Waar de rest van de band verderging als Alter Bridge, besloot Scott het maar alleen te doen.
En dat resulteert in een album wat volstaat met net niet nummers.

Er is een duidelijk gemis van de band te horen, terwijl de nummers zelf maar weinig weten te boeien.

Echter om zo eens een keer tussendoor te horen is het wel te verteren, maar verwacht hiervan niks wat ook maar in de buurt komt van Creed.
2.5*

haha, kom er net achter dat ik alleen bij deze een cijfer heb staan (gooi er maar ff een halfje bij)
dit was mijn kennismaking met de band en mede daarom heeft het toch iets speciaals,daarnaast hebben ze mij weer opnieuw warm gemaakt voor de rock.

ze hebben hier een aantal lekkere knallers op staan, Like Suicide, FMLYHM en No Jezus Christ zijn voor mij (naast favoriet) ook nummers die op bepaalde momenten helemaal op hun plek vallen, maar uiteraard is er ook de rest (duhh) ook daar hebben ze weer uitstekend werk geleverd.
de zang is mischien niet de meest toegankelijke maar past hier perfect, en dat samen met wat agressie maakt het voor mij toch een van de betere rock albums die er zijn.

zal binnenkort ook de oudere albums weer eens ff gaan beoordelen aangezien dat nog steds niet gedaan is.

volgens mij zijn ze iets verloren, iets van de agressie denk ik.
seether is zo'n band die altijd wel een gepast strak nummer heeft voor dat ene moment, en wat het voor mij zo lekker maakte was dat ze zo lekker hard kunnen overkomen, n dat is precies wat ik nu mis.
niet dat he een slecht album is, het klinkt goed nummers vermaken prima maar toch mist het wat, tot nu toe vind ik het toch de minste, maar zeker niet slecht houd het maar op een 3*

Karme & Effect waardeer ik net wat meer, maar ze komen er wel verdomd dichtbij. De 'pop' sound zijn ze hier vrijwel helemaal verloren, wat komt door de volledige controle die Shaun had bij dit album. Het zorgt voor een flinke boost in rauwheid, weg zijn de gepolijste randjes en terug zijn de schurende gitaren. In alles is dit Seether zoals Seether hoort te zijn.

Het album klinkt eigenlijk zoals ze al jaren live klinken. Rauw, hard, puur en met ongelofelijk veel energie. Heb mij dan ook altijd verbaasd dat hun albums zo ongelofelijk gepolijst waren terwijl dezelfde nummers live veel rauwer klonken.

Persoonlijke favorieten: Let Me Heal (dit nummer grijpt mij bij de strot), Count Me Out (Nirvana sfeer met onvervalste Seether invloeden, puur genieten) en Sell My Soul (Prachtige afsluiter).
Daarnaast nog een vermelding voor de drie bonus nummers, ongelofelijk fijne nummers die ook de verscheidenheid van Seether laten horen.

4.5* (met groeimogelijkheden)

op momenten is het net wat minder dan de voorganger, maar op de andere momenten (zoals Nowhere Kids) vind ik het dan weer wat lekkerder.
ach uiteindelijk komt het erop neer dat dit weer gewoon typisch amerikaanse rock is, maar dan wel van goeie kwaliteit.
3.5*

Het album is de beste poging van de band om knallende stadium-rock te maken, iets waar ze in 2012 definitief mee begonnen. Zowel Amaryllis als Threat to Survival richting zich op stevige hardrock die na verloop van tijd steeds meer gaat vervelen. The catchiness die op The Sound of Madness nog aanwezig was lijkt grotendeels beperkt tot de single's. Gelukkig is dat hier weer terug, wat er voornamelijk mee te maken heeft dat dit album een stuk frisser en afwisselender klinkt. En een zomerse vibe heeft die nu prima past. De keus om andere muzikale elementen, zoals het gebruik van electronic en zangstijlen, vallen goed uit. Daarnaast heeft dit album veel meer groove dan de vorige albums wat de aanstekelijkheid van de nummers ook te goede komt.

Ik verwacht niet dat ze ooit nog een album maken wat The Sound of Madness gaat evenaren. Toch deden de berichten voor dit album dat wel geloven. Hoewel de verwachtingen niet volledig ingelost worden is het een van de betere albums die de band heeft afgeleverd. Nu maar eens zien hoe ze dit live weten te brengen.
3.5*


Ze missen hier inderdaad net dat beetje extra. Hoewel The Human Radio zich ondertussen genesteld heeft tussen mijn favorieten nummers van de band. Heerlijke vibe heeft dat nummer toch.

Ze hebben met ÁTTA opnieuw een betoverend album afgeleverd. Zoals ik eerder al vermelde is het een kalere en serenere versie van Valtari maar ook van (). Dat zorgt er enerzijds voor dat ze hiermee net niet eenzelfde niveau weten te halen (die platen bieden toch wat meer spanning). Maar wat ze daardoor wel doen is sterk inzetten op hun grootste kracht. De luisteraar volledig opnemen in het muzikale landschap en je meevoeren in een emotionele, aangrijpende en bijzondere reis. Het is iets dat ze op elk album wisten te doen en daarin is ÁTTA ook zeker niet anders. Maar een puurdere ervaring hebben ze niet eerder zo gebracht.

Hopelijk wordt dit niet hun laatste worp, maar dat de heren een aantal jaartjes ouder zijn geworden is wel merkbaar. En ook in die zin is ÁTTA een zeer passende plaat geworden, die mij eenzelfde gevoel geeft als dat Fear Inoculum van Tool dat gaf. Een vorm van acceptatie dat ze ouder worden en daardoor niet altijd meer hetgeen kunnen wat ze vroeger in zich hadden. En daardoor zich vooral focussen op hetgeen wat ze wel kunnen en daar een zo ongelofelijk goed mogelijk resultaat mee maken. En net zoals Tool dat met een prachtig album heeft overgebracht doet Sigur Rós dat wat mij betreft ook. Inspelen op hun kracht, inspelen op de huidige staat en vooral laten weten dat je na al die jaren dat nog steeds niet verleerd bent.


Even los waarvan de regenboog tegenwoordig mee geassocieerd wordt is de hoes wat mij betreft vooral een teken van een krachtig laatste wapenfeit. Nog een laatste keer maximaliseren, niets overlatend en uiteindelijk compleet verdwijnen. Niets anders achterlatend dan een herinnering, een foto moment van de vuurzee of een album als slotakkoord. Na tijden van stilte grandioos afsluiten. De destructieve kracht van vuur maakt het niet alleen een zeer definitieve actie, maar zorgt er ook voor dat alle oude zaken echt weg zijn. De ontstane leegte bied nieuwe kansen en mogelijkheden, zonder gekleurd verleden, zonder geschiedenis. Een nieuwe frisse start. Of een definitief einde. Het kan allebei en zo ervaar ik ÁTTA eigenlijk ook.

