Eens met Madjack, het is een verrekte lastige taak om zo'n album de volle speelduur boeiend te houden.
En hoewel ze een fijne stem heeft om naar te luisteren heb ik het na 3 nummers wel weer gehad.
Wat meer afwisseling van de piano zou eventueel wonderen hebben verricht, maar nu is het niks meer dan een zeurderig albumpje geworden.
1.5*

Hoe vaker ik hem hoor hoe duidelijk het vorm begint te krijgen. Ik ga dan ook niet mee in de kritieken dat het saai klinkt en dat er niks blijft hangen. Ook mis ik de ' uitspattingen' van de vorige albums eigenlijk totaal niet meer. Het gaat hier allemaal veel subtieler en het zit veel meer onderhuids. En na een luisterbeurt of 10 voelen de nummers overduidelijk als Leprous maar tegelijkertijd ook nieuw.

Eerlijk is eerlijk, het heeft wel even geduurd voordat het album echt goed beviel, de interesse was er vanaf het begin maar het verschil met de vorige is aanzienlijk. En ik waardeerde juiste de hardere kant van de vorige albums. Maar uiteindelijk blijkt dat die eerste indruk toch niet geheel correct was, het lijkt allemaal wat rustiger, maar onderhuids gaan ze toch flink tekeer. Het blijft deze keer echter zonder geschreeuw, gegrunt en zonder het keiharde knalwerk. Ik zei het al eerder, het is hier allemaal veel subtieler. En misschien ook wel wat toegankelijker.

het is een boeiende ontwikkeling die de band ondergaat, ben benieuwd waar het ze uiteindelijk zal brengen. Voorlopig gaat deze nog heel wat luisterbeurten krijgen, al is het alleen maar voor het magistrale The Last Milestone. Wat een wonderschoon nummer.
Ik begin met een 4, maar zoals voorgaande albums duidelijk hebben gemaakt is de kans groot dat dit cijfer doorgroeit.

Een fascinerende plaat is het wel. I Lose Hope en By My Throne hebben een lekkere groove erin zitten. Distant Bells bouwt erg mooi op, maar duurt net iets te lang. Foreigner lijkt zo van Malina weg gelopen te zijn en is verreweg het meest standaard en energieke nummer op de plaat. The Sky Is Red is het absolute hoogtepunt en dan vooral de laatste paar minuten. Het is daarom zo jammer dat het voelt als lijmwerk. Het laatste deel heeft muzikaal niets met de rest te maken en voelt daardoor erg onnatuurlijk in het verloop.

Malina sloeg deze koers al in. Een koers die ik zeker kan waarderen. Maar ze missen hier gewoonweg spanning in de muziek. Distant Bells en The Sky Is Red zijn de enige die dat voor elkaar krijgen. Gelukkig is de zang er nog. De heerlijke uithalen zorgen ervoor dat de aandacht nog wel eens getrokken wordt en tillen de nummers net naar een hoger niveau.

Ik heb de band leren kennen met The Congregation en Coal. Twee platen die vol zaten met stevig werk en nummers vol spanning. Malina was een flink stuk rustiger en weerhield zich van echte uitbarstingen, maar behield wel diezelfde spanning. Alle drie de platen wisten en weten nog altijd de volledige speelduur de aandacht vast te grijpen. Pitfalls krijgt dat helaas niet voor elkaar. De eerste 6 nummers gaan ondertussen het ene oor in en het andere oor alweer uit zonder dat ik het doorheb.

Ik juich ontwikkeling, vernieuwing en experimenten altijd wel toe bij bands. Zelfs als het een wereld als verschil is zoals bij Leprous. Maar met Pitfalls weten ze het niet waar te maken. Ik ben benieuwd hoe ze hierop verder gaan bouwen. Ondertussen verdwijnt deze weer in de kast.

*Een kleine side-note voor de bonus nummers. Angel hebben ze nog een niveau hoger getild en zit vol spanning. Golden Prayers is ook erg fijn en ben blij deze op de cd te zien staan.

