De grondleggers van Thall (zo heb ik van EvilDrSmith geleerd). Ofwel een specifiekere vorm van Djent?

Anyway. De plaat klinkt wel lekker, een stukje toegankelijker dan de voorganger. Maar nog wel lekker onsamenhangend genoeg om te blijven intrigeren. Regelmatig knallen er heerlijke passages uit de speakers. En weten ze je als luisteraard weer even weg te laten dromen. Tegelijkertijd blijft dit muziek voor schizofrenen mensen met de hak-op-de-tak methode. Maar ik mag dit wel. Op zijn tijd dan.

Sargasso en den Spanska Känslan zijn wel de lekkerste nummers wat mij betreft.

Leuke Trash plaat dit. De korte speelduur werkt in hun voordeel, want de zang is niet al te best. Of tenminste niet echt fijn om te horen. Nu hebben meer bands daar wel last van, maar deze heeft iets naars over zich waar ik niet aan kan wennen.

Maar goed, muzikaal beukt en knalt dit meer dan prima. Lekker vol passie en een brok energie. In dat opzicht ook zeker niets te klagen. Het enige nadeel is dat het toch een beetje vervalt in meer van hetzelfde. De nummers onderling onderscheiden zich weinig van elkaar en zijn vooral zo hard en snel mogelijk beukwerk afleveren. Ook de zanglijnen zijn heel erg hetzelfde en aangezien de zang toch wel een storende factor is helpt het niet. Wel leveren ze enkele heerlijk explosieve uitspattingen en solos af. De korte speelduur werkt ook in het voordeel in dat opzicht. Want veel langer zou het niet moeten duren. Nu blijft het een half uurtje heelrijk beuken en dan is dit zeker genietbaar.

Dit is zeker een vermakelijk debut en ik ben ook wel benieuwd naar de opvolgers, maar die staan niet op spotify zie ik. Dat is dan weer jammer.

Dit album van Vola is toch een gevalletje net niet geworden. De momenten dat ze met harde en loodzware partijen aankomen is het genieten geblazen. De opening van These Black Claws is daar een heerlijk voorbeeld van waarbij ik direct weer in headbang modus zit. maar ook de eerste twee nummers doen dat krachtig. Ze vullen de plaat en de nummer echter op met veel vrolijk klinkende poprock achtige passages. Waar ze helaas de kwaliteit en het gevoel voor missen om echt boeiend te blijven.

En daarmee kom ik eigenlijk op mijn grootste probleem. Ze verliezen enorm snel de aandacht. Met 44 minuten is dit zeker geen lange plaat, maar mijn hemel wat duurt hij voor mijn gevoel lang. Het is dat ze met Stone Leader nog een lekker nummer aan het eind hebben. Maar na de eerste vier nummers zijn ze me wel kwijt geraakt. Ook met deze worp wil de klik niet echt komen.