Een absolute prachtplaat.

eens in de zoveel tijd ga ik weer eens opzoek naar albums en artiesten die ik niet meer luister, wat met enige regelmaat resulteerd in fijne herontdekkingen, zo ook met Sigur ros.
toen ik erachter kwam dat ze een nieuw album uitbrachten ben ik daar dan ook maar achter aan gegaan, en ik ben blij dat ik dit nu dan weer hoor.

met het horen van dit album weet ik weer waarom ik toendertijd hierna ben gaan luisteren.
het is een heerlijk stijl van muziek die je meeneemt op een reis, het is dan ook geen muziek om te luisteren tijdens het werk of iets dergelijks, maar veel meer is dit een album om juist voor te gaan zitten even de ogen dicht en laat je meeslepen door deze heren en hun prachtige muziek.
het is dan ook uit den boze om deze nummers apart te gaan beluisteren.

het hoogtepunt van het album is toch wel Varúð (wat bij mij toch weer voor een kippenvel moment heeft gezorgd), maar ook Dauðalogn weet me telkens weer te verbazen.
de 3 aflsuiters die geheel instrumentaal zijn zijn ook absoluut fantastisch.

als ik dan zo zit te luisteren word ik meegenomen door een prachtige natuur, en waar ze je op de eerste helft van het album telkens en stukje laten zien van het prachtige geheel en je het stukje bij beetje mag verkennen, laten ze je pas los met de laatste 3 nummers.
maar elke keer dat je op deze reis gaat mag je telkens een stukje verder.

het is niet verassend dat ze weer een absoluut pracht van een album hebben gemaakt, eigenlijk is helemaal niks meer verassend aan dit album. maar ze hebben zo'n fantastisch iets neergezet dat ik toch telkens weer overdonderd word.
dit zou zo maar eens het album van 't jaar worden. 5*

Sivert levert weer een heerlijk half uurtje aan muziek af hier. Het mist voor mij een beetje de impact van de vorige, die wist mij meer te raken. Evenals de laatste Madrugada trouwens. Maar dit is wel weer heerlijk genieten. Zijn stem blijft altijd fijn om te horen. Vooral op een rustige zonnige dag. Fijne plaat.

Lombardo is terug en dat levert wat extra energie voor de band op. Dat is ook te horen want het tempo is weer wat toegenomen lijkt het. Altijd fijn om de heren weer op hoog tempo te horen spelen. Verder is Christ Illusion geen hoogvlieger, maar vooral meer typerende Slayer Thrash. En dat bevalt mij eigenlijk wel. De energie is weer aanstekelijk en het geheel bied voldoende lol om hier ook weer even een ruim half uurtje mee te knallen. Deze boeit iets beter dan de vorige en hoewel ze onderhand allemaal onderin de lijst komen te staan weet ik mij er nog steeds goed mee te vermaken.


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. Christ Illusion
9. God Hates Us All
10. Undisputed Attitude

Diabolus in Musica begint met een lekker zware en logge opbouw. De sfeer zit er al snel goed in en de versnelling geeft een kenmerkende Slayer stijl. Het moment dat Araya zijn strot opentrekt en met volle overtuiging en energie zijn gal weer begint te spuwen is het feest helemaal compleet. Na het stukken minder Hardcore Punk experiment is de band terug als vanouds.

Of tenminste, niet helemaal als vanouds. Want ja het venijn, de energie, de furiositeit en de sfeer zijn terug. Maar deze keer aangevuld met elementen uit de Groove en Nu-Metal. Waarvan vooral dat laatste genre toch wat discutabel is binnen de Metal oudgediende. Voor mij echter geen probleem want ik kan dat toch vrij goed hebben. Waardoor deze plaat toch echt stukken beter bevalt dan de vorige. De invloeden zijn vooral in de eerste helft goed hoorbaar, daarna valt het voor mij toch wel mee ook. En klinkt de band vooral als een wat creatiever geheel.

De aandacht ligt hier regelmatig meer op het melodieuze en groovende karakter van de muziek, dan op het echt knallen. Hoewel dat er ook wel inzit, is het algehele tempo wat lager. Het doet me wat denken op het effect dat South of Heaven had na Reign in Blood. Dit doet een beetje hetzelfde na Divine Intervention. Ok ok, niet helemaal want Divine Intervention is geen Reign in Blood natuurlijk. Maar het effect blijft voor mij grotendeels wel overeind. Het maakt van Diabolus een plaat die ik toch steeds meer ga waarderen en het vormt een prima tweeluik wat mij betreft.

De plaat bevalt hier erg goed, beter dan in mijn herinnering. Vooral de tweede helft doet het goed. Wat mij hier ook opvalt is dat Araya niets heeft ingeboet aan venijn, energie, agressie en intensiteit in zijn stem. Hij groeit voor mij steeds meer uit tot de grote kracht van Slayer.
Naast het knallende beukwerk natuurlijk. Waarvan Scrum bij uitstek het paradepaardje is op deze plaat. Heerlijk knallend nummer. Favorieten zijn verder de openener, heerlijk sfeervolle opbouw heeft die. En Perversions of Pain, Love to Hate en Point. Die allemaal voor mij prima meekunnen tussen hun oudere werk.


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. Undisputed Attitude

Slayer doet wat Slayer doet. Waar de rest allemaal voor het commerciëlere en populaire geluid gaat in die periode blijft Slayer trouw aan zichzelf. En dat levert opnieuw een machtig stukje beukwerk af.

Ze grijpen hier weer meer naar het Reign in Blood achtige beukwerk. Het tempo is weer wat hoger en er is weer wat minder aandacht voor het melodieuze aspect. Gelukkig is dat niet verdwenen, zoals in het titelnummer Divine Intervention te horen is. Sowieso een geweldig nummer met mooie sfeervolle opbouw, creepy sfeertje en een vleugje Black Sabbath.

Het album volgt verder vooral het stramien wat de heren zelf hebben opgezet. Snoeiharde Thrash Metal, medogenloos en lekker snel. Ook de korte speeltijd houden ze aan, waar de rest steeds langer gaat blijft Slayer gewoon direct en to the point. Met 36 min een perfecte speelduur.

Divine Intervention bevalt me beter dan ik me kan herinneren. Ik hoor nog veel elementen van de voorgaande albums en het geheel zit lekker in elkaar. Ze halen wat mij betreft echter niet het niveau van die platen. Die bevatten toch sterkere nummers dan hier. Ook is het voor mij de eerste plaat waar er wat scheurtjes ontstaan in het zo typische Slayer stijltje. Waar de rest van de bands namelijk kiest om 'nieuwe' wegen te verkennen en sommige daarin ook succesvol blijken. Blijft Slayer wel heel erg dicht bij hun eigen geluid en levert gewoonweg meer van hetzelfde. De formule werkt goed voor ze, maar wordt op den duur ook eentonig. En dat begint hier wel wat merkbaar te worden.

