Mijn god wat is Gaza toch een pracht van een nummer, elke keer dat ik hem hoor wordt die weer wat beter.
Sounds That Can't Be Made is een nummer wat op de helft echt heerlijk op gang komt, het is dan ook jammer dat Pour My Love volgt, niet dat het perse een slecht nummer is, maar het is ietwat teleurstellend ten overstaande van de vorige.
Gelukkig weet Power wel weer te betoveren, waarna het 2de lange nummer komt, Montreal, opnieuw een nummer wat richting het eind steeds beter word.
Invisible Ink is dan wel de kortste maar zeker niet het minste nummer.
Bij Lucky Man heb ik eigenlijk hetzelfde als bij Pour My Love, voor mij zijn dat wel de 2 minste nummer van het album.
De afsluiter, The Sky Above the Rain, de kortste van de 3 langere nummers (boven de 10 min. dan ) een prachtige afsluiter.
Waar de teksten misschien wat simpel zin, zit het muziekaal fantastisch in elkaar, en weten ze het uiteraard ook fantastisch te brengen.

Dit alles maakt een album wat mij volledig opgeslokt heeft, ik heb sinds de eerste luisterbeurt het album maar niet uit mijn hoofd kunnen krijgen, en hoewel Pour My Love en Lucky Man mij het minst weten te boeien zijn ze allerminst slecht te noemen. Dit is niet zomaar een album wat hoog in de jaarlijst komt, maar ook in de overall lijst is dit een waar meesterwerk.
Is er dan helemaal niks vervelends, tja de 2 zojuist genoemde nummers kost ze toch wat, en de zang wil daarnaast ook niet altijd even lekker overkomen. maar alsnog kom ik op een 4,5*

Nu ben ik een leek qua Marillion maar dit smaakt naar meer, zal binnenkort eerst Marbles een gaan onderwerpen aan een luisterbeurt, maar daar zullen waarschijnlijk nog wel meerdere op volgen.

Hij begint heerlijk met The Gravedigger’s Song, meteen ook de favoriet van dit album.
Halverwege verliest het een beetje de spanning en voor je het weet zit je te luisteren naar nummers met een simpel pop deuntje (Ode to Sad Disco).
Daarna verliest hij me een beetje met nummers die er in het ene oor in gaan en bij het andere oor weer uit. Uiteindelijk blijft het niet allemaal hangen.
Lekker voor op de achtergrond, maar verder nergens echt speciaal.
3*

Naar aanleiding van de progladder en op aanraden van ProGNerD het gehele album maar eens beluisterd. De afsluiter Lay it Down was de introductie hier, die ik maar weinig veelbelovend vond. Na enkele luisterbeurten is mijn initiële gevoel ook wel bevestigd voor dit album. Het is wat voorspelbaar, kabbelend en zonder verrassingen. Het klinkt als een moderne variant van de klassieke pop-progrock die vooral goed in het gehoor wilt liggen. En dat terwijl de zangeres mij regelmatig niet lekker in het gehoor ligt. Ze mixen het met een 'greater than life' geluid waarbij de term stadiumband mij te binnen schiet, en wat op emotie gerichte ballad achtige momenten.

Dat wil niet zeggen dat het album zo slecht klinkt. Maar het voelt allemaal zo formulematig en emotieloos. Erger nog het geheel weet me vrijwel nergens vast te grijpen en mee te sleuren of interesse op te wekken. En dat verbaasd me ergens wel, want ze brengen hier toch wel wat elementen die me zouden moeten trekken. Bands als The Pineapple Thief, Bent Knee, North Atlantic Oscillation (die heb ik lang niet meer gehoord zeg, bestaand die nog wel of zijn ze solo gegaan?) schieten me te binnen bij beluistering. Ik hoor gelijkenissen die me daar juist trekken in stijl en presentatie, maar hier weten ze het niet zo interessant te maken als die bands.

Dat zorgt ervoor dat de aandacht snel verloren is en drang om dit wat vaker een kans te geven afwezig is. En daarmee komt het album voor mij op de stapel van 'niet slecht niet goed, vooral gemiddeld'. Helaas.

De enige uitzondering daarop is het nummer Where do we go From Here trouwens. Die grijpt me ondanks (of misschien juist wel vanwege) de zoete en cliché uitvoering bij de strot. Daar werd ik oprecht stil van. Zonde dat ze dat niet naar de rest van het album hebben kunnen vertalen.

Het album opent best wel weer lekker, totdat Dave zijn bek opentrekt. Man wat een zeikerige stem heeft hij hier toch weer. Toch wel eventjes afzien zeg. Maar wat blijkt, dit is de remaster die digitale rondjes draait. Hmm, dan toch maar eens de 1992 remaster mix proberen die op spotify staat. Ok, dat begint ook weer lekker. Dave klinkt hier zowaar minder zeurderig, dat bevalt toch een stukje beter. Dat wordt de 2012 remaster uit de playlist wippen en deze versie erin zetten. Mustaine klinkt daar toch net wat fijner. Nog steeds wat zeikeriger dan Rust in Peace, maar toch. Minder storend in ieder geval.

Op naar de muziek zelf dan. Die klinkt ook hier weer fijn moet ik zeggen. Er staan zeker lekkere nummers op en vooral de tweede helft klinkt weer lekker energiek, pakkend en creatief zoals ik onderhand van ze gewend ben. Helaas volgde ze hier het voorbeeld van Metallica en klinken ze hier ook een stuk toegankelijker. Dat an sich is natuurlijk geen probleem, het is alleen jammer dat ze het tempo wat lager leggen, meer ballad achtige klinken en vooral ook het compromisloze van ze wat meer loslaten.
Gelukkig is de tweede helft weer wat meer als vanouds, maar het is te laat om de plaat naar het niveau van de voorganger te tillen. Wat sowieso een uitdaging is want ze klinken mij hier toch wat minder pakkend en geïnspireerd in de oren.

