Gezien de kleine stappen die ze nu gemaakt hebben zie ik dat niet gebeuren.

Begrijp me niet verkeerd, ze hebben zeker stappen gemaakt. Maar de progressie is te klein om interessant te zijn. Ja een aantal beheersen hun instrumenten goed (hoewel dat live niet echt uit de verf komt), de zang is echter nog steeds een ramp. Nu is dat ook een smaak kwestie maar zowel clean als grunt kan ik niks mee.
Echter het grootste kritiekpunt van het debut is ook hier weer aanwezig. Ik hoor ontzettend veel leuke ideeën maar de uitwerking laat de wensen over. Ze missen een eigen geluid, nu hoor je 46 andere bands maar nergens Next to None.

Twee keer live gezien, twee albums beluisterd. Het enige wat papa Portnoy heeft meegegeven is de drang voor gecompliceerd drumwerk. Misschien dat ze over een jaartje of 10 (in andere bands of samenstelling) nog wat interessants weten te maken. Voor nu hou ik het voor gezien.

Heb vanochtend Push the Sky Away, Skeleton Tree en deze eens achter elkaar beluisterd. Er zit zeker een duidelijke lijn in qua geluid en qua beleving. Maar Hoewel ik Ghosteen een bijzonder fijn album vind is hij zeker niet beter dan de vorige twee. Dit is veruit de saaiste van de drie.

Ghosteen richt zich dusdanig veel op de sfeer en soundscapes dat de spanning uit de muziek verdwijnt. Daarvoor krijg je wel een ontzettend sfeervolle plaat. Een plaat die duidelijk als verwerkingsproces dient. Het doet me daarbij regelmatig wat aan Hammock denken die met hun laatste drie platen ook het verwerkingsproces doorlopen. Ik kan er enorm van genieten en helemaal meegenomen worden door de reis. Ik kan echter ook begrijpen waarom Ghosteen voor mensen niet bevalt. Het kabbelt maar wat voort en als er dan geen binding met de muziek is houd het snel op.

Ghosteen is minder zwaar dan Skeleton Tree waardoor deze makkelijker te beluisteren is. Maar hij heeft om die reden ook niet dezelfde impact voor mij. Des al wel te plus staan hier zeker enkele prachtige nummers op. Leviathan en Hollywood zijn al regelmatig genoemd, maar die klinken werkelijk prachtig.

Ghosteen is een mooie plaat, een waar ik best van kan genieten. De emotionele waarde voel ik ook wel. En qua muziek stijl is het voor mij niet vreemd. Ik ga echter niet mee in de superlatieven die hier zo langskomen. Het is geen modern meesterwerk en voor mij zeker niet de beste plaat van het jaar. Het is echter ook geen kitscherige kul die nergens op slaat. Het is gewoon verwerking en acceptatie verpakt in een erg sfeervol geheel. Sommige ligt dat meer dan andere.

Ik wil nog wel aangeven dat de hele discussie hier de afgelopen pagina's ontzettend vermakelijk leesvoer was. Het leek hier Radiohead wel.

Fuck it, plaat van het jaar dit. Wat een geweldig stuk geweld is dit. Vanaf de eerste tonen wordt je meegesleurd door dit barre muzikale landschap. Om niet meer losgelaten te worden. Ik verdwijn gewoon een uur uit deze wereld. Het doet me daarom ook enorm veel denken aan Cult of Luna. Die doen dat ook zo goed en muzikaal ligt dit ook wel heer erg in lijn met elkaar natuurlijk. Noir Pale doet het alleen allemaal wat ongepolijster. Hoewel, de kwaliteit druipt er vanaf moet ik zeggen. 67 minuten muziek is voor velen toch wel genoeg, maar hier kan ik nog wel een volle dosis van krijgen.

EvilDrSmith briljante nominatie was dit. Thanks man. Heerlijk stuk muziek dit.

Het album ligt in lijn met de vorige, de metal wordt ook hier weer lekker doorgetrokken. Beklijven doet het echter nergens, op zich niet zo'n probleem want dat deden de vorige albums ook niet. Gelukkig maken de agressie en energie wel wat goed en zitten er een aantal lekkere nummers tussen.
3.5*

Het eerste volledige album van deze twee heren en het klinkt heerlijk. De ep's voorspelde al veel goeds maar op het album zit de spanning er zwaarder in en klinkt het allemaal wat minder vrolijk. Erg is dat zeker niet en met de ondersteuning van de verschillende gasten wordt de muziek mooi aangevuld.