Doch vermaak ik me uiterst goed met deze plaat en staan hier toch wel enkele pareltjes van ze op. Ook dit album is weer des Slayers heerlijk intenst, hard, compromisloos en furieus.

1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Divine Intervention
6. Show No Mercy

God Hates Us All. Ja Slayer begint de nieuwe eeuw zoals we van ze mogen verwachten. Ze keren weer meer terug naar het klassiekere Thrash geluid en ze winden er geen doekjes om.

Ze knallen op vol vermogen direct uit de startblokken en dat bevalt mij wel weer. Beter dan in mijn herinnering in ieder geval. Maar ook Slayer krijgt onderhand wat vervelende eigenschappen in hun muziek. En dan vooral het feit dat ze eigenlijk elke keer hetzelfde doen. Met de invloeden van andere stijlen was dat op de afgelopen albums nog wel wat te verbloemen, maar hier valt het wel weer erg op. En dan blijkt ook dat ze eigenlijk niet heel veel meer kunnen dan dat. Dan ga je je toch afvragen wat deze plaat nu eigenlijk toevoegt aan hun eerdere werk. En heel eerlijk is het antwoord daarop dat het niets toevoegt.

En toch kan ik deze plaat wel waarderen. De krachtpatserij, de stoerdoenerij, de kritiek en vooral Araya's zang mag ik nog steeds erg goed hebben. Het knalt weer lekker door en na zo'n 40 minuten is het over en uit. Eigenlijk precies wat ik verwacht van een lekker stevig Thrash album. En daarin blijft Slayer toch weer leveren. Is het van de kwaliteit en intensiteit van vroeger? Nee, maar het is goed genoeg om te vermaken en ze blijven het nog altijd leveren met een bonk energie en venijn om het leuk te maken.

De plaat is tekenend voor wat ze hierna nog zullen leveren. Vooral meer van dit. De piek van hun kunnen ligt duidelijk achter ze, maar ze blijven vermaken. Niet perse hoogstaand of inspirerend, maar nog wel altijd met een bepaalde energie en intensiteit die hun genregenoten niet altijd meer lukt.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. God Hates Us All
9. Undisputed Attitude

Hell Awaits, and we welcome it gladly

De opvolger van het sterke Show no Mercy. En ook hier knallen ze er direct heerlijk in. Het niveau gaat in zijn geheel omhoog en we krijgen een nog furieuzere Slayer dan op de voorganger te horen. Ze missen een beetje de muzikale diepgang die Metallica en ook Megadeth in de muziek weten te leggen. Hoewel de langere nummers zeker genoeg te bieden hebben trouwen. Maar mijn hell wat beukt dit er toch lekker op los zeg. Metallica is net wat verfijnder bezig, maar ze staan wel aan de top van wat de 4 bands leveren zeg hier. De andere twee komen hier toch niet aan wat mij betreft.

Deze had ik zwaar ondergewaardeerd staan en er gaat gewoon een dikke punt bij. Machtige sterke plaat dit.

De eerste keer dat ik Angel of Death zal ik niet vergeten. De ongelofelijke agressiviteit, de snelheid en de sfeer. Des duivels gewoon. En dat niveau houden ze in de andere nummers ook lekker vol. Niet zo heel gek aangezien ze maar 29 bezig zijn hier. 8 minuten korter dan de vorige en dan nog 3 nummers meer hebben. Waar de vorige met nummers als Crypts of Eternity nog wat mooie langer uitgesponnen muzikale dingen bracht. Is dit vooral zo snel en zo hard mogelijk beukwerk afleveren. Dat doen ze veruit als beste van de vier. De furiositeit en agressiviteit die Slayer hier ten gehore brengt, halen de andere drie bands niet (en vele die nog zouden volgen). Dit is puur genieten.

Het enige minpunt dat ik kan noemen is dat ik de langer uitgesponnen nummers van de vorige plaat mis. Ze wisten daarmee wat extra sfeer op te bouwen. En ze klonken daarin op muzikaal vlak wat creatiever en interessanter dan hier. De korte speelduur hier werkt in dat opzicht dan ook wel weer in het voordeel, want deze verveeld absoluut niet. Tegelijkertijd voelt dat ook als een minpunt want ik wil na dit half uurtje altijd meer van ze. Gelukkig luisteren Hell Awaits en Reign in Blood makkelijk na elkaar weg dus die minpuntjes zijn zo weg te strepen.

Kudos ook nog voor Araya, die met zijn screams nog altijd kippenvel weet te veroorzaken hier. Ook dit is weer een machtig sterke plaat. Reign in Blood is Slayer in bloedvorm.

Repentless, de laatste plaat van Slayer (Slayer 1.0 danwel). En ook dit is er weer eentje in typische Slayer stijl. Knallend, beukend, schurend en vol energie. Ze beheersen de Thrash nog steeds goed. De plaat knalt er dan ook heerlijk stevig in met de opener en opvolger en leveren direct een sterk hoogtepunt. Dat niveau houden ze niet de hele speelduur vast, maar ze leveren wel weer erg lekkere muziek af. Sterker nog dit is wat mij betreft de lekkerste plaat die ze afleveren in hun 2000 periode.

Slayer heeft met Repentless een sterke afsluiting van een toch vrij sterke carrière. En eentje waar ik me uiterst goed mee vermaak. Het doet me enigzins afvragen wat ze nog hadden kunnen afleveren als ze niet gestopt waren. Maar tegelijkertijd ben ik vooral blij dat ze nog zo sterk weten af te sluiten. Of tenminste, de meeste want er is er eentje uit de band die het maar niet los kan laten...


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Repentless
8. Show No Mercy
9. World Painted Blood
10. Christ Illusion
11. God Hates Us All
12. Undisputed Attitude

War Ensemble beukt er direct weer ouderwets knallend in. Slayer zoals we ze kennen. En zoals ik ze ook wel graag hoor.

Seasons in the Abyss komt op mij vooral over als South of Heaven 2.0. Qua stijl is dit een duidelijk vervolg en blijft het tragere tempo terugkomen. Maar dit klinkt vooral net iets beter en verfijnder. Ook de productie is wat meer op orde. Verder heb ik eigenlijk niet heel veel te zeggen over dit album. Het staat als een huis, zit erg strak in elkaar, is een fijn vervolg op de vorige en klinkt weer heerlijk. Ik ben vooral blij dat Araya hier weer beter te horen is (en wat beter zingt). Dat was op de vorige voor mij wel een belangrijker misser. Araya lijkt er hier ook weer meer vertrouwen in te hebben.