Zoals gezegd klinkt de tweede helft beter. Daar klinkt weer wat meer energie, agressie en compromisloosheid in door. Wel wordt het gemis van de rauwheid van hun eerste paar platen hier sterker duidelijk. Dat was op Rust in Peace ook al zo, maar hier is het nog een stukje minder. Waarschijnlijk om toegankelijker te klinken (afgezien van de zang dan, maar dat is niet zozeer rauw wat mij betreft). Het voordeel is natuurlijk dat het geheel helder en strak klinkt, maar het wordt er ook wat klinischer door. En dat nekt ze hier ook een beetje merk ik.

Goed, dat wil niet zeggen dat er niet genoeg te genieten is. Want ook hier leveren ze echt wel weer wat fijne nummers af. En opnieuw merk ik dat de nummers wel blijven groeien na verloop van tijd. Minder sterk dan op de voorgangers, maar het zit er nog steeds in. En dat levert ook weer wat extra luisterplezier op natuurlijk.

Toppers voor mij zijn Symphony of Destruction met een lekker zwaar begin, en ondanks de zeikerige zang best lekker gezongen ook. En eigenlijk alles vanaf High Speed Dirt waar ze weer meer als vanouds energiek en creatief klinken. Het levert wel een wat diverser album op, maar helaas ook een stapje terug ten opzichte van de vorige. Desalwelteplus alsnog uiterst genietbare muziek dit.


1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Countdown to Extinction
4. Peace Sells... But Who's Buying?
5. Killing Is My Business... and Business Is Good!

Ook op album nummer 7 leveren de heren nog steeds fijne nummer af. Het is wel een beetje een plaat met 2 gezichten voor mij. De eerste helft is erg braafjes en veilig, waar ze in de tweede helft weer wat gedurfder en speelser klinken. De eerste helft komt niet heel sterk over en weet weinig boeiends af te leveren. Dat doet de tweede helft wat beter. Het is energieker en weet weer wat meer te boeien. Maar het is ook wat wisselender in kwaliteit. Het is daardoor een wat wisselende plaat geworden waarbij niet alles even lekker werkt.

Het geheel komt een beetje inspiratieloos over, alsof ze dit op de automatische piloot gemaakt hebben. Nu lees ik dat Dave ten tijde van dit werk vooral op zoek was naar die begeerde nummer 1 hit. En zo klinkt deze plaat ook wel. Erg middle of the Road, simplistisch en commercieel en makkelijk in het gehoor liggend. Dat deden ze op de vorige platen ook al, maar die klonken toch een stukje creatiever en gemotiveerder dan deze.

Cryptic Writings is geen vervelende plaat om te horen, maar ook niet echt een noemenswaardige plaat in hun toch wel sterke oeuvre.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!

Album nummer 2 van de heren. De eerste was er niet eentje die hier heel goed beviel. Erg rommelig, Dave is niet de sterkste zanger en muzikaal heel veel ideeën die nergens lekker tot wasdom komen. Verwachtingen voor deze (ondanks dat dit voor velen dus wel een monsterlijk goede plaat is) waren dus niet heel hoog. Des te mooier is de verrassing dat dit zowaar een zeer degelijk, wat zeg ik, een erg goed album is geworden.

Dave's zang is nog steeds niet al te best, hoewel zijn rauwe stem hier wel wat beter uit de verf komt (en ik begin langzaam aan misschien toch een beetje te wennen). Vooral muzikaal is dit allemaal veel sterker. Het is nog steeds rauw, snel en vol furiositeit, maar er wordt meer aandacht besteed om de muziek wat beter uit te werken. Zodoende geven ze de instrumentatie wat meer ruimte om zich tot een mooi geheel te vormen. En dan blijkt ineens hoeveel kunde de band in huis heeft. Ok het is (nog?) geen Metallica kwaliteit, daarvoor is het net wat te onafgewerkt. Maar qua creativiteit doen ze absoluut niet onder. Sterker nog, ik denk dat ze met Metallica het meest creatief en interessant zijn op muzikaal gebied van de 4 bands. Ten tijde van deze release dan.

Megadeth maakt hier in ieder geval een goede revanche mee. Ze krijgen daarom het voordeel van de twijfel van me en krijgen een 4*.

Album nummer 8 begint nog wel lekker met het pakkende Insomnia. Maar als ik bij Prince of Darkness het idee krijg dat Metallica opstaat gaat er iets mis. Het klinkt alsof het op Load had kunnen staan...

Daarna volgt een plaat die voor mij vrij levenloos overkomt. Er zit verder eigenlijk niets wat de aandacht weet te trekken, behalve de opener en afsluiter. Maar beide nummers behoren niet tot hun betere werk. En dan is die 50+ minuten wel echt een lange zit. De voorganger voelde al alsof het wat op de automatische piloot ging, maar dat is bij deze al helemaal het gevoel. Daarnaast komt deze te formulematig over om een hitje te scoren. Dit is voor mij toch wel hun minste werk.