Mijn eerste kennismaking met Leprous is meteen een goede, het album staat al weken op mijn telefoon op repeat. De zachte zang, hier en daar aangevuld met wat stevigere zang, werkt heerlijk bij de zwaardere dreigende metal sound. Toch zitten er hier en daar wat pop invloeden in en de eerder gemaakt vergelijking met Muse hoor ik ook wel. Toch zit de kracht hem veelal in de drums die heerlijk tegendraads zijn en voor een constante voortstuwing in de muziek zorgen, volgens mij zijn die drum partijen slopend om achter elkaar te spelen.

Op het moment dat ik begin te luisteren ben ik zo door dat uur heen alsof het niks is. Nummer na nummer is het weer genieten en een zwak moment kom ik dan ook nergens tegen. Deze ontdekking zou zomaar eens kunnen uitgroeien tot album van het jaar.
4.5*

Ben het eens met Don betreft de productie, het doet de plaat toch wat te kort.
Desalwelteplus weten ze hier weer een lekker album neer te zetten.

Ook hier weten ze weer veel verschillende samen te voegen tot een geheel, uiteraard met de energieke aard van Letlive.
Een favoriet heb ik (nog) niet echt, hoewel Banshee, That Fear Fever en Virgin Dirt er toch lichtelijk uitschieten, maar nergens springt er eentje echt uit.
Nu is dat geen slecht iets overigens, aangezien het hele album redelijk constant blijft.
Waar Fake History me vrij snel wist te grijpen lukt dat hier nog niet.

Ik ben erg benieuwd hoe dit live overeind blijft staan, helemaal gezien er dan een 'natuurlijker' geluid uit komt.
Nog een maandje en we zullen het weten

Uiteindelijk net iets minder dan de vorige.
3*

Linkin Park is weer terug, yeeh.

Eens kijken of ze zich weer kunnen herpakken na het dramatische One More Light. Na de remasters van Hybrid Theory en Meteora de afgelopen paar jaar is die stijl een beetje blijven hangen. Want ze grijpen hier toch wel weer redelijk terug naar die tijd. Zo af en toe komt dat gevoel ook weer een beetje naar voren merk ik. NFS Most Wanted springt soms weer in gedachte (goede oude tijd was dat) en Mike klinkt weer herkenbaar als vanouds. Dat zijn leuke dingen natuurlijk, maar ze halen niet het niveau van toen. Iets wat ze bij Meteora ook al niet helemaal meer lukte, dus heel gek is het niet.
Gelukkig is de muziek hier, voor mij dan, een stuk genietbaarder dan hun vorige worp. Hier kan ik weer wat meer mee merk ik. Volgens de band moeten we het zien als een nieuwe start, daar heeft de titelnaam ook wat mee te maken begreep ik. En dat is prima, het is een degelijk debut in die zin. Maar vergelijken met hun oude werk is onmogelijk om niet te doen. En dan is merkbaar dat ze hier toch iets teveel op safe spelen en op oude successen vertrouwen. Aan de andere kant past dat natuurlijk prima bij de band. Maar het zorgt er hier vooral voor dat ik dan toch liever die oude platen weer eens opzet.

En dan is er natuurlijk het verhaal van de nieuwe zangeres. Interessante keuze om voor Emily Armstrong te gaan. Ik ken haar van Dead Sara, waar ze mij bij hun debut goed verraste. Maar sindsdien is ze eigenlijk steeds minder sterk gaan zingen. En de screams missen hier toch echt impact. Het valt hier vaak weg in de muziek en het klinkt te geforceerd. Als ik dan naar Weatherman of Lemon Scent van Dead Sara luister klinkt ze daar veel beter bij stem dan hier. Krijg het gevoel dat ze haar stem zelf overschreeuwd heeft aangezien in de latere Dead Sara nummer ze ook al minder goed klonk. Het is jammer, want de plek van Chester opvullen is best een opgave. En qua zang red ze het wat mij betreft dus niet.

Doch kan ik hier best van genieten, dus het is eventjes aankijken hoe dit zich gaat ontwikkelen. Maar ik ben wel blij dat LP weer muziek aan het maken is. Ze blijven toch een jeugdsentiment band voor mij.

