In the Passing Light of Day sloeg toen der tijd bij mij echt in als een bom. Sindsdien ben ik ook wat dieper gedoken in het oudere werk, mede dankzij verschillende goeie tips. Maar in tegenstelling tot die plaat zijn die oudere nooit echt goed binnengekomen. Wat dan ook de reden is dat ik nog steeds geen stemmen op het oudere werk heb gegeven.

Nu zoveel jaar later kwam Lilium Cruentus in de progladder langs. Waardoor ik getriggerd werd om hier toch weer eens wat dieper in te duiken. Met als doel hier eindelijk eens een cijfertje op te plakken. Dus bij deze.

Muzikaal en thematisch zit het album heerlijk in elkaar, het intrigeert en boeit (hoewel het soms wel wat zweverig aanvoelt). Maar het weet mij simpelweg niet zo te grijpen als hun laatste twee platen. Ik heb dan ook regelmatig het idee dat de nummers voornamelijk langs mij heen vliegen in plaats van echt binnen te komen. Daarbij wil ik (naast mijzelf) de productie ook wel een beetje de schuld geven. Die klinkt mij soms toch wat flets in de oren.

Pain of Salvation heb ik (nog) niet kunnen betrappen op licht verteerbare muziek. Maar Be is volgens mij wel het zwaarst te verteren van wat ik tot dusver van ze gehoord heb. Ook dat werkt niet helemaal mee, want ik zet dan liever een andere plaat van ze op dan deze. Wat best jammer is want enkele nummers weten een zeer sterke indruk achter te laten. Helaas mist Be over de hele linie toch een bepaalde aangrijpende kracht.

"I was born in this building,
it was the first Tuesday I had ever seen,
and if I live to see tomorrow,
it will be my Tuesday number 2,119"

Het heeft even geduurd, maar ondertussen is dit album niet meer uit mijn gedachten te slaan. De mix van hard en zacht, van snel druk en stevig naar gevoelig en emotioneel is ongelofelijk goed gedaan. Evenals de verschillende stijlen en ideeën die in de nummers zitten. Om dan de 70 minuten een geheel te laten vormen vereist aardig wat kwaliteit. En die kwaliteit druipt er hier vanaf.

Het is een bijzondere trip die een erg persoonlijk en emotioneel verhaal vertelt. Wat muzikaal goed wordt ondersteund. Bijvoorbeeld If This Is the End

Dit zorgt elke keer weer voor kippenvel.

Vier maanden lang een constante strijd voeren en op het randje van de dood balanceren is een onvoorstelbare ervaring. Zelfs in If This Is the End geeft hij het niet zomaar op, Pas in The Passing Light of Day komt de acceptatie. Als je dan het stukje uit The Long Game leest

Na drie maanden pas volledig gebroken zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe die ervaring moet zijn geweest.

Hoewel dit album daar wel een ongelofelijk goede poging toe doet. Het gevoel, de wanhoop en strijd is duidelijk hoorbaar in dit album. Niet alleen tekstueel maar ook muzikaal. En dat maakt dat dit album het zo goed doet bij mij. Zonder de zang kan de muziek dit verhaal vertellen, de combinatie daarvan maakt het alleen maar sterker.

De eerste 5* voor dit jaar is een feit (tevens ook stem nr. 1000 ).

Met Fast in My Car en Now opent het album nog redelijk, maar daarna word het wat saai en poppy.
ook zitten er vervelende electronic invloeden in die mij nogal tegenstaan, en waardoor ik het idee krijg naar top 40 muziek te zitten luisteren.

Hierboven word gesproken over variatie, nu heeft diegene gelijk er zit inderdaad variatie in, alleen weten ze het niet over te brengen als een geheel maar als een verzameling van geluidjes en stijlen. Het ene moment zit je te luisteren naar een simpel Electro/Pop nummer en 3 minuten later hoor je een Folk nummertje van net 1 minuut, om daarna een soort van Rock nummer op te voeren daarna kiezen ze voor een van de zeikerigste nummers die ik heb gehoord (Hate to See Your Heart Brake).
het hele album was gemiddeld maar op dat moment word het gewoon weg belachelijk.

Nu is Paramore nooit een band geweest die erboven uitstak, maar in plaats om ervoor te kiezen een eigen stijl te creëren en toch een beetje dat rock beeld te behouden, kiezen ze hier voor de reeds betreden paden naar bekendheid en het grote publiek.

tja in de tussentijd heb ik weer andere bands gevonden met een zangeres en die weten zich toch meer te onderscheiden dan dit. Maar misschien dat het ook te maken heeft dat dat meer Rock / Hard-Rock is en dit simpele Pop.