Ze begonnen de jaren 90 sterk, maar weten dat absoluut niet vol te houden. Maar eens kijken of ze zich in de jaren 2000 weten te herpakken.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!
8. Risk

Rust in Peace is het album wat ik in het verleden wel een paar keer gehoord heb. Een album wat zeker fijn in het gehoor ligt en prima past tussen de andere toppers van die tijd. Maar hoe houd deze zich ten opzichte van de vorige? om meteen maar met het negatieve te beginnen, de rauwheid is hier toch stukken minder. Het klinkt allemaal veel fijner geproduceerd en vooral veel klinischer dan hun vorige 3 platen. Dat is jammer want die rauwheid gaf ze wel een eigen stijl. Ze klinken nu meer massa gericht en beginnen daardoor meer te klinken als de rest. Gelukkig blijft Mustaine's zang een duidelijk aanwezig punt, of dat positief of negatief is laat ik eventjes in het midden. Maar zo blijven ze gelukkig wel herkenbaar. En zou onderhand ook niet meer weg te denken zijn bij de band.

Goed, nu dat uit de weg is kan ik eens kijken naar de sterke punten. Opnieuw staat dit album vol met zeer sterke passages, heerlijk speelse en energiek gitaarwerk, stuwend drumwerk wat samen machtig beukwerk oplevert. Ook hier beginnen ze het album weer bijzonder sterk en weten ze dat niveau ook redelijk goed vast te houden. Pas op de helft kakt het iets in maar ze herpakken zich vrijwel direct weer. Dit album knalt weer heerlijk en Dave begint me steeds minder op mijn zenuwen te werken. Ik heb het idee dat hij wat hulp heeft gekregen bij zijn zangkwaliteiten, of in ieder geval dat ze beter doorhebben hoe dit te verwerken in het geheel. Hoewel het nog wel kan wisselen merk ik, soms kan zijn zang me nog aardig irriteren. Gelukkig houd hij vaak genoeg zijn mond om de instrumenten het werk te laten doen. Wat ze echt meer dan uitstekend doen.

Een ander groot voordeel is dat ze hier niet echt een minder nummer op hebben staan. Tuurlijk, Lucretia is niet het meest memorabele nummer, maar zeker niet zo vervelend als de Anarchy in the U.K. cover op het vorige album. Het zorgt ervoor dat het niveau mooi gelijk blijft. En dat is alleen maar mooi, want zo blijft elk nummer genieten. Het zorgt ervoor dat de 40 minuten voorbij vliegen alsof het niets is. Een perfecte lengte, die nog net doet verlangen naar wat meer.

Met Rust in Peace begint Megadeth de 90's erg sterk. Ze laten de beginjaren achter zich en zijn wat volwassener geworden. Dat betekend het verlies van hun rauwheid en jeugdigheid. Maar zeker niet mindere furiositeit, creativiteit en snelheid. En laat ik de energie niet vergeten, want ze klinken hier nog net zo energiek als op de vorige platen. In die zin is de jeugdigheid nog zeker niet verdwenen. Ze knallen dus hier nog heerlijk hard en klinken op muzikaal vlak veel interessanter en ook wel beter dan de andere 3.
Iets dat gelukkig ook niet is verdwenen is dat de nummers bij meerdere luistersessies nog altijd blijven groeien. Elke keer zijn er nog wat andere leuke, nieuwe en interessante details te ontdekken. Wat het verrekte lastig maakt om echt favorieten nummers aan te gaan wijzen. Maar dat is een meer dan welkom luxe probleem .

Megadeth blijkt steeds meer een bijzonder fascinerende band te zijn. Van zo'n matig debutplaat naar een machtig sterk album als dit. Nog altijd laten ze een groei zien en steeds beter te worden. Het maakt dat ik dit tot dusver wel hun sterkste plaat vindt. Hoewel ik de rauwheid wel wat mis.

Vroeg ik mij bij hun debut nog af waarom ze tot de big four behoren. Hebben ze dat ondertussen wel duidelijk laten merken. Ik ben in ieder geval fan geworden.

Ze weten wel hoe ze een plaat moeten openen zeg. Mensen lief wat een heerlijk nummer is Into the Lungs of Hell. Hoe vaker ik hem hoor hoe beter die klinkt. En dan moeten we nog beginnen.

Dave's zang blijft een heikel puntje, en hij klinkt hier wat minder sterk dan op de vorige. Maar wat die man uit zijn gitaar weet te toveren is toch wel heerlijk genieten. Helaas is niet elk nummer even sterk, zo is Anarchy in the U.K. een enorm niemands dal wat puur gemaakt lijkt te zijn om je ouders te overtuigen dat ze niet zo agressief zijn als ze denken. Gelukkig weten ze met nummers als 502, In My Darkest Hour, Set the World Afire en de opener wel echt sterke nummers afleveren.

De korte speelduur werkt hier ook in het voordeel. Geen vulling om maar een langere plaat te maken, maar vooral gewoon de sterke elementen en ideeën uitwerken. En omdat het maar iets meer dan een half uurtje duurt gaat deze ook snel nog eens op repeat.

Megadeth begint bij mij steeds meer te groeien en deze derde plaat vestigt ze toch wel stevig naast Metallica en Slayer in het rijtje. Ik begrijp nu waarom Megadeth zo hoog aangeschreven staat en door velen geliefd wordt. Het debut is jammer, maar de platen die volgen (voor zover dan) zijn wel echt enorm sterk.

Megadeth goes pop 2.0

Nu was Countdown to Exticntion natuurlijk al de meer popgerichte inslag voor ze. Maar Youthanasia gaan ze hier nog een stapje verder mee. Het is allemaal net wat verfijnder, wat soepeler en een flink toegankelijker. Mustaine is hier ook weer wat beter om aan te horen wat ook goed helpt. Waar de eerste paar platen vooral een verzameling waren van rauwe onafgewerkte venijnige muzikale ideeën. Is dat hier nog maar moeilijk te bekennen.