Muzikaal zit het ook weer sterk in elkaar. Met weer wat meer aandacht op het muzikale en melodieuze aspect. De furiositeit beukt zo af en toe nog eventjes lekker om de hoek en laten ze zich als vanouds horen. Meer zelfs dan de voorganger waardoor deze ook wat beter aansluit bij hun oudere werk. En ook hier klinken ze af en toe weer heerlijk creepy (Dead Skin Mask met die kinder stemmetjes). Slayer

Deze bevalt me iets beter dan South of Heaven, maar de twee gaan wel redelijk hand in hand merk ik.

1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Show No Mercy

SLAYER!!!!!!
Bijzondere band blijft dit toch altijd wel. Nummer vier van de grote vier. En veruit de meest ruige, venijnige en agressiefste van het stel. Niet ook vanwege de hele stijl en uitstraling die ze zich aangemeten hebben. Maar goed, ook dit debut is een erg sterke plaat. Ze knallen er direct lekker in en weten een aantal mooie dingen ten gehore te brengen. Samen met Metallica hebben ze wel het lekkerste debut vindt ik. En van de vier ook wel de lekkerste beukplaat.

Tja, Reign in Blood opvolgen is natuurlijk een onmogelijke taak. Dus wat doe je dan, je gooit het tempo omlaag en focust weer wat meer op het melodieuze aspect. Dit schuurt weer veel dichter tegen Hell Awaits aan dan tegen Reign in Blood. Vervelend is dat allerminst trouwens, maar of deze dat niveau ook weet te halen is natuurlijk de grote vraag.

Want laten we eerlijk zijn, zo sterk als Reign in Blood is dit niet natuurlijk. Het tempo, de furiositeit en de intensiteit die ze daar wisten te leveren wordt hier simpelweg niet gehaald. De keuze om het tempo te verlagen en weer wat meer de melodieuze kant op te zoeken was dan ook wel slim. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze hier geen hoog tempo hebben. Want dit knalt op momenten ook echt weer beukend voorwaarts. In dat opzicht is er ook niet veel te klagen. En ook dat ze weer wat meer tijd nemen om de muziek te laten spreken in plaats van zo snel mogelijk door naar het volgende kan ik wel waarderen. Het is alleen jammer dat ze dat niet overal even lekker uit de verf kunnen laten komen.

Zo klinkt Araya niet altijd even sterk. Als hij al te horen is, want hij staat regelmatig wel erg zacht in de mix. Maar hij lijkt zich soms ook wat minder comfortabel te voelen hier met dit lagere tempo. Ook de productie zelf is niet helemaal vlekkeloos. Afgezien van de zang die regelmatig wat is weggestopt, klinken ze hier ook wel eens wat vlakker. Daardoor gaat de impact een beetje verloren. Gelukkig niet constant zoals Metallica met hun 4e plaat.

Met het titelnummer South of Heaven opent de plaat in ieder geval wel heerlijk. De trage doom achtige opening om vervolgens het tempo op te bouwen. Heerlijk. Ze bouwen weer lekker aan de sfeer op deze manier. Silent Scream neigt dan weer een beetje naar Reign in Blood met het beukendere tempo. En eigenlijk valt er in dat opzicht weinig te klagen hier. Het enige zou zijn dat de tweede helft iets teveel van het lage tempo behoud. De nummers vervelen verder absoluut niet. Eigenlijk heb ik daarover helemaal niet echt te klagen. Slayer levert hier gewoon weer heerlijke nummers af. Het probleem zit hem vooral in de wat gemiste punch om het zo maar te zeggen. Dat deden ze op de vorige albums beter. En Araya die niet altijd even lekker klinkt of te ver weggestopt zit.

Verder bevalt deze South of Heaven me eigenlijk wel erg goed. Prima afsluiter van de 80's en wat mij betreft een zeer fijne toevoeging op Hell Awaits en Reign in Blood. Het schuurt, beukt en knalt wat minder, maar er is weer wat meer aandacht voor melodie en sfeer. Prima combinatie van de twee voorgangers wat mij betreft. Van de drie wel de minste, maar nog steeds erg sterk.

Ja ja, ook slayer blijft niet geheel trouw aan zichzelf. Ze halen zich hier de invloeden van de Hardcore Punk op de hals. Liever hadden ze dat niet gedaan, het ligt ze ergens wel qua stijl maar ze weten het niet boeiend te maken. Punk kan ik op zijn tijd ansich wel waarderen, maar het is niet perse mijn ding. Mijn interesse is dan ook vrij laag in dat soort muziek. En dat helpt deze plaat ook niet echt mee.

Ze beginnen de plaat met een reeks korte knallers. Pas op de 2e helft durven ze een paar keer de 3 minuten aan te raken. Dan zou je denken dat ze hier net zo bruut tekeer gaan als bij Reign in Blood. Maar die agressiviteit is hier maar in beperkte maten aanwezig. Misschien ligt het aan hun zelf, misschien aan de punk insteek. Maar het komt allemaal minder sterk over op deze plaat. Het geheel klinkt wat doffer en kaler. Waar ze vaak nog wel wat van sfeer wisten over te brengen is die hier nauwelijks te vinden. Het geheel klinkt ook nog eens erg formulematig, een probleem wat ze al wat langer hebben trouwens, maar wat ze mooi wisten te verbloemen met sterke nummers.

Undisputed Attitude is voor mij een vrij saaie plaat. Het komt allemaal wat inspiratieloos over en ook wel wat puberaal. Waardoor het geheel voor mij eigenlijk weinig interessant klinkt. Ze hebben vroeger beter werk afgeleverd en dit voegt geen nieuwe interessante nummers toe aan hun werk. Dit is er niet eentje om vaker te draaien.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Divine Intervention
6. Show No Mercy
7. Undisputed Attitude

En ook de volgende Slayer plaat is weer meer van hetzelfde. Het tempo is hier weer ietsje omlaag gegaan en wat meer beperkt tot enkele stukken. Wat wel voor enkele vuurwerk momenten zorgt. Maar verder is het vooral meer van Slayer zoals je onderhand van Slayer kan verwachten.

Deze plaat verrast mij eigenlijk een beetje door de wat melodieuzere insteek, mede geholpen door het wat langzamere tempo. Het levert enkele fijne momenten op met wat groovende stukken erin. Fijn dat de Groove Metal er nog inzit. Het zorgt ervoor dat ik deze plaat net wat meer kan waarderen dan de 2 voorgangers. Deze bied toch wat meer afwisseling. World Painted Blood is verder vooral typerend Slayer, energiek en ook verrassend catchy. Dat maakt het een wat levendiger album en ook een plaat die ik nog wel eens op wil zetten naast hun oudere werk.