De heren leunen erg op mysterie, zowel in de muziek als in de aankleding, en dat is ook te merken in de visuals de ze gebruiken. De bijgeleverde dvd geeft hier schijnbaar meer informatie over, ik zal deze binnenkort eens opzetten. Het is daarmee een band die niet puur om de muziek draait maar om de beleving.
4*

Waar het vorige album me aardig verraste lukt dat hier niet. Wel zijn ze qua sound iets gegroeid maar nergens echte verrassingen, wat natuurlijk ook niet hoeft maar soms wel eens fijn is.
Ze weten ook hier weer een lekkere sfeer te creëren en ook de nummers zitten vol met leuke dingen, maar het blijft niet plakken. Waar hun vorige album vol zat met nummers die nog steeds in mijn hoofd ronddwalen, is dat hier niet het geval en dat is toch wel een beetje een gemis.
Ik heb lang gewacht met een oordeel omdat de vorige ook heeft moeten groeien, maar bij deze is dat niet echt het geval.
3.5*

Ik ga hier even op mijn eigen woorden terug komen. Er is wel een vergelijking met de eerste paar albums van Haken te maken. Maar deze voelt en klinkt een stuk concreter en samenhangender dan die. Nog steeds komen hier veel verschillende ideeën langs die soms wat teveel van het goede zijn. Maar over het algemeen is dit een stuk minder fragmentarisch.

Dan de muziek. Dat is echt puur genieten. Het heeft een groot theater gehalte en mixt daarbij logge metal met melodieuze symfonische rock. Dat in combinatie met de zang van Ross en de stevige grunts die elkaar fijn afwisselen is het een bijzonder lekker album geworden. Mijn grootste irritatie punt zijn de enkele spoken wordt gedeeltes. Deze halen me er aardig uit de beleving. Prison Walls is daarin wel een mooi voorbeeld. Hij bereikt daar een climax en haalt daar enorm veel kracht uit, maar de muziek komt pas later tot datzelfde bereik. Mijn inziens paste dit beter als de muziek daar ook echt in mee werkte. Nu komen de stukken vooral als vulling over. Het is een kleine smet op een verder heerlijk album.

Ja, hier houd ik wel van hoor. Een bak ongenuanceerd beukwerk wat maar zo hard en snel mogelijk uit de speakers moet knallen. Het is simpel, met veel lol, plezier en energie gemaakt wat resulteert in een heerlijke plaat die vooral lekker tegen alle randjes aanschurkt.

Live, Suffer, Die is een toepasselijke titel om de plaat te openen. Zowel muzikaal als in de titel is duidelijk waar het om gaat. En dat houden ze gedurende de volgende 34 minuten lekker vol ook. Met korte nummers en enkele intermezzo's vliegt het geheel voorbij alsof het niets is. Daarbij valt wel op dat ze muzikaal weinig bijzonders doen en het op den duur wat herhalend wordt. Gelukkig is het energieniveau hoog genoeg om het plezier niet in de weg te zitten. En de korte speelduur werkt daar ook aan bij. De zang is zoals gewoonlijk niet denderend, maar stoort gelukkig nergens.
Het slotstuk Brain Death is trouwens een prachtig nummer wat zich wat mij betreft makkelijk kan meten met wat de Thrash grootheden hebben afgeleverd. Heerlijke intro en een sterk verloop van het nummer. Het vangt alles samen wat ze op de plaat hebben laten horen en het doet smaken naar meer. Ben erg benieuwd hoe ze hier verder op borduren bij de volgende platen.

Game Over is een lekkere debut-plaat die flink wat potentie laat horen. Maar het is vooral een enorm energieke en plezierige plaat om te luisteren. En het verveeld geen moment.

Ook nummer drie is een schot in de roos. Opnieuw leveren de heren weer een sterke energieke plaat af.
De productie leeft wel weer wat meer dan op de tweede plaat, maar heeft een te blikkerig en distorted geluid over zich heen. Wat jammer is want hierdoor verliest bijvoorbeeld Trial of Tears elke vorm van impact. Terwijl het juist een mooi melodieus slotstuk is. En dan blijkt dat het debut dus toch wel de beste productie had van de drie platen. Nu past het wel in het tijdsbestek en de stijl, maar het is jammer want details gaan zo dus wel gewoon verloren.

Maar goed, ze knallen hier ook weer erg lekker. De energie zit er zeker goed in en dankzij wat meer midtempo en zelfs wat funk zit er ook meer afwisseling in. Het maakt de plaat wat fijner en leuke om aan te horen en verhoogt de levensvatbaarheid van het geheel ten opzichte van hun eerdere werk. Zo voegt dit wel weer wat moois toe.