Youthanasia begint lekker energiek met Reckoning Day en Train of Consequences. Addicted to Chaos gooit het tempo iets omlaag maar nestelt zich daardoor vrijwel direct in mijn gehoor. A Tout le Monde is natuurlijk de grote ballad die waarschijnlijk de grootste hit van ze had moeten worden. De Nothing Else Matters van Megadeth denk ik dan maar. Zo succesvol is het niet geworden denk ik, want ik heb hier tot nu toe nog nooit van gehoord. Best een prima nummer. Mustaine laat hier horen dat hij ondertussen wel beter is gaan zingen. En dat ze niet perse venijn of muzikale krachtpatserij nodig hebben om sterke nummers te maken. Daarna krijgen we de meezinger Elysian Fields en als het nu nog niet duidelijk is dat dit geen popmetal album is dan weet ik het ook niet meer.

Alles is zo gemaakt voor het grote publiek en de stadiums. Je zou het haast een sell-out kunnen noemen. Super gestroomlijnd, goed in het gehoor liggende nummers, makkelijker meezingers, geen enorm complexe muzikale dingen, bijna geen venijn (Victory klinkt Dave wel weer wat venijniger gelukkig), allemaal erg veilig en binnen de lijntjes. Af en toe nog een leuke solo maar echt heel explosief wordt het hier allemaal niet.

En toch, toch flikken ze het om hier een dijk van een album neer te zetten. Een album wat zich direct in het gehoor nestelt, zich daarna verder laat ontwikkelen en onderhand een constante hoge kwaliteit bied. Mis ik de rauwheid? zekers, het venijn? ja ook dat. Maar ik kan hier net zo lekker van genieten als van Rust in Peace en So Far, So good... So What?. Er is genoeg creativiteit te vinden, voldoende afwisseling en het geheel is lekker melodieus.

Metallica bewees natuurlijk dat het niet verkeerd is om popgerichte Thrash te maken. Megadeth volgde dat niet geheel onlogisch op. Maar blijft toch wat meer levendigheid, energie en creativiteit tonen in hun poging. Het zorgt voor een album wat bij mij in ieder geval blijft doorgroeien en waar ik met plezier naar luister. Het is een stap voorwaarts van de vorige en op dit moment lijkt de band nog altijd op top niveau te zitten. Benieuwd hoe lang dat goed blijft gaan.


1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
4. Peace Sells... But Who's Buying?
5. Killing Is My Business... and Business Is Good!

Na 2 meesterwerken te hebben afgeleverd is het natuurlijk de vraag hoe je dat gaat opvolgen. Gewoon op dezelfde manier als de vorige twee dachten de heren. ...And Justice for All klinkt namelijk als meer van hetzelfde. Dat is in principe geen probleem, ze deden het met Master of Puppets namelijk ook al. En dat pakte goed uit, dus waarom dan niet nog een keer.

Nou, simpelweg omdat het minder interessant is. En dit album klinkt dan ook minder geïnspireerd en heeft een lichtelijke b-kantjes vibe over zicht heen. Nu hebben ze de mazzel dat ze nog enorm goede muziek maken, dus slecht is dit zeker niet. Maar ze halen nergens het niveau van de voorgaande twee platen. En dan duurt deze ook nog eens een stuk langer.

Mijn grootste probleem is eigenlijk dat het vuur en de passie hier veel minder aanwezig is. Er zit veel minder urgentie en noodzaak in de nummers, iets wat ze op de voorgaande platen wel hadden. Het lijkt hier allemaal wat meer op automatische piloot te gaan. Het voelt allemaal iets teveel als een herhaling van zetten. Dat wordt versterkt door Hetfield die hier veel minder sterk klinkt en eigenlijk geen impact in de zang weet te leggen. Ook de productie mist impact, het is allemaal heel erg blikkeriger en klinisch, vooral de drums klinken veel minder goed dan voorheen. Waar is het vuur, de pit en energie van de vorige platen gebleven?

Tel daarbij op dat ze hier, opnieuw, erg lange nummers afleveren die makkelijker een paar minuten korter hadden gekund. Het is leuk om die riff te horen en om dat wat uit te bouwen. Daar ben ik helemaal voor. Maar ze houden het te vaak net wat te lang aan. Dat is jammer want er zitten ook op dit album zeker weer flink wat sterke muzikale stukken. Toch komt de eentonigheid wel eens om de hoek kijken hier.

En nu ik dit zo naast de andere drie luister, valt ook op dat ze hier toch echt aan creativiteit en muzikaal interessante probeersels inboeten. Waar vooral Megadeth muzikaal flink uitpakt lijkt Metallica hier toch wel over hun moment heen te zijn.

Ik realiseer me dat dit vooral een negatief verhaal is en niet helemaal mijn cijfer reflecteert. Maar dit is vooral gevoed door het feit dat ze bewezen hebben beter te kunnen afleveren dan dit en ik het gewoon erg jammer vindt dat ze hier dat niet weten waar te maken. Want er is genoeg genietbaars te vinden op het album. Hell, ook hier zijn klassiekers te vinden. Het is daarom zo jammer dat ...And Justice for All niet het vlammende, beukende en energieke vervolg is geworden op de vorige twee. Die vormde namelijk een machtig sterk tweeluik en dit had zo maar een prachtige trilogie van meesterwerken kunnen zijn.