Het is jammer maar helaas (hoewel...) maar dit kan mij echt niet bekoren, en dat ze dan nog een album durven uit te brengen van een uur verbaasd me helemaal.
Nee Paramore is een van de vele pop bandjes geworden die steeds verder wegzakken, moge de rest ervan genieten maar ik hoop dat dit het laatste is wat ze ooit zullen maken.

1.5*

PS vanaf halverwege Future word het eindelijk interessant, jammer dat ze daar niks mee gedaan hebben verder.

Album nummer twee in de ontdekkingstocht door het muzikale avontuur wat Periphery is. Hail Stan, of Periphery IV: Hail Stan als volledige naam, draait hier al ongeveer net zo lang digitale rondjes als dat opvolger Djent is Not A Genre doet. En naarmate de tijd verstrijkt zit ik me meer en meer af te vragen hoe ik deze toentertijd in hemelsnaam gemist heb. Want ook dit is namelijk weer een verrekt goede plaat geworden. Het is hun eerste plaat onder hun eigen label en ze hebben voor Hail Stan ook eens echt goed de tijd genomen om hier iets sterks van te maken. Beide zaken waren voor de band nieuwe stappen en, voor zover ik hun oudere werk ook al wat beluisterd heb, is dat een goede keus geweest. Het resultaat levert namelijk een erg sterke, pakkende en coherente plaat op.

Openen doen ze hier met het bijna 17 minuten durende Reptile. Iets over een Stoner en reptiel achtige aliens. Het doet aan Tool denken. Ze knallen hiermee wel weer direct goed uit de startblokken. Muzikaal is het een heerlijk meeslepend nummer waarin ze een fijne veelzijdigheid, speelsheid en creativiteit laten horen. Ook Spencer trouwens, die sindsdien nog wel wat beter is gaan zingen, klinkt hier heerlijk. Een korte tour de force lijkt het wel, waarbij ze ook weer enorm veel speelplezier over weten te brengen. Ik wordt er in ieder geval vrolijk van. Elke keer ben ik echter wel weer een beetje bang dat het beste van de plaat direct is geweest. Maar goed, Periphery zal Periphery niet zijn als ze je toch niet nog ergens weten te verrassen.

Blood Eagle is de volgende en de titel doet mij direct aan de serie Vikings denken. Het bizarre en lugubere ritueel om iemand te vermoorden door de ribben aan de achterkant open te spreiden als vleugels en de longen eruit te halen is niet voor iemand met een zwakke maag weg gelegd. Dit nummer evenmin trouwens want ze komen hier direct een standje steviger uit de speakers. De band is toch vooral een metal band en zal dat laten merken ook, wat een heerlijk geweld leveren ze hier. CHVRCH BVRNER doet er niet voor onder trouwens (en is misschien nog wel het volgende stapje). Het is hetzelfde verhaal maar dan vanuit de Katholieken, die net zo luguber konden zijn als de Vikingen trouwens. “Open up the heart or die”, zachtaardig klinken die Katholieken zeker niet. Het korte nummer, minder dan 4 minuten zelfs, knalt met eenzelfde eenduidig geweld uit de speakers door de woonkamer. Mocht je nog iets kort en klein willen slaan dan lijkt dit daar een perfecte soundtrack voor.

Met Garden in the Bones krijgen we vervolgens wat meer ademruimte. Tekstueel en muzikaal wat minder pakkend dan de voorgaande nummers. Maar met wat meer focus op de melodieën zorgt het voor een fijne afwisseling. Het daarop volgende It’s Only Smiles is veruit het meest emotionele nummer, het contrast tussen de muziek, de titel en de inhoud is pakkend en sterk uitgewerkt. Het nummer is met recht het middelpunt van de plaat en voor mij met gemak een absolute favoriet van ze. Hoe waar is het ook wat Spencer zegt: “Death is true and I’ll be missing you, I think I’ll just smile through it all for you”. En ik maar denken dat ze mij na Everything is Fine! Niet meer zo emotioneel wisten te raken.