Wel begrijp ik dat Araya onderhand zat te denken om ermee te stoppen. Hoewel ik zijn zang nog altijd kan waarderen wordt zijn leeftijd ook wel duidelijk. De hoogte is er al een tijdje niet meer. Maar ook het venijn en energie verdwijnen onderhand. En dan is het constante knallen natuurlijk een groeiende uitdaging. Ondanks dat is dit wel een plaat die ik nog wel weer een keer op zou zetten naast hun oudere werk merk ik. En dat is toch wel noemenswaardig.


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. World Painted Blood
9. Christ Illusion
10. God Hates Us All
11. Undisputed Attitude

De zang van Cornell is altijd fijn om te horen, vind dat hij het nog goed doet voor zijn leeftijd.
ben eigenlijk niet erg bekend met Soundgarden, ben een paar maanden geleden begonnen met het luisteren van wat ouder werk, en aangezien ze een nu een nieuw album uitgebracht hebben heb ik deze ook maar even opgezocht.
Het klinkt erg lekker, alleen halverwege verliezen ze wat van de spanning vind ik.
3.5* omdat ik er toch telkens weer terug kom

Uiteindelijk valt de band toch wat tussen wal en schip voor mij. Ze gaan of hard of zoet. Beide doen ze heerlijk, maar daar is het ook wel mee gezegd. Waar de plaat hard gaat lijkt dat het enige te zijn wat ze kunnen. Dan wel op een gepolijste manier. Ze vervallen daar veelvoudig in een 'wall of sound' stijl waardoor het op den duur vermoeiend wordt om te luisteren. De meer zoete stukken zijn typische ballad achtige nummers waarbij ze bang zijn om echt af te wijken van de rest. Waardoor die nummers ook doordrenkt worden van electronica om alsnog een 'wall of sound' te krijgen.

Dat laatste zorgt ervoor dat ik minder vaak naar de plaat terugkeer. Er zit namelijk weinig in wat echt de aandacht grijpt. Het is daarom jammer dat Rule of Nines niet op het album staat, of een soortgelijk nummer. Daar combineren ze beide kanten namelijk erg sterk en is de afwisseling veel genietbaarder. Voor enkele nummers bevalt het prima verder en het is in hun voordeel dat ze een relatief korte plaat hebben gemaakt. Maar ergens had ik hier toch wat meer van verwacht. De hype was dus vooral erg een hype, afwijken of vernieuwen van het genre doen ze niet.

Deze plaat heeft een beetje hetzelfde probleem als de eerste, of ze gaan hard of ze gaan zoet. Maar een echt lekkere mix van de twee wil niet van de grond komen. De zoete/zachtere stukken zijn prima poppy en gepolijst, de switch naar hard is straks en hard is ook gewoon hard. Maar daar is het wel mee gezegd. Echt enerverend wordt dit niet en iets nieuws ten opzichte van de vorige plaat brengen ze hier ook niet. Het is meer van hetzelfde en de aantrekkingskracht is er wel vanaf. Sterker nog, de eerste plaat bood meer afwisselende en speelsere nummers dan deze.

Vermakelijk tussendoortje en enkele nummers zullen nog wel in een playlist opgenomen worden hierzo. Ik zal het ook niet snel skippen, maar als ik Spiritbox opzet zal ik toch voor de eerste plaat gaan. De hype maken ze uiteindelijk ook hier weer niet waar.

Favorieten zijn My Book Of Regrets en Vermillioncore de rest verdwijnt op de digitale plank om stof te gaan verzamelen. Ik ga hier niet verkondigen dat dit slecht is, want dat is het gewoonweg niet, maar de nummers voegen niks toe aan het al bestaande album, ja ja daarom is het nu ook op een ep verschenen maar zelfs daar voegt het niks op toe en blijft het niet hangen. Uiteindelijk is het een simpele uitbreiding op zijn oeuvre waar al veel betere nummers in staan.
Ik liep hier al niet warm voor en ik wordt er nu ook niet warm van, het is spijtig maar helaas.
2.5*

Another day on earth has passed me by
But I have lost all faith in what's outside
The awning of the stars across the sky
And the wreckage of the night

Dat Steven Wilson meer is dan een muzikant wisten velen al, met alle bijgeleverde knipsels, brieven, het prachtige artwork en het hele concept rondom het album is Wilson een ware kunstenaar. En waar hij met Porcupine Tree, en de laatste jaren zijn solo werk, telkens een gouden album in zijn handen had/heeft, zijn de verwachtingen voor nieuw werk altijd hoog. Maar kan meneer zich na het (voor mij) desastreuze album The Raven zich dan herpakken in dit nieuwe album Hand.Cannot.Erase.?

Niet helemaal. Ja het is een stap voorwaarts sinds The Raven, maar het kan zich niet vergelijken met een In Absentia, Fear of a Blank Planet, Cenotaph en Grace for Drowning. Ook bij Insurgents en zelfs The Incident komt dit album niet in de buurt (hoewel het niet veel scheelt trouwens). En dat is toch jammer, want ik had me zo verheugd om dit album net zo stuk te draaien als Grace for Drowning. Helaas weet de Perfectionistische Wilson het hier opnieuw niet voor elkaar te krijgen.

De zichzelf almaar doorontwikkelende Wilson maakt hier zowaar gebruik van een gastzangeres om het verhaal toch wat meer lading te geven. en ook muzikaal gaat hij weer een stap moderner doch blijven verschillende onderdelen vanuit The Raven behouden.De muziek is modern en bij vlaen stevig maar er vallen ook wat oude jazz/prog invloeden te horen. Het klinkt dan ook allemaal erg fijn in het gehoor en hier en daar zit toch wel weer een gouden moment. Maar het geheel blijft niet beklijven, het verhaal weet mij niet te grijpen. En dat is toch wel cruciaal voor een album waar zoveel aandacht uitgegaan is naar het verhaal. Terwijl het idee van het vereenzamen in een wereldstad, en daarmee al het contact verliezen, mij best aanspreekt, grijpt dit album mij nergens vast of sleurt mij niet mee naar vreemde scenario's.