Metallica's laatste plaat is eigenlijk vooral een herhaling van zetten. Ook niet anders dan verwacht om eerlijk te zijn. Dit lijkt toch duidelijk hun enige succesformule te zijn. Ook hier zijn de langlopende kritiekpunten weer van toepassing. De plaat en de nummers zijn te lang. Zelfs Lux Æterna had ironisch genoeg korter gekund met het eindeloze einde. Ook klinkt deze plaat weer te veel van hetzelfde, is het bij vlagen wat saai en ongeïnspireerd en is Lars drumwerk te hard in de mix.

En toch bevalt deze plaat me wel. Het is niet hoogstaand en er is afgezien van de opener eigenlijk geen enkel nummer wat echt blijft hangen. Maar dit klinkt allemaal net even wat relaxter en met meer plezier gemaakt dan de voorganger. Het is allemaal wat losser voor mijn gevoel, het voelt minder verplicht aan. Alsof het weer wat meer om het plezier draaide. Of dat zo is weet ik niet en gezien het songmateriaal is het niet zo luchtig. Maar ze weten dat muzikaal wel zo over te brengen.

Regelmatig zitten hier weer lekkere passages in, helaas wordt dat nergens echt goed uitgewerkt tot een knallend nummer. Maar het vermaakt toch wel. Ik heb hier minder nummers die ik echt zou skippen dan op de voorganger. De kwaliteit is over de gehele linie wat meer uitgesmeerd, waar de vorige het meer van pieken en dalen moest hebben. Helaas is de kwaliteit niet omhoog gegaan, dus echt betere nummers zijn hier niet te vinden. Maar de plaat luistert zo wel beter weg. Tel daar het energieke gitaar spel en vooral een energieker en gemotiveerdere Hetfield bij op. En ik vermaak me hier eigenlijk wel mee.

Metallica was heer en meester in de Thrash, maar dat zijn ze al een lange tijd niet meer. De opleving van Death Magnetic was helaas van korte duur. Maar ze leveren met deze plaat gelukkig wel weer iets energieks op. Het laat zich makkelijk beluisteren mits er niet al te aandachtig naar geluisterd wordt. Deze plaat viel me toch best mee. Ze missen hier de enkele knallers die Hardwired wel had om hoger te eindigen.

Eindstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. Hardwired... To Self-Destruct
8. 72 Seasons
9. St. Anger
10. Garage Inc.
11. Load
12. Reload

Death Magnetic was een soort van return to form voor de band. En het was voor mij toentertijd de echte kennismaking met de band. Ik kende wel wat nummers maar pas toen deze uitkwam ben ik hun oudere albums echt ingedoken. Vanuit die ervaring zit er wel wat nostalgie bij dit plaatje. Maar nu ik deze zo weer eens beluister moet ik eerlijk zeggen dat ik dit toch wel erg fijn vindt klinken.

De laatste jaren ben ik steeds negatiever tegen hun modernere werk gaan staan. En de vorige paar platen hielpen daarin niet mee. Maar nu ik deze zo weer eens goed beluister schiet mijn waardering (voor deze plaat in ieder geval) wel weer omhoog. Nee het is geen Master of Puppets of Ride the Lightning, maar dit knalt wel verdomd lekker uit de speakers.

De plaat opent heerlijk energiek en vol venijn, met een lekker hoog tempo en wat levendige wendingen erin. Hetfield klinkt hier ook weer goed en lekker bij stem. De drums klinken weer wat meer als drums. Helaas wel wat minder levendig maar dat gaat Lars ook niet meer fixen ben ik bang. Het gitaarwerk is vooral weer erg fijn en springt er voor mij wel echt lekker bovenuit. Ze doen zo af en toe zelfs weer eventjes denken aan hun oudere werk.

Het beukt en schuurt eindelijk weer eens als Metallica vroeger deed. Ja dankzij die hele loudness productie is het eindresultaat niet zo geweldig als het kan zijn. Maar ik stoor me er niet heel erg veel aan eigenlijk. Wel is het een wat vermoeiendere luisterbeurt dan het oudere werk. Waar de nuances toch beter naar voren kwamen. Hier is het 74 minuten grotendeels een constante bombast die je oren belasten.

Een van de terugkerende kritieken is de veelal te lange duur van de nummers (en het album). Dat gaat hier natuurlijk ook weer op. De nummers zijn lang, maar in veel gevallen stoort het mij hier toch minder vaak. Dat komt ook doordat ze er toch weer aardige wendingen en solo’s in hebben verwerkt. Maar ook omdat het materiaal weer wat boeiender klinkt. Wil trouwens niet zeggen dat ze hier en daar wel een minuutje of 2 van een nummer af hadden kunnen halen. Dat zou de algehele flow wel wat beter uitkomen. Maar vooral de vermoeidheid ook wat tegengaan. Waarbij een betere productie ook zou helpen trouwens.

De lengte begint mij bij All Nightmare Long echt op te vallen waarbij vooral de tweede helft ingekort had mogen worden. Cyanide had van mij wel helemaal van de plaat gemogen, evenals My Apocolypse trouwens (hoewel ze daar wel op heerlijk tempo knallen). The Unforgiven III is dan wel weer een fijne toevoeging en de nummers die volgen bieden meer dan genoeg moois om de plaat sterk te laten eindigen. Persoonlijke favorieten zijn toch wel de opener That Was Just Your Life, Broken, Beat & Scarred en The Day That Never Comes.