Follow Your Ghost heeft een vergelijkbaar thema, maar zoekt daarin vooral het contrast door de aandacht te leggen op de club van 27. Er word hier weer wat steviger gespeeld met een heerlijke riff die door het geheel heen dendert. Het rustpuntje is wel weer voorbij in ieder geval. Alleen de zang klinkt richting het einde iets te duidelijk als studio werk, alsof dat naderhand er nog aan toegevoegd is.

Crush is het muzikale uitstapje maar klinkt er absoluut niet minder hard om. De beat die erin zit is heerlijk zwaar en kan qua beukwerk gemakkelijk naast Blood Eagle en CHVRCH BVRNER staan. Het is trouwens dit nummer dat me doet realiseren dat ik verrekte veel moeite ga hebben om favorieten te gaan kiezen. Ik ga namelijk steeds meer twijfelen of Reptile wel het beste is wat ze op de plaat hebben gezet. En dan hebben we nog twee nummers te gaan.

Sentient Glow en Satellites gaan, zoals wel meer nummers op dit album, tekstueel hand in hand met elkaar. De eerste is een haast verplicht nummer over hoe wij als mensheid onze eigen wereld en toekomst de afgrond in helpen. Maar ze verpakken het mooi in een kalmer en melodieus nummer met een prachtige outro trouwens. Satellites gaat daar zowel muzikaal als tekstueel op door, maar ditmaal vanuit de aarde zelf. Ook hier is weel veel aandacht om de melodie uit te bouwen en het geheel te laten ademen. Dat wil niet zeggen dat ze niet in stijl afsluiten, want geheel in lijn met de tekst brengen ze er een knallend eind aan.

Hail Stan is een heerlijke plaat geworden. Een die met gemak tot in de top van het Progressieve Metal mag staan wat mij betreft. De heerlijke creativiteit en speelsheid die ze in hun muziek weten te leggen, gecombineerd met pakkende en aangrijpende teksten maken elke luisterbeurt weer een waar feest. Mijn grootste minpunt aan dit album heeft er vooral mee te maken dat ik deze na Djent is Not A Genre ben gaan luisteren. De flow en verdeling van de nummers daar is namelijk net wat beter gedaan dan hier. Hail Stan begint erg sterk met een muzikaal spektakelstuk, vervolgens knallen we door in absoluut beukwerk om daarna weer wat tot bedaren te komen. Maar na het kalmere middelpunt hebben ze wat moeite om weer een goede flow te vinden en erin te houden. Iets dat ze op Djent is Not A Genre net wel lukt in mijn optiek.

Al met al gaat deze nog flink wat luisterbeurten krijgen en ben ik enorm benieuwd naar hun voorgaande platen. Hoewel ik verwacht dat de finetuning daar wat minder zal zijn ben ik vooral benieuwd in hoeverre de creativiteit en het speelplezier daar er al inzitten. Een leuke tocht voor de komende maanden in ieder geval.

Oh en ik heb ook wel enorm veel zin om ze volgend jaar live te gaan zien.


“Suck my balls”

Wall of text incoming...
TLDR: Dit album is geweldig, ik ben fan en thanks ABDrums


Periphery is hier wel een bekende naam, veelal vanwege de kenmerkende Djent stijl en de eindeloze discussie of het nu wel of geen genre is. Iets waar de heren heerlijk op inspelen met de titel van hun nieuwe plaat Djent Is Not A Genre trouwens. Maar ondanks dat de naam bekend is, heb ik de muziek eigenlijk nooit een echte kans gegeven. Tot nu dan gelukkig. En hoewel ik graag zou zeggen beter laat dan nooit, wil ik in dit geval toch wel zeggen dat ik gewoon grandioos te laat ben. Als Progressive Metal liefhebber had ik dit simpelweg gewoon al veel eerder een serieuze kans moeten geven. En als ik zo ook hun oudere werk beluister zitten daar echt wel geweldige stukken tussen, dus een gegronde basis om het links te laten liggen heb ik ook niet. Maar goed, Periphery V: Djent Is Not A Genre is voor mij het instap moment en wat een machtig aangrijpend moment is dat geworden zeg.