En daarmee zit ik met een klein dilemma, laat ik dit album stof happen naast The Raven omdat het verhaal mij niet vastgrijpt? Daar is de kwaliteit van nummers zoals 3 Years Older, Perfect Life en Ancestral toch veel te goed voor en het zou zonden zijn om die gouden momenten te laten vervagen in vergetelheid. Waarschijnlijker is dat dit album ergens bij The Incident komt t staan met de hoop dat een volgend album mij weer weet mee te voeren zoals Deadwing of Grace for Drowning dat deden.
4*(met het voordeel van de twijfel)

Steven Wilson. De beste man heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn muzikale ontdekking. Voornamelijk in de progressive rock en metal hoek. Zo staan de albums In Absentia, Deadwing en Grace for Drowning nog steeds hoog in mijn favorieten en vormen die voor mij de absolute top van zijn kunnen. Maar ook de eerdere albums van de band weten veel interessants te bieden. En daar houdt het niet op. Zijn werk met No-Man en Blackfield hebben ook veel fijne platen opgeleverd. Terwijl beide projecten duidelijk afwijken van zijn werk met Porcupine Tree. Daarnaast nog het nodige interessante werk onder zijn solo experimentelere projecten I.E.M en Bass Communion. De man heeft zich door de jaren wel bewezen als een muzikale duizendpoot. Iets wat hij nu voortzet met zijn albums onder eigen naam.

Tegelijkertijd was de beste man ook een eigenzinnig persoon. Vrijwel getrouwd met zijn muziek, de drang naar muzikale vernieuwing en de grote afkeer van de komst van het digitale tijdperk. Zijn afkeer tegen de IPod en Spotify stak hij niet onder stoelen of banken. Sterker nog hij gebruikte het ter promotie van zijn muziek. Oh en dan hebben we het nog niet eens gehad over de concerten. Iets fluisteren tegen je maat was uit den boze en een foto nemen resulteerde in het stilleggen van de show waarna hij je een tirade gaf dat het absoluut belachelijk is om een foto te nemen. Dat samen met een sporadische ‘thank you’ was zo’n beetje alles wat hij nog naar het publiek te zeggen had. Nee hij had liever dat je de muziek luisterde en verder geen aandacht aan hem bestede. Iets wat hij ook in zijn artwork liet blijken. Zijn gezicht was nauwelijks te vinden op artwork of foto’s.

Zo anders is de man nu. Getrouwd, zijn muziek wijdverbreid vindbaar op streamingservices en hij zoekt veel vaker de connectie met zijn fans. Fascinerend hoe iemand zo kan veranderen.


To The Bone was een voorbode van zijn nieuwe muzikale inslag. Pop was de regel en weg was vrijwel elke connectie met de prog scene. Van de mensen die hem het succes brachten lijkt hij nu niets meer te willen. Het album bewees voor de massa dat hij niet per se strakke gitaren en zware drums nodig had om fijne nummers te schrijven. Want hoe afwisselend en experimenteel hij muzikaal ook bezig was in andere projecten, die hadden niet het aanzien wat Porcupine Tree had en hij daarna Solo doorzette. En dat leverde best wat kritiek op vanuit zijn fanbase.

En dat brengt me bij The Future Bites. Een plaat die de fanbase nog meer verdeeld. Aan de ene kant de ‘snobs’ die de prog-metal willen en aan de andere kant de ‘fanboys’ voor wie hij niets verkeerd kan doen. Zelf zou ik me in het midden plaatsen. Ik heb ongelofelijk respect voor zijn constante drang naar nieuwe muzikale uitdagingen wat regelmatig interessante resultaten opleverde. Maar tegelijkertijd is de man simpelweg niet perfect en is niet alles wat hij maakt geweldig. Iets dat zeker geld voor dit album.

Want muzikaal is het niet slecht. Daarvoor heeft de man simpelweg te veel kunde in huis. Hij weet hoe hij pakkende, aanstekelijke en boeiende nummers moet schrijven. En dat doet hij hier ook weer. De nummers zijn aanstekelijk. Hij combineert het deze keer met elektronische pop maar gooit er wel zijn eigen kenmerkende stijl overheen. Conceptueel is het dan ook niets nieuws. Technologie, marketing en identiteit zijn thema’s die hij al veelvuldig behandeld heeft. Deze keer is hij echter volledig losgegaan met de presentatie en promotie ervan. Zaken die hij toevalligerwijs behandelt in de single Personal Shopper, waarbij ik de hypocrisie ervan niet kan ontkennen.

Maakt het echter ook een goed album? Dat antwoord is simpel. Nee. In die 42 minuten weet hij nergens de aandacht te trekken of te intrigeren. De muziek kabbelt wat voort en termen als saai en slaapverwekkend komen in gedachten. Of je nu bij nummer 2 of bij nummer 6 bent, het lijkt allemaal een en hetzelfde en weet weinig te onderscheiden. Ja het ene nummer is misschien wat meer up-beat dan de ander, maar daar is het dan ook wel mee gedaan. Het enige nummer wat er voor mij echt uit weet te springen is Count of Unease. Het nummer is een rustige afsluiting die me vooral doet denken aan Collapse the Light into Earth. Echter wil het geval dat hij het toen beter wist uit te voeren.


Sinds ik Porcupine Tree ontdekte ben ik altijd fan gebleven van Steven Wilson. Maar de muzikant die hij toen was is hij, logischerwijs, tegenwoordig niet meer. Iets dat ook geld voor mij als fan. Hoewel mijn voorkeur voor progressive metal er nog steeds is. Zo’n 10 jaar geleden zou ik dit album direct bij het grofvuil geparkeerd hebben. Hoe durft hij zich zo te verkopen aan de mainstream. Maar tegenwoordig kan ik het best hebben. The Future Bites is geen album dat ik vaak zal opzetten, laat staan aandachtig beluisteren. Maar af en toe als achtergrondmuziek zie ik deze nog wel eens langskomen.

Toch zal ik de beste man blijven volgen. Want je weet nooit welke kant hij bij de volgende plaat op gaat. Hoewel ik weinig kans zie in een sterk metal geïnspireerde plaat, maar een man kan dromen. Eerst echter nog de liveshow, welke hij geheel passend in het concept uitgewerkt schijnt te hebben. Hopelijk gaat dat dit jaar wel door.

2.5*

Afgelopen vakantie ben ik in Griekenland (uurtje vanaf Athene) geweest. En als bouwkundige vindt ik het toch altijd weer leuk om dan even rond te kijken naar hoe de gebouwen en steden erbij staan. Opvallend was dat vooral Athene (maar ook veel van de andere dorpen daar omheen) eigenlijk een enorm lelijke stad is. De gebouwen missen een ziel en uitstraling, ogen vooral erg goedkoop, worden slecht onderhouden en de hoeveelheid casco gebouwen die er staan is eigenlijk wel schrikbarend. Waar je bij steden als Rome, Parijs, Londen of Lissabon heerlijk door de stad kan slenteren en daarbij allerlei mooie details en historie in de gebouwen kan vinden, is dat hier niet het geval. Tel daar nog de dikke laag smog en de grote hoeveelheid graffiti bij op en je hebt eigenlijk een heel erg lelijke en zielloze stad. Dat werd extra bevestigd toen we na een cruise weer richting Athene voeren. Dan kom je net van een van de eilandjes met die mooie idyllische dorpjes vol met sfeer, cultuur en historie. En dan keer je weer terug naar een grauwe onder een laag smog bedekte stad. Dat wil niet zeggen dat er geen mooie dingen te vinden zijn. Zo is het oude centrum achter de Akropolis een zeer fijn stuk om doorheen te wandelen en is de Akropolis zelf natuurlijk bijzonder indrukwekkend. Ook staan er nog wel wat mooie gebouwen tussen hier en daar. Maar de overall sfeer en uitstraling is de moeite absoluut niet waard.