Na 17 jaar en al hun vorige platen grondig beluisterd te hebben kan ik wel concluderen dat ik deze toch wel erg goed kan waarderen. Hij hangt voor mij redelijk gelijk met …And Justice For All. Die ironisch genoeg ook een twijfelachtige productie heeft. Ze halen niet het niveau van weleer, maar de eerste helft bied zeer goede kwaliteit. De tweede helft zakt iets in, maar weet zeker nog sterke momenten te leveren. Een fijne opleving van de heren.

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. St. Anger
8. Garage Inc.
9. Load
10. Reload

Een cover album, dat kan er ook nog wel bij hoor. Na 2 platen waarop ze zelf niets zinnigs meer wisten af te leveren krijgen we dit. Gelukkig zijn de nummers van betere kwaliteit dan hun eigen recente werk. Maar wie bedacht dat dit ruim 2 uur moest duren verdient de prijs voor absolute domheid. Wat een achtelijk lange zit is dit.

Maar goed, de muziek klinkt hier tenminste weer wat beter. Het geheel is wat energieker en ook afwisselender. Dat komt de lange speelduur iets ten goede, want het is wat langer vol te houden. Helaas zijn veel nummers zelf nog wel net te lang (vooral cd1 heeft dit probleem), maar dat is onderhand een handelsmerk van ze geworden. Belangrijkste voor mij is dat hier meer plezier in doorklinkt dan in de 2 Load platen. En dat maakt dat dit fijner weg te luisteren is.

Wil niet zeggen dat ik hier nou echt heel blij van wordt. Lang niet elk nummer is even interessant om te horen. En ze klinken ook niet altijd even goed in vorm. Gelukkig is de 2e cd een stuk beter, wat ze een half puntje oplevert. Daar klinken ze weer meer zoals ik ze graag hoor. Ook daar is niet alles geweldig, maar een stuk meer genietbaar.

Toch blijf ik ook dan nog liever enkele van hun oudere platen erbij pakken. Dit cover album voegt wat mij betreft dan ook niets toe aan hun oeuvre. Niet dat dat nou heel sterk is geworden met de recente platen, maar toch.


Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Garage Inc.
7. Load
8. Reload

Hardwired... To Self-Destruct beviel mij in mijn herinnering altijd wel goed. Ja de plaat was te lang en niet alles was even boeiend, maar deze beviel me toch wel wat beter dat Death Magnetic. De eerste (her)luisterbeurten voor deze plaat begonnen dan ook positief met die insteek, helemaal nadat Death Magnetic voor mij veel beter bleek dan ik in herinnering had. Maar misschien had ik er niet zo positief in moeten stappen, want die herinnering is helaas geen waarheid gebleken.

Dat klinkt dan weer heel negatief en dat zou wel passen gezien het sentiment van de fanbase als ik het zo hoor, lees en zie. Maar slecht is de plaat ook niet. Er zitten best wat lekkere nummers tussen, zoals Atlas, Rise!, Moth Into Flame, Halo on Fire en Spit Out the Bone. Vooral die laatste beukt heerlijk door en staat sinds de release al in mijn favorieten van deze plaat. Maar er zijn nog 8 andere nummers. Plus dat afgezien van de opener er geen enkel nummer op de plaat onder de 5,5 minuten klokt. Waarmee een van Metallica's grootste problemen komt opzetten. Het duurt allemaal veel te lang.

Het is een uitgekauwde kritiek, maar het stoort me hier wel weer echt meer merk ik. Terwijl Death Magnetic, waar de nummers gemiddeld net wat langer zijn, daar veel minder last van heeft. Grootste verschil is dan ook dat die plaat veel creatiever, geïnspireerder en afwisselender is dan deze. Hardwired klinkt veel minder geïnspireerd en het is teveel van hetzelfde. De plaat is op 2 cd's uitgebracht wat natuurlijk best ideaal is. Een halve plaat is flink beter te behapen dan het geheel zo samen. En dat zou nog een valide strategie zijn als beide cd's met sterke nummers gevuld zouden zijn. Maar dat is dan ook weer niet het geval. En dat maakt dit toch wel een moeizame plaat om door te komen.

Metallica had met Death Magnetic een heerlijke opleving die ze met deze Hardwired helaas niet weten vast te houden. Er staan enkele fijne en sterke nummers op, maar niets haalt het niveau van weleer en soms klinken ze wel erg inspiratieloos. Op naar de laatste plaat, die in mijn herinnering stukken minder goed beviel dan deze...

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. Hardwired... To Self-Destruct
8. St. Anger
9. Garage Inc.
10. Load
11. Reload

Het eerste album van Metallica, eentje die ik veelal aan me voorbij liet gaan. Vooral omdat de volgende paar platen gewoon enorm goed zijn. Maar nu ik deze toch wat meer aandacht heb gegeven moet ik ook concluderen dat ze gewoon enorm sterk uit de startblokken komen. Dit is een erg sterk debut met een aantal zeer fijne nummers.

Metallica gooit hier de Thrash Metal volledig uit het raam en stapt over op de toegankelijkere invloeden van Blues, Country en Hard Rock. Daardoor is het allemaal wat behapbaarder, wat langzamer, minder intens, toegankelijker en commerciëler. Wat ze echter niet uit het raam gegooid hebben is de lengte, die hebben ze nog verder opgevoerd zelfs... Wat helaas ook een standaard zou blijven.

