Ondertussen heeft de cd meermaals aangestaan evenals de digitale variant. En ook met City Burials hebben ze weer een prachtige plaat afgeleverd. Waar The Fall of Hearts af en toe wat eentonig begint te klinken is deze een stuk afwisselender. Ze trekken daardoor regelmatig de aandacht als deze opstaat.

Wat me opvalt is de prachtige samenwerking van de instrumentatie en de zang, deze zijn perfect op elkaar afgestemd. Naar mijn idee meer nog dan op voorgaande platen. Het levert meerdere kippenvel momenten op, waarvan Neon Epitaph wel mijn favoriet is. Ook Lacquer is heerlijk. De onderhuidse spanning in het nummer sijpelt langzaam steeds meer het nummer binnen. Het contrast met Behind the Blood (welke op het album beter werkt dan als single voor mij) kan haast niet groter.

Ik heb regelmatig op het randje van de stoel gezeten met het beluisteren. Het is het enige nadeel wat ik bij de City Burials kan bedenken. Het trekt vrijwel bij elk nummer weer de aandacht. Maar of dat erg is...

Via vrienden het nummer parijs te horen gekregen en aangezien het best leuk klonk meteen het album maar eventjes opgezocht. Voor mij een nieuw genre en dan ook meteen Nederlandstalig (valt bij mij, met een enkele uitzondering, vrijwel altijd slecht), gelukkig zingt hij niet alles in het Nederlands alleen versta ik daar dan weer helemaal niks van. Maargoed de muziek, daar gaat het immers om, is best relaxed, hoewel soms wat traag voor mij persoonlijk, en de zomerse 'alles komt goed' vibe is sterk aanwezig.

Tekstueel is het allemaal vrij simpel (voor zover ik het versta tenminste) en verrast nergens. Muzikaal is het ook allemaal vrij makkelijk (misschien inherent aan het genre), de simpele beat (die in elk nummer weer veel gelijkenis heeft) is niet gemaakt om rustig voor te gaan zitten maar werkt beter als de muziek lekker op de achtergrond aan staat. Nee de kracht zit hem in de stem, de warme stem past prima bij de relaxede sfeer die op dit album wordt gecreëerd.

Echter, zoals ik hierboven al heb gemeld, is de Nederlandstalige muziek niet voor mij weg gelegd. Tekstueel is het voor mij te simpel, te makkelijk en weet het mij nergens te boeien. De warme zang weet het dragelijk te maken maar bij meerdere luisterbeurten begint het toch tegen te staan. En bij de nummers welke ik niet versta valt op hoe eentonig de muziek in elkaar zit, iets wat opnieuw bij meerdere luisterbeurten gaat tegenstaan. Toch is het album prima om met zonnig warm weer eventjes in de playlist te verwerken om het tijdens de BBQ als achtergrond muziek te gebruiken.

Het is zomer (hoewel het buiten toch flink grijs is) en de zomerse sfeer van het album hebben een positieve uitwerking bij mij, komt hij toch nog weg met een 3*

Een nieuwe versie, zoals een versie 2.0 is meestal een verbetering van de voorgaande versie. Om wat upgrades door te voeren bijvoorbeeld. Ik weet niet of deze gedachte bij Kerry door zijn hoofd spookte, maar hij kan Slayer niet loslaten, dus komt hij met zijn eigen Slayer 2.0 versie als solowerk. Of het die 2.0 ook echt verdient? Niet echt.

Goed, We knallen hier ook weer op typerende Slayer stijl er direct in. En muzikaal zit het er niet zo ver vandaan. Hij doet in die zin niet zo veel anders dan vroeger. En het is ook wel mooi dat hij het zo in leven houd. Maar net zoals bij Slayer later al het geval was zijn de top dagen ver achter hem. Dit is dan ook gewoon weer meer van wat we al vaker van hem en zijn consorten hebben gehoord. Het maakt dat dit eigenlijk weer weinig toevoegt aan het genre en zoals de meeste supergroups (zo kan je dit wel noemen) lijkt dit ook meer op het showen van hun kunnen dan daadwerkelijk iets meesterlijks neerzetten. Nu hoeft dat natuurlijk ook niet, maar het voegt zo weinig toe. En dat is eigenlijk mijn grootste kritiek op deze plaat, ja het klinkt over het algemeen prima. Maar waarom zou ik deze opzetten in plaats van een oudere van Slayer? Of Testament, of Death Angel of een van de andere bands waar de heren in spelen / gespeeld hebben.

Daar komt nog bij dat de zang (dezelfde als van Death Angel die ik ook best kon waarderen) eigenlijk teveel doet denken aan een mindere versie van Araya's zang. En ik realiseer me dat juist Araya's zang een van mijn geliefde punten van Slayer is. Dan valt dit toch wel tegen, het is veel scheller, schreeuweriger en minder daadkrachtig. Nu heb ik de recentere Death Angel niet zo goed in mijn geheugen zitten, maar volgens mij klinkt die daar toch een stuk beter dan hier. Het is jammer want het doet teveel denken aan mindere versie van Slayer om echt zijn eigen ding te zijn. Terwijl hier best wel wat uit te halen valt. Kerry is bezig met een vervolg op deze las ik, dus wie weet. Maar wat ik zo van hem weet is dat die vooral 1 ding erg goed kan en dat vooral blijft doen.

Deze From Hell I Rise is prima en vermaakt zeker, maar ik luister dan toch liever naar het oudere werk van de andere genoemde bands. In ieder geval is het niet zo dramatisch als ik vooraf had verwacht. Dus wie weet is de volgende plaat


Eindstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Repentless
8. Show No Mercy
9. World Painted Blood
10. From Hell I Rise (Kerry King)
11. Christ Illusion
12. God Hates Us All
13. Undisputed Attitude

Ligt in het vervolg van de vorige EP, ook dit is weer simpele muziek die het goed doet even tussendoor.
Centipede is toch wel de favoriet, en Bonfire heeft toch wel lekkere hardstyle invloeden.
Sleaze is dan een teleurstellend einde.
Heb toch liever dat ze zich weer met Pendulum gaan bezig houden.
2.5*

Na het afgelopen jaar de hele discography beluisterd te hebben komt er nu een nieuw album uit. Wat een heerlijk toeval is dat toch.

De laatste paar albums vallen allemaal een beetje in een niemands dalletje. Her en der wat lekkere nummers maar nergens een echt solide album. Het zoeken naar 'vernieuwing' hielp daar ook niet echt bij. met The Serenity of Suffering is dat niet het geval, het klinkt voornamelijk bekend en vertrouwd. De stijl die we gewend zijn.
Het hele album loopt lekker in de juiste flow door. Geen vervelende wisselingen, geen afleidingen en vooral ook niet te langdradig. Het klinkt voornamelijk weer bekend rauw en zwaar met veel aandacht voor het knallende beukwerk. Dan toch eindelijk weer een solide album.

Het album bevalt goed, erg goed zelfs.
4*


Overigens gaat er hier iets niet helemaal lekker met de track tijden. Ik kom op 49 minuten terwijl hier een uur wordt aangegeven.