Wat dit alles met The Harmony Codex te maken heeft? Ik moest aan dit album denken toen ik door een dorpje liep en deze realisatie had. Want ik heb met dit album eigenlijk eenzelfde ervaring. Het is zielloos, sfeerloos en eigenlijk ontzettend lelijk. Dat wil niet zeggen dat er dan helemaal niets moois te vinden is. Zo weet What Life Brings bijvoorbeeld nog wat levendigs te brengen. Net als die mooie woning tussen als die slecht onderhouden gebouwen. Maar zet die woning bijvoorbeeld eens in Rome neer en het is direct het saaiste en lelijkste ding wat er staat. De context maakt de woning en in dit geval het nummer. What Life brings komt namelijk niet eens in de buurt van de nummers van To the Bone wat mij betreft. En dat album heb ik ook niet hoog staan.

Een ander nummer wat er voor mij al snel uitsprong is de single Rock Bottom. Maar hoe vaker ik hem hoor hoe leger dat nummer begint te klinken. Hoe fijn ik de zang van Ninet hier ook vindt, het is allemaal wel erg vlak en mist (bij mij in ieder geval, ik las al reacties van mensen waarbij dit nummer wel binnenkwam) elke vorm van impact. Een verdere uiteenzetting van de nummers zal ik laten, maar uitblinkers heb ik er niet gevonden. Waar Athene zich dan nog kan berusten op de Akropolis en historische waarde heeft dit album dat niet. En dan blijft er een zielloos geheel over wat simpelweg niet de moeite waard is.

Er is een nieuwe plaat van Steven Wilson en ik heb weer een recente vakantie gehad. Dat ging de vorige keer ook heerlijk hand in hand dus eens kijken wat we er nu van kunnen brouwen .

De vakantie was deze keer een korte trip naar de Algarve in zuid Portugal. Lekker warm, mooie omgeving, leuke gezellige dorpjes, heerlijke vis en sangria om te nuttigen en verrekte veel Nederlanders. Heerlijke vakantie gehad in ieder geval en op zowel de heen als terugvlucht dit albums eens opgezet (evenals de limited edition). En eerlijk is eerlijk, dat beviel mij een stuk beter dan zijn vorige poging.

Objects Outlive Us is een erg fijn nummer, maar tegelijkertijd ook erg bekend. Het doet veel denken aan zijn oudere werk en lijkt wat meer terug te grijpen naar dat werk. Opvallend is dat Orchestral Objects dat gevoel extra goed weet over te brengen. Tegelijkertijd bevalt die versie mij ook beter dan wat hij op de cd gezet heeft. De klassiekere instrumentatie geeft wat meer sfeer aan het geheel en weet er ook wat meer spanning in aan te brengen. Jammer dat het gelimiteerd is tot de limited edition. Normaliter was ik gek genoeg om dat soort versies blind te kopen, maar gezien zijn laatste paar platen en de belachelijke prijzen die je er tegenwoordig tegenaan mag gooien besloot ik het niet te doen.
En dan ook direct een kleine zijsprong naar die versie. Want de extended versie van Permanence is ook wel heerlijk. Lekkere chille ambient van een klein kwartier. Daar kan ik ook wel van genieten. De rest van de bonus nummers zijn wat minder interessant, maar die twee nummers zou ik toch best graag op cd willen hebben. Maar helaas.

Goed, terug naar het nummer zelf. Want de opbouw is fijn, de afwisseling is lekker en ik kan zijn zang hier wat beter hebben. Hij weet een fijn muzikaal landschap te creëren en neemt voldoende tijd om dingen mooi uit te werken zodat je als luisteraar toch wel erg soepeltjes door het landschap reist. Muzikaal zit het dan ook erg lekker in elkaar en doet het, zoals ik al aangaf veel denken aan zijn oudere werk. Zowel zijn eerste paar solo platen als de PT platen uit diezelfde tijd. En laat dat nou net mijn favorieten periode van de man zijn muzikale werk zijn. Het is dan ook vaak een gevalletje van herkenning in een wat nieuwer muzikaal landschap. Alsof je in een onbekend restaurant in het buitenland lekker zit te genieten van een heerlijk plaatselijk gerecht en er naast je een (steeds luidruchtiger wordende) Hollander zit die zijn vierde Heineken naar binnen tikt. je geniet ervan, maar je hebt niet helemaal het idee echt op vakantie te zijn. Toch is de sfeer goed genoeg om die Hollander even te negeren. En zo ervaar ik dit nummer ook wel een beetje. Het klinkt en voelt ergens allemaal alsof ik het eerder gehoord heb, vertrouwd en bekend. Maar het gehele plaatje is lekker genoeg om toch wel goed van kunnen te genieten. Het nummer zal niet direct bovenaan mijn toplijstje staan, maar staat er zeker wel in. Erg fijn nummer en ben blij hem weer eens zo te horen.

En dan nummer 2. The Overview. Hier klinkt Wilson weer flink meer zoals zijn recentere werk. En had makkelijk op zijn laatste cd kunnen staan. De kritieken die ik daar had gaan hier dan ook wel een beetje op. En dit is dan ook duidelijk het zwakkere werk op de cd wat mij betreft. Het begint al met het spoken-word deel. Het heeft iets met afstanden van zaken in het sterrenstelsel te maken, maar raakt voor mij kant nog wat. En het komt nogal pretentieus over, wat niet geheel vreemd is voor Wilson natuurlijk. Daarna komt er een vleugje To the Bone bij en wordt het wat beter. Maar het weet nergens het niveau van het eerste nummer te halen. Dat het spoken-word nog een keer terugkomt helpt ook niet. gelukkig is het einde wel fijn gedaan. Maar dan hoor ik toch liever de extended versie van Permanence.
Om ook hier nog even een koppeling te maken naar de vakantie. Het nummer doet me wat denken aan het plaatsje Olhão. We hebben dat dorpje bezocht vanwege de markthal daar, wat een erg levendige en gezellige plek is (heerlijk verse vis). Maar als je de omliggende straten doorloopt dan is er toch niet heel veel boeiends aan. Het is allemaal een beetje leeg en niet echt uitnodigend afgezien van een paar winkelstraatjes en pleintjes. The Overview heeft enkele erg fijne en leuke momenten in zich, maar weet de rest er omheen toch zo sterk uit te werken om het gehele plaatje heel boeiend te houden. Het is bij vlagen best genietbaar, maar weet het toch niet waar te maken.