Load is een album wat ik nooit echt goed beluisterd heb. Maar nu ik dat wel doe realiseer ik me des te meer dat de Metallica van Ride the Lighning en Master of Puppets echt verdwenen is. Want de kwaliteit, intensiteit en muzikaliteit die ze toen ten gehore brachten is hier nergens te vinden. De plaat begint nog best ok met een paar leuke nummers. Maar het steekt nergens boven het maaiveld uit. En dat is voor een Band als Metallica toch wel triest eigenlijk. Want ze zijn dan misschien wel de grootste van de Big Four, maar hier blijkt maar weer dat ze grandioos achterlopen op muzikaliteit en compositie technische kwaliteiten. De gemiddelde rock band uit die tijd levert dezelfde nummers af als Metallica en als de meer populaire bands erbij gehaald worden schiet Metallica toch echt te kort.

dat zou een minder groot probleem zijn als het album de helft korter was geweest. Dan was het allemaal wat meer to the point geweest. Maar zoals ondertussen wel blijkt kunnen de heren geen harde keuzes maken om nummers weg te laten. En dan blijkt dat ze oorspronkelijk nog meer nummers voor de plaat hadden... Het doet me huiveren voor Reload.

De nummers zijn nietszeggend, niet interessant en kabbelen teveel voort. Anthrax koos voor een duidelijkere Grunge stijl en weet daarin tenminste een pakkend en stevig album af te leveren. Megadeth toont flink wat creativiteit en kunde door ook met een commerciëlere insteek sterke sprekende en pakkende nummers af te leveren. Metallica komt niet verder dan middelmaat. (Slayer blijft Slayer, die zijn hun eigen genre onderhand)

Ik ben weinig positief en dat komt vooral door de telleurstelling dat ze zo ver afgegleden zijn. Het voordeel is dat de nummers niet irriteren, maar het is niet een album wat ik nog eens ga beluisteren.

1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Load

Net als bij de voorganger hebben ze ook hier weer een enorm sterke opening. En ook hier wordt het weer opgevolgd door klassieker na klassieker. Met evenveel nummers als de voorganger zijn ze wel 6 minuten langer bezig. En dat merk je soms dan wel weer. De lange nummers zijn fijn, maar soms duurt het allemaal net even wat langer dan perse nodig is. Zoals de intro van orion (of het middenstuk). Klinkt allemaal enorm goed en fijn, maar iets meer to the point mag ook wel. Dat deden ze op de vorige voor mij wel wat beter. Merk dan ook wel dat ik Ride the Lightning wel prefereer boven deze.

Maar goed, dit is allemaal nietszeggend gezeur, want dit is ook gewoon weer een meesterwerk van jewelste.

The Black Album, daar is die dan hoor. Metallica goes Pop.

Natuurlijk een logische stap na het minder sterke Justice en de zoektocht naar het groeiende publiek. Het was dan ook niet voor niets mijn eerste volledige kennismaking met de band vroeger. Nu staat het album vol met algemeen bekende klassiekers. Maar hoe houd het album zich eigen in verhouding met hun eerdere werk?

Het korte antwoord: Redelijk.

Het iets langere antwoord: The Black album is niet zo sterk als hun eerdere hoogtepunten, maar zeker niet verkeerd. Gelukkig hebben ze geleerd van de belabberde productie van ...And Justice for All, hier klinken ze weer sterk en duidelijk. Ook de lengte is minder lang, of tenminste van de nummers dan. De gehele plaat duurt nog steeds (te) lang. Maar de nummers zijn weer wat meer to the point geworden en met minder onnodig lange muzikale escapades. Soms werkt dat ook in het nadeel trouwens. Zo hadden ze in Nothing Else Matters van mij wel iets langer mogen doorgaan. Sowieso is dat nummer wel heel braafjes in vergelijking met hun eerdere werk. En dat gaat eigenlijk ook wel op voor de rest van het album. Het is allemaal erg braafjes en tussen de lijntjes gemaakt. Het klinkt allemaal erg goed, maar zeker niet zo inspirerend gemusiceerd als de eerste 3 platen. En dat zorgt er dan ook voor dat ik toch meer neig naar Ride the Lightning en Master of Puppets.

De nummers klinken verder goed en liggen lekker in het gehoor. Ze klinken regelmatig lekker log, wat met de meer punchie productie wel erg fijn is. Helaas blijken de nummers wat minder boeiend te zijn om veelvoudig te beluisteren. Dat komt onder andere door het lagere tempo, de simpelere insteek en dat het eigenlijk voornamelijk ballads zijn die ze hier afleveren. Het is allemaal wat publieksvriendelijker gemaakt. En dat is wat mij betreft wel een beetje jammer. Toch laten ze af en toe nog wel even goed van zich horen. En knallen ze soms nog wel lekker uit de speakers. Enter Sandman is een fijne opener en Sad but True is heerlijk log. Bij Wherever I May Roam veer ik altijd eventjes op, hier klinken ze weer heerlijk energiek en meeslepend. Ook Through the Never is weer fijn met een wat hoger tempo erin. Favoriet van het album is denk ik toch wel The God That Failed. Ook The Unforgiven doet het nog altijd goed. Heerlijke Ballad blijft dat.


Hoe deze zich dan verhoud met hun eerdere werk? Tja dan is deze toch wel wat minder sterk. Het klinkt wel wat verfijnder dan Justice, maar die vond ik op muzikaal vlak toch interessanter. Wel is deze beter en makkelijker te beluisteren. Er staan een aantal erg sterke nummers op, maar het merendeel is toch wat minder sterk. En de ballad benadering doet mij toch minder merk ik. Zo sterk als hun 2 meesterwerken is dit dan ook niet.

1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All

Load the B-sides... Laten we het Reload noemen, dat toont onze creatieve armoede helemaal goed aan het publiek. Er zal ongetwijfeld een publiek voor zijn, maar ik ben het niet. Ik twijfel eigenlijk welke ik slechter vindt, maar Load heeft tenminste nog iets van afwisseling. Dit is me net allemaal teveel van hetzelfde rechttoe rechtaan alternatieve rock.