Na meermaals beluisterd te hebben zijn er drie nummers die ik nog wel eens terug zal luisteren: Battle Symphony, Sorry for Now en One More Light. De rest klinkt vrij identiteitsloos, zieloos en ongeïnspireerd.
Hoewel Linkin Park en Pop altijd al hand in hand gingen wordt het hier toch teveel. Aan de andere kant wel bewonderenswaardig dat een drastische aanpassing als deze durven te maken.

Ik hoop dat dit album alle 'demons' van Chester heeft verdreven. Dan kunnen ze weer terug naar wat stevigere kost. Of naar een of andere vreemd electronic hoekje. In ieder geval schaar ik me bij de grote groep mensen die het album niks vindt.
1.5*

Ze grijpen weer wat terug op het begin met een redelijk lekker resultaat. Het geheel klinkt uiteraard een stuk 'cleaner' en hier en daar horen we de electronic invloeden van de vorige albums.
Echter geeft dit album veel meer een LP gevoel dan de afgelopen 2 á 3 albums, maar is dat dan toch wat ik wil horen?...

Ja en nee. De eerste albums met de rauwe sound zijn geweldig en dat ze hier weer die stijl oppakken is erg fijn. Maar het weet simpelweg niet meer zo te pakken als toen. Nummers zoals Guilty All the Same en All for Nothing klinken lekker stevig, maar zijn een gevalletje van net niet. En wat The Summoning hier precies doet, ik heb geen idee.

Met Until It's Gone wordt aan de betere helft begonnen, met nummers als Rebellion (wanneer gaat Malakian weer eens wat maken?) Drawbar (favoriet) en A Line in the Sand brengen ze een heerlijke afsluiter.

Het is voornamelijk de tweede helft die het moet waarmaken maar dat is simpelweg niet genoeg. Er zitten net teveel ´net niet´ momentjes in die het verpesten. Voor mij is dit album een motivatie om het oudere werk weer te gaan beluisteren en verdwijnt dit album in de massa.
2.5*

Opvallend is wel dat zowel Drawbar als Rebellion, voor mij toch wel de 2 beste nummers, gemaakt zijn met gastartiesten. Terwijl de andere 2 nummers met gastartiesten er niet eens bij in de buurt komen. Zou het liggen aan de artiesten of aan de nummers zelf?

De band heeft een tijd terug tijdens het voorprogramma van The Ocean mijn interesse gewekt door het bikkelharde en sfeervolle optreden. Dit album komt sindsdien dan ook met enige regelmaat langs. Veelal op het werk om de motivatie erin te houden, maar tijdens een wandeling of fietstocht in de donker wordende avond. En elke keer weer weten ze mij hier helemaal in op te trekken en onder te dompelen in dit sfeervolle geheel. Ze doen me vooral denken aan Cult of Luna, maar dan wat minder gepolijst en rauwer. Ook missen ze het vernieuwende van CoL, maar wat ze hier doen doen ze enorm goed.

De bikkelharde muziek deed het live erg goed, maar ze weten het ook via streaming heerlijk over te brengen. Ik blijf hier nog wel eventjes van genieten. Waarbij die 40 minuten eigenlijk wel erg kort is, hoe slopend de muziek dan ook mag zijn.

het klinkt weer erg goed, maar weet me toch niet zo te pakken als de vorige 2.
het komt op mij dan ook niet altijd als een geheel over, maar meer als het samenvoegen van de 'restjes' van de vorige 2 albums.
wat dan weer niet wil zeggen dat het slecht is, integendeel, het blijft elke keer weer genieten.
hoewel ik wel me twijfels heb over de 2 remixes, van mij hoeven ze er niet perse op.
al met al toch een aardige 3,5*

kom er net achter dat ik hier nog niet op gestemd had, laten we dat meteen maar even doen.

het is, zoals al vaker vermeld, een sfeervol album, met prachtige instumentale stukken erop die je meenemen op zijn reis.
zijn zang heb ik altijd al prachtig gevonden maar hier komt het eigenlijk nog beter op zijn plek.
vooral doordat de zang ook echt onderdeel is van de muziek, en niet alleen maar een verhaal verteld.
verder zit eigenlijk alles erg goed in elkaar.
4*