wordt zelfs de eerste die ook geen aanschaf krijgt.
2*