Wildfire knalt letterlijk de speakers uit en zet direct de toon evenals de verplichting om de volumeknop verder open te draaien. Op het eerste gehoor klinkt het als een bak chaos en herrie. Maar het geheel is een mooi gecontroleerd stukje chaos. Muzikaal voelt het alsof ze er bij elke bocht uitvliegen, maar tegelijkertijd alsof ze nooit die bocht van plan waren te nemen. Het doet nog het meest denken aan een ongecontroleerde Meshuggah (niet geheel verbazend gezien de inspiratiebron). Die zouden zelfs nog jaloers kunnen worden want het tempo waarin je hier muzikaal murw wordt gebeukt halen zij ook niet meer. Richting het einde van het nummer lijken ze nog even een extra verzwaring gevonden te hebben waarna ze het op een jazzy intermezzo gooien, inclusief kalmerende piano, nerveus drumloopje en een geweldige saxofoon solo. Het hoogtepunt van een al geweldig nummer. Een fenomenale opener. En dan moet de rest nog komen.

Atropos start ook weer heerlijk en gaat op eenzelfde manier door. Het nummer is wat gestroomlijnder en heeft een wat positievere vibe in zich. Er ligt hier meer focus op de zang waarbij Spencer laat horen zowel de unclean alsook de clean vocals goed onder de knie te hebben. Het nummer zelf klinkt heerlijk levendig en volgens mij moeten de heren enorm veel plezier hebben tijdens het maken en spelen van de nummers. De hoeveelheid lol die uit een beluistering haal is namelijk groots en ik kan me niet anders voorstellen dan dat zij er niet nog meer lol in hebben.

Het derde nummer is waar de klik voor mij definitief komt en sindsdien ook alleen maar versterkt is. Wax Wings weet namelijk een heerlijke nostalgische lading over te brengen naar een tijd zonder zorgen, stress, druk, en vol met plezier en lol. Met een heerlijke zomerse vibe en ook gewoon een heerlijk meeslepend nummer. Wax Wings heeft zich in korte tijd sterk in mijn gehoor genesteld en heeft daarbij ook een sterke emotionele binding weten te maken. Ik wil trouwens de uithalen van Spencer niet onbenoemd laten, want wat een strot heeft die man zeg. Het zorgt namelijk voor een fenomenaal slotstuk en wat mij betreft het hoogtepunt van het nummer.

Everything is Fine! is dan weer eventjes terug in het beukwerk niet zo’n klein beetje ook. De vijf minuten durende pure agressie is slopend. “Our body is not a haven, it's a fucking prison” komt dan ook wel eventjes goed binnen zo. Waarbij ze zoals in echte Djent stijl elke keer weer lager en lager gaan. Waar Wax Wings mij nog terug bracht naar zorgeloze tijden is Everything is Fine! Het compleet tegenovergestelde. Des te vernuftiger is het hoe vloeiend dit overgaat in het intieme en kwetsbare Silhouette. De elektronische synthwave achtige slow-pop is een prachtig rustpunt en past vreemd genoeg perfect na het voorgaande geweld (een mening die volgens mij in de minderheid is). Niet alleen muzikaal maar ook in emotionele zin is het een sterk vervolg trouwens en laat het horen dat ze ook in dat vlak de opbouw en volgorde goed doordacht hebben. Dying Star bouwt er vervolgens goed op door met een meer metal inslag en komt daardoor nog het meest in de buurt van de verplichte Ballad. Erg fijn meeslepend nummer (en zowaar een echte meezinger) welke ook sterk opbouwt naar het knallende Zagreus wat volgt.

Zagreus start het slotstuk van de plaat. Als gamer deed de naam natuurlijk een belletje rinkelen en moest ik gelijk denken aan de game Hades. Maar goed, dat zal wel toeval zijn dacht ik. Niets blijkt minder waar want de heren zijn dus ook nog eens gamers en hebben die inspiratie gebruik voor titels, overgangen en geluiden op dit album. Een erg leuke easter egg (thanks ABDrums voor die info). Het geheel kan echter zonder problemen langs je heen gaan want nergens wordt het duidelijk vermeld als je de betreffende games niet kent. Maar goed, de heren zijn ook hier weer op niveau bezig en spelen flink met de drie slotnummers. Waarbij ze hier vooral de focus lijken te hebben op epische filmachtige ervaringen. Waarvan Dracul Gras toch wel het meest opvalt in de geweldige combinatie van stijlen en sfeer. Het kalmere Thanks Nobuo sluit dit machtige album in stijl af waarbij ze geen enkel moment onbenut laten om je nog even van de sokken te blazen of te verrassen.