De heren hebben eigenlijk niet meer de kunde om echt indrukwekkende muziek te maken. Het klinkt allemaal zo zielloos, simpel en op de automatische piloot. Leukste nummer is de opener, maar daarna wordt het allemaal erg eentonig en saai. Leuk dat ze een andere koers proberen, maar ik mis de passie, het vuur en de creativiteit die ze in de eerste paar platen stopten.

Verder ga ik er geen woorden aan vuil maken. Snel vergeten deze handel.

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Load
7. Reload

Album nummer 2 en ze zetten direct groots in. Fight Fire with Fire had ik hier al als favoriet aangevinkt en die blijft gewoon mooi staan. Machtige albumopener. En deze wordt opgevolgd door klassieker na klassieker. Verder kan ik er niets anders over zeggen dat dit gewoon een meesterlijk sterk album is.

Ze gaan hier weer terug naar het knallende Metal werk. Wat gezien de titel niet heel gek is, maar ze nemen het deze keer iets te letterlijk lijkt wel. Het geluid is op momenten namelijk wel heel erg blikkerig en de metalen blikken als drumstel maken het ook niet beter. Dat klinkt regelmatig echt afgrijselijk zeg. Nou wil ik Lars niet afvallen, de beste man heeft heerlijk werk geleverd in het verleden. Maar dit klinkt echt niet, dat zou hij zelf toch ook moeten merken. Qua geluid en vibe krijg ik er regelmatig een Slipknot vibe bij, maar dan wat minder pakkend.

Goed, de muziek zelf. Die is eigenlijk niet meer dan vermakelijk. De nummers zijn zoals verwacht vaak toch weer net te lang. En er is geen enkel nummer wat echt blijft hangen. Het klinkt tijdens een beluistering zelf wel prima ansich, maar als ik dan iets van Metallica opzet staat deze niet in het lijstje. Wat ergens wel jammer is want ik kan de agressie en energie best wel waarderen na 2 (voor mij) niet geslaagde albums. Echter is het totaalplaat hier simpelweg niet sterk genoeg.

Gelukkig gaan ze hierna weer meer de klassiekere Metallica tour op

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. St. Anger
7. Garage Inc.
8. Load
9. Reload

Erg fijne plaat? Zeg maar gerust heerlijk sterke plaat. Lekker verloop in de nummers en het geheel bouwt lekker op. Deze is sinds die ik de playlist is gekomen er niet meer uit te slaan. Hoe vaker ik hem hoor hoe fijner ik hem vindt worden. Topplaat dit.

Een maand lang heb ik dit album op me in laten werken. en het wilt gewoon niet.
Ja sommige nummers knallen lekker, zoals ze ook op oudere albums deden, maar voor mij voegen ze niks toe aan het oeuvre. Daarnaast is Muse nooit de band geweest om even goed op los te gaan maar dat terzijde. Tekstueel is het wel erg 'in your face', iets wat op het vorige album ook al doorschemerde. Opzich is daar niks mis mee maar het werkt hier niet lekker en dat komt het album niet ten goede.

Muse heeft zich in de afgelopen jaren geprobeerd door te ontwikkelen. En ook hier proberen ze dat weer (hoewel het voornamelijk neigt naar het hervinden van de 'oude' Muse). Met The Globalist proberen ze een beetje 'prog' erin te verweven. Maar Muse is er niet voor de lang uitgesponnen nummers, ze werken goed voor nummers van 3 á 4 minuten maar niet als je richting de 10 minuten gaat. De intro klinkt geweldig en wordt zolang mogelijk gerekt om aan de tijd te komen, helaas vervallen ze daarna al snel weer in hun eigen ding wat veels te lang doorgaat.
Het afsluitende nummer is de definitie van nutteloze filler. Het klinkt als een kerkkoor (ze moeten toch iets vernieuwends in het concept brengen) wat bijna 3 minuten lang gemarteld word.

Drones is een album wat qua concept best goed is en het past prima bij Muse. Aan de uitwerking had alleen wel wat meer tijd besteed mogen worden. De muziek is nergens vernieuwend en interessant genoeg om oude albums te laten liggen. Tekstueel is het allemaal wat 'mehh'. En het geheel blijft nergens hangen. Het is jammer maar Muse is toch echt de kracht en magie verloren in de afgelopen 3 jaar. En daarvoor zijn vervelende intermezzo's gekomen die prima door aandachtshoeren gebruikt kunnen worden.

Nee dit is een draak van een album en zal dan ook veel digitaal stof gaan verzamelen. 1.5*

Ik moet hier toch even op terug komen, Madness blijft redelijk maar Survival is ondertussen uitgegroeid als een van de favorieten.
Samen met Supremacy en Animals zijn dit voor mij toch wel de beste 3 nummers.
Follow Me is een simpel dance nummer, en Panic Station is samen met Explorers net zoals Madness gewoon redelijk.
Big Freeze is weer wat meer simpele rock.
Save Me en Liquid State zijn een lekkere afwisseling.
Vooral Liquid State klinkt erg anders, voornamelijk door de zang, maar hierdoor klinkt het ook wat rauwe, en dat mag ik wel

The 2nd Law is eigenlijk hetzelfde wat Exogenesis Voor The Resistance was.
Het is iets anders dan alle voorgaande nummers (ookal zit er wel herkenning in) maar laat ook een andere kant van ze zien.

Al met al is het toch een wisselender album dan gehoopt, ik ga voor de 3*