Wilson bewandeld hier geen nieuwe paden. Hij voegt eerder oude bewandelde paden samen in een ietwat nieuwe omgeving. Het levert soms wat moois op, maar soms blijft het een beetje middelmatig. Opvallend is dat het sterkste nummer op de limited edition staat. Het is dat die versie niet op spotify staat en dat daarom Objects Outlive Us hier nog wel de digitale rondjes zou draaien, maar Orchestral Objects is wel echt de betere versie. Verder is het een degelijk werk wat prima als samenvatting van zijn ouvre zou kunnen dienen.

The Raven That Refused to Sing, het album waar we met smart op hebben gewacht. Helaas is het album al dik voor de release gelekt, uiteindelijk toen een keer beluisterd en geconstateerd dat ik toch mijn verwachtingen moest gaan aanpassen.

Het album begint met Luminol een nummer wat we al een tijdje kennen, waarschijnlijk ook het nummer wat het dichtst bij Grace for Drowning ligt.
Het heeft even geduurd voordat ik het nummer echt kon waarderen, en dan vooral het begin, na een minuut of 5 word het nummer een stuk beter, sterker en mooier.

Drive Home is eigenlijk het nummer wat ik telkens vergeet, het bleef maar niet hangen.
Elke keer als ik het album voor de geest haalde kon ik maar niet op dit nummer komen, tot ongeveer een week geleden, toe begon de herkenning en helaas ook de verveling. Het klinkt niet veel anders dan een lange opbouw naar euhm.., tja naar wat eigenlijk.
Nee voor mij toch wel het minste nummer van de hele cd, misschien wel van al zijn solo albums.

The Holy Drinker begint eigenlijk net zoals de vorige, weet ook niet echt te boeien, tot we richting het einde gaan, dan krijg ik eindelijk weer de Steven te horen zoals ik hem graag hoor.
Na Luminol weet hij pas hier weer wat spannend´s te brengen

The Pin Drop is dan de volgende. En voor iedereen die wil laten horen dat Steven verschrikkelijk zingt, dit is het perfecte voorbeeld. het begin is niet alleen vervelend maar ook echt irriterend, de zeurderige en zeikerige stem die hij hier opzet, moge hij dat nooit meer doen.
Toch is het nummer niet perse slecht, muzikaal klinkt het erg lekker en de uitbarstingen (hoewel sterk ingehouden) weten toch te boeien. maar de zang blijft een heikel punt, Ookal komt het verder niet echt terug het kwaad is eenmaal geschied, gelukkig duurt het niet zo lang.

The Watchmaker is het langste (nieuwe) nummer op het album, en het begint net zoals de hele cd aanvoelt, Rustig (redelijk saai) en weinig spannend. tot we nog zo'n 7 minuten moeten, dan komt we eindelijk een beetje leven in de muziek, en net zoals The Holy Drinker is het einde hier het meest boeiende deel van het nummer.

The Raven That Refused to Sing het titel nummer, en tevens het meest emotionele nummer.
Ik moest meteen aan Drag Ropes denken, qua stijl en de manier hoe de nummers opgebouwd zijn zijn nagenoeg identiek. Wat uiteraard niet wil zeggen dat het nummer slecht is, want vreemd genoeg weet dit nummer me wel de hele tijd te boeien, ookal is het in vergelijking met de andere nummers net zo rustig of saai.
Wat dan wel weer jammer is, is dat het beste nummer van het album dan ook meteen een nummer is wat zoveel gelijkenissen heeft met Drag Ropes, en dat geeft toch een beetje te kennen dat hij in herhaling valt.

Het is een album geworden wat bolstaat van de rustige lange muziekaal uitgesponnen stukken, helaas weet dit hier vaker niet te boeien dan dat het 't wel doet.
Het probleem van The Raven is dat het teveel aan Storm Corrosion doet denken. Het is nergens slecht maar ook nergens het niveau van zijn eerdere werk, de besten nummers halen het niet bij de nummers van zijn eerdere albums (zowel solo als met PT). Nu werkt de stijl misschien wel hier aan mee, maar ook denk ik dat hij langzaam de kracht verliest door de hoeveelheid dingen die hij uitbrengt.


Zou ik willen dat hij solo een album uitbrengt wat teleurstelt?
misschien is het slim voor hem om gewoon een jaartje rust te nemen, weer wat nieuwe muziek ontdekken en daardoor inspiratie opdoen. goed terug komen met een PT album en eventueel ook weer een solo album.
Maar als hij op dezelfde voet blijft doorgaan maakt het niet uit als er een PT of solo album uitkomt, teleurstellen doet hij nu al.
3*

De band is mij verder onbekend, maar dit album klinkt wel lekker slepend. De stoner insteek zorgt voor een fijne sfeer in het geheel. Ze gaan nooit extreem, maar weten op momenten wel lekker te knallen. De korte speelduur is ook een pluspunt, zo blijft de plaat nog een beetje fris en divers zonder dat het geheel eentonig gaat klinken. Iets waar stoner bands voor mij nog wel eens problemen mee hebben.
Fijne plaat.

Het eerste album wat ik voor dit jaar beluister en het begint al meteen goed.
Het klinkt allemaal weer hartstikke vrolijk en aanstekelijk. Een leuk begin voor 2014 in ieder geval.
Maar het niveau van de vorige albums wordt hier toch niet gehaald.
Het klinkt allemaal goed en het weet zeker te vermaken. Pluspunt is ook dat het lekker aanstekelijk is. Ja in de pop-rock categorie is dit goed te doen en het zal dit jaar nog regelmatig langskomen.
3.5*

het is mooi dat hij je zo weet te raken, maar helaas moet ik toch meegaan met wat Scython zegt.
opzich klinkt zijn stem goed, maar zodra hijde hoogte ingaat met zijn stem (en hij heeft al een vrij hoge stem) dan word het lastig om er naar te blijven luisteren.
en met een album van 90 minuten kan dat toch best vervelend zijn.

muziekaal zit het allemaal goed in mekaar en klinkt het lekker als Symfonische rock.
maar dan blijkt dat we pas 1 nummer hebben gehad, en dat we er nog 4 krijgen.
nou ben ik wel fan van lange nummer, maar hier weten ze niet altijd de volle speeltijd te boeien.

toch vind ik het jammer, had hier meer van verwacht denk ik toch.
al met al kom ik op een 3*, wel met enige groei mogelijkheid maar dat zal niet veel zijn.