Periphery brengt een heerlijke verzameling creativiteit, plezier en kunde samen in een 70 minuten durende trip van heerlijk gecontroleerde chaos. Maar ze doen meer dan dat, ze verweven dat met een van de belangrijkste elementen in muziek, emotie. Ze nemen me mee in een heerlijke reis vol diepe afdalingen en hoge toppen waarbij er complete vrijheid is om los te gaan in het gevoel van het moment. En wat de ervaring nog beter maakt is dat ze het geheel zo enorm vloeiend laten verlopen dat die 70 minuten een doorlopend geheel wordt. Menig Progmetal band probeert complexe, harde en indrukwekkende muziek af te leveren. Daarin is Periphery geen uitzondering, maar waar andere bands veelal blijven hangen in een of enkele elementen en daardoor de binding en emotie verliezen weet Periphery dat hier perfect te combineren. Waardoor ze in het overvolle muzikale landschap hier een snaar hebben geraakt die weinig artiesten weten te vinden. Ik ben fan in ieder geval. En mocht het nog niet duidelijk genoeg zijn hoe sterk ik het album vindt dan heb ik ook nog gewoon keiharde cijfers ervoor. In de eerste vijf maanden van dit jaar is Periphery de meest afgespeelde artiest en dat terwijl ik ze pas luister sinds de release van dit album. Maar ook heeft Djent Is Not A Genre het dubbele aantal afspeelbeurten gehad van mijn tweede meest geluisterde album van dit jaar Fauna. Het is even afwachten hoe The Ocean met Holocene zich gaat ontwikkelen of die hier mee kan concurreren. Maar dat dit een van mijn favorieten zo niet de favoriet van dit jaar gaat worden is al wel duidelijk.

Djent Is Not A Genre is een modern meesterwerk waar menig zichzelf respecterende Progmetal en metal artiest nog wat van kan leren. En ik ga snel de voorgaande albums van de band beluisteren.

In de zoektocht naar nieuwe muziek komen veel verschillende onbekende en beginnende artiesten langs (ook dankzij verschillende sterke tips). Het is daarbij altijd leuk om te ontdekken wat ze doen om hun muziek uit te laten blinken en op te laten vallen. Daarbij heeft muzikale voorkeur natuurlijk veel te maken, maar het is altijd leuk om jezelf open te zetten voor nieuwe muzikale avonturen. Toch is door de jaren wel duidelijk geworden wat ik graag hoor in muziek. Wat spanning, sfeer, aangrijpende verhalen, wat creativiteit en energie. Maar bovenal zoek ik muziek die mij tijdens het beluisteren compleet kan opnemen in het gecreëerde muzikale landschap. En laat dat nou iets zijn wat de in Rotterdam gehuisveste Grieken van Playgrounded enorm sterk doen. De sfeervolle progressieve metal van The Death of Death is sinds de eerste luisterbeurt niet meer uit mijn gedachte geweest. Daardoor (en door de vele luisterbeurten) heeft het alle tijd gehad om volledig te rijpen en te groeien. Om alle kleine details naar voren te laten komen. En na al die luisterbeurten durf ik het ondertussen wel aan om The Death of Death als een moderne klassieker te classificeren.

De donkere sfeervolle muziek doet denken aan bands als Karnivool, Deftones, Nine Inch Nails, Tool en Porcupine Tree. Niet het minste rijtje vergelijkingsmateriaal natuurlijk. De grootste overeenkomsten zijn de creativiteit, de sfeer en meeslependheid van de muziek. Playgrounded pakt diezelfde elementen en invloeden van die bands en hoe zij het doen om er vervolgens een compleet eigen ervaring van de te maken. De meeslepende nummers zijn constant in beweging om zichzelf verder te ontwikkelen zonder de sfeer, de ervaring en de meeslependheid te onderbreken. De muziek is gefocust en duidelijk in zijn richting, doch constant opzoek naar vernieuwing en experimenten.

De grootste kracht zit hem echter in de ervaring en sfeer van het geheel. Kijkend naar de opener The Swan begint deze heerlijk stevig, om vervolgens even terug te vallen en het geheel verder mooi op te bouwen. Waarbij de duistere elektronische aspecten goed opvallen, helemaal zo halverwege het nummer. Het nummer lijkt zich in het begin redelijk rechttoe rechtaan te ontwikkelen richting een vrij standaard progressive metal nummer. Maar de muziek wordt hier al snel haast filmisch in ervaring en zorgt daardoor voor een prachtige atmosfeer. Tegelijkertijd zijn ze absoluut niet bang om er vervolgens nog even stevig tegenaan te gaan met een knallende conclusie zoals in de post-metal veel terugkomt om het geheel lekker open te breken. Zet daar een fijne sterke zang bij en het slotstuk van het nummer heeft mij inmiddels verzwolgen in hun muzikale landschap, precies zoals ik het graag heb. De verschillende elementen passen perfect en worden kundig uitgevoerd waardoor ze het nummer, ondanks het misleidende begin naar een hoger niveau weten te tillen.