Ze klinken hier wat verfijnder, wat volwassener maar nog steeds heerlijk energiek. De eerste drie platen vormen zo een mooi consistent geheel. Elk album heeft zo zijn eigen minpuntjes, maar ze weten op elk album ook weer hun eigen kracht en charme te brengen. Deze klinkt wel het meest compleet, maar de productie weerhoud me om deze boven hun debut te knallen.

het maakt me benieuwd naar de volgende platen. Maar gezien de cijfers daar (evenals het flink minder aantal stemmen) temper ik die maar. De jaren 90 zijn voor meer bands niet vriendelijk geweest.

1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive

Deze vierde plaat begint nog best ok, knalt redelijk lekker. Duidelijk merkbaar dat ze ook wat ouder worden en de zang is hier wat zwaarder. Wel allemaal wat minder dan de vorige. Maar al snel verliezen ze wat kracht, energie en creativiteit. Ze klinken hier over het algemeen wat uitgeblust, de fut is er wel uit en het is allemaal wat wisselvalliger dan op de vorige.

Er zit nog wel wat genietbaars op het album, verschillende nummers knallen nog wel lekker. Maar nergens halen ze het niveau van de vorige platen. Dat het dan ook nog eens hun langste plaat is helpt niet echt mee. Het is een prima plaat om langs te horen komen, maar hun betere werk ligt toch echt in de jaren 80. Ook verdwijnt hier de Thrash toch langzaam, waarbij ze net zoals veel concullega's toch voor een wat toegankelijker geluid gaan.

*Save the Planet is wel een heerlijk nummer trouwens. Kan makkelijk bij hun betere werk staan.

1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive
4. Out of Order

De 5e plaat van de heren zet de neerwaartse richting verder door. Ze gaan hier, zoals het gros van de Thrashers in die tijd over op een wat algemener en commerciëler Rock gericht geluid. Dat is geen probleem als je daar op technisch of muzikaal vlak mooie dingen mee kan doen en je het je eigen maakt. Maar Nuclear Assault valt helaas niet in die categorie. De muziek die ze af leveren klinkt vooral heel erg middelmatig. De knallende Thrash van de jaren 80 is nergens te bekenen en er komt niets anders interessants voor in de plaats.

Dat maakt van Something Wicked een vooral erg middelmatige plaat. Met af en toe wat leuk gitaarwerk, maar verder valt het wel mee hoe interessant dit is.


1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive
4. Out of Order
5. Something Wicked

Rise from the Ashes is een heerlijk knallend begin. Ook op deze tweede plaat is het tempo en de energie weer in overvloed aanwezig. Ze klinken hier beter ingespeeld en wat melodieuzer ingesteld. Zonder de furiositeit, de energie en het plezier te verliezen dan wel. Dat levert een heerlijk levendig album af.

Wel is de productie hier toch minder sterk dan op de voorganger. Het klinkt allemaal wat doffer en zachter. Alsof ze een paar meter verwijderd staan van de microfoon. De zang is duidelijker in de mix gezet, maar dit gaat ten koste van de instrumentatie zelf. Terwijl de zang niet dusdanig denderend is om die plek echt te moeten hebben. En dat haalt een beetje de glans van de muziek af. De eerste plaat klinkt dan toch net wat beter.

Gelukkig leveren ze ook hier weer voldoende energieke en beukende Thrash om een klein half uurtje lekker op los te gaan. Hoewel de Cover van Led Zeppelin compleet overbodig is en totaal niet past. Verder is Survive een duidelijk en prima vervolgplaat geworden.

Het zesde album is de uitgaande nachtkaars dat Nuclear Assault is geworden. Ze begonnen heerlijk energiek, knallend en levendig. Maar zo'n 19 jaar na het debut zijn ze nog maar een leeg omhulsel met dezelfde naam. De energie is er uit, de levendigheid is verdwenen en de inspiratie is nergens te bekennen. Ik krijg bij dit album het gevoel als ze deze nog verplicht waren te maken. Want er klinkt geen liefde of plezier in door.

Misschien dat de heren gewoon snel oud zijn geworden en het niet meer kunnen (bijhouden). Ze klinken hier enorm doorleeft en verouderd namelijk. Maar na 2 middelmatige pogingen in begin jaren 90 is deze zesde plaat alles behalve een goede afsluiting. Een lichtpuntje wat ik nog kan vinden is Human Wreckage, die vangt nog wat van de oude spanning en sfeer. Maar verder is dit het eigenlijk niet waard.
Ze hadden beter een heel album in de stijl van Long Haired Asshole kunnen maken, dat stijltje ligt ze beter voor mijn gevoel op deze leeftijd.

Ik houd het bij de drie albums uit de jaren 80.

1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive
4. Out of Order
5. Something Wicked
6. Third World Genocide