Rituals (tussen alle prachtige nummers toch wel mijn favoriet) volgt perfect in dezelfde stijl. Startend met een mysterieuze soundscape worden de rest van de instrumenten beetje bij beetje geïntroduceerd. Gedurende het nummer wordt de spanning verder en verder opgebouwd om als een crescendo fantastisch tot uitspatting te komen. En hoe aandachtiger je luistert hoe voelbaarder de muziek wordt. De details, de ritmes, de spanning, de precisie en het ongelofelijke vakmanschap. Elke noot heeft een doel en niets is er zonder reden. Geen enkel element kan gemist worden voor deze bijzondere ervaring. En het prachtige muzikale landschap gaat bij elke noot meer en meer leven.

De 6 nummers op het album hebben elk zo hun eigen identiteit zonder afbreuk te doen aan de algehele sfeer van het album. Het geheel vloeit moeiteloos in elkaar over. Elk nummer heeft tegelijkertijd ook zo zijn eigen prachtige element om van te genieten en om zichzelf te onderscheiden. Het levert een voortdurende ontdekkingstocht op die geen enkel moment verveeld en altijd wat interessants te bieden heeft.
The Death of Death is geen album om zo eventjes op te zetten op de achtergrond of voor een vluchtige luisterbeurt. Daarmee wordt afbreuk gedaan aan de ongelofelijk mooie muziek die hier ten gehore gebracht wordt. Maar nog meer doe je jezelf als luisteraar daarmee enorm tekort. Dit is muziek die volledige aandacht en overgave van je vraagt, om je vervolgens te belonen met een ervaring die veel te weinig voorkomt. De 40 minuten die het album duurt zijn aan de ene kant veel te kort, maar juist die beperkte speelduur zorgt voor de grote kracht. Het is voldoende maar verzadigd niet, waardoor de drang naar meer ervoor zorgt om toch elke keer weer terug te blijven komen. Het is haast een verslaving aan het worden dit album.

gisteren in het voor programma gezien van Seether, en werd toen wel positief verrast, dus heb de cd maar ff opgezocht.
en ik moet zeggen dat die best goed klinkt.
redelijk rustige rock, afgewisseld met wat gitaar geweld. het werkt allemaal erg goed.
en hoewel over het hele album genomen het toch redelijk rustig is kunnen ze zeker wel rocken.
Closure & Never Gonna Bring Us Down zijn de favorieten.
3*

Ben hier met toeval op gestuit, en daar ben ik maar wat blij mee ook.
Het is allemaal heerlijk stevige hard-rock die redelijk in de lijn licht met het solo album van Tremonti (afgezien van de zang dan).

Een aanrader voor ieder die wel van wat steviger werk houd.
3.5*

Na meerdere luisterbeurten kan ik wel concluderen dat deze net zo sterk is al de opvolger. Hoewel ze hier niet een nummers als Violate Consensus Reality hebben (hoewel The Fall of Consciousness verrekte dichtbij komt), weten ze ook hier een prachtige muzikale ervaring neer te zetten.

Het is, net zoals de opvolger een heerlijk meeslepende trip. Een trip die vooral vraagt naar meerdere luisterbeurten en elke keer weer iets anders nieuws prijsgeeft. Vervelend doet de plaat dan ook nergens, wat toch knap is gezien de lange speelduur. Sterker nog, ik vind het nog voorbij vliegen.

Meerdere bands invloeden zijn te herkennen, maar zoals Ayreonfreak ook al aangeeft moet ik ondertussen bijzonder veel moeite doen om die eruit te pikken. Ze weten zichzelf, helemaal met de tweede plaat erbij, echt als een unieke band neer te zetten.

Unfold the God Man is een heerlijk meeslepende en avontuurlijk album. Waarbij ik mij nog steeds zit af te vragen hoe deze in hemelsnaam langs mij heen gegaan is. Gelukkig zijn de paden nu gekruist. Dit is zeker een blijvertje.