De tweede band van Portnoy (max) en net zoals bij next to None het geval was is ook dit een verzameling aan ideeën. Gelukkig weten ze het hier wel meer richting en eenheid te geven. Met duidelijke inspiratie uit de nu-metal hoek. Het zorgt voor een coherente album dat vooral erg druk, hard en energiek is.

Muzikaal klinkt het allemaal prima, hoewel er niets direct uit springt. De 13 nummers die ze er in 53 minuten doorheen drukken laten je wel gesloopt achter. Er is geen ruimte voor enkele rustpuntjes. Daardoor knalt het album van begin tot eind je speakers uit en veranderd het langzaam in een brei van geluid. Hier en daar besluiten ze iets meer groove te introduceren waardoor het wat afwisseling bied. Maar ook dat eindigt in zo hard en snel mogelijk richting het einde musiceren.

Mijn voornaamste irritatie punt is echter de zang. Die wil hier niet klikken. Het is niet dat hij zo slecht klinkt. Maar hij gaat van hot naar her en lijkt vooral zoveel mogelijk zijn bereik te willen tonen. En die pig screams mogen ze van mij echt verbannen uit de wereld, wat een afgrijslijk geluid is dat.

Het album luistert prima weg om af en toe eens langs te laten komen.
3*

The Black Keys
ik leerde ze kennen met Attack & Release, maar toen der tijd was dat niet echt mijn ding.
toen kwam vorig jaar ineens Brothers, en daar hebben ze me aardig mee verrast eigenlijk.
en dan nu alweer El Camino.

ze zetten de lijn van Brothers door, het is allemaal wat toegankelijker.
maar dat wil niet zeggen dat ze hun eigen sound/style niet houden, hoewel ze in mindere mate hun oude vertrouwde ding doen, doen ze dat nog steeds.
maar ook verrijken ze zichzelf met andere invloeden.

al dat bij mekaar bracht Brothers, een album wat ik echt fantastisch vond (nog steeds hoor).
en nu brengen ze dus El Camino, een album wat ik opnieuw fantastisch vind.

het is weer een lekker blues achtig album geworden, en met de raad van de sticker op de hoes (PLAY LOUD) word het nog beter.
het is niet een album wat je even opzet zo als achtergrond, hoewel het wel leuk is komt de muziek dan niet tot zijn recht, maar draai je daarintegen het volume helemaal open dan is dit een echte knaller.
en daar komt dan ook meteen het mankement van dit album, als je het niet lekker hard zet word het toch wat saai.
gelukkig is het geheel niet langer dan 40 minuten dus ben je er ook weer snel vanaf, maar het is toch wel zo dat je dit gewoon lekker hard moet luisteren.

goed al met al kom ik toch uit op een 4, dat betekend dat hij dan even hoog komt te staan als de voorganger, en dat verdiend hij dik.


ook wel een eervolle vermelding waard is de hoes, echt briljant hoe ze al die auto's gedaan hebben. en denk je een leuk boekje te hebben staan er alleen maar auto's in
in dat opzicht overtreffen ze Brothers wel

een mix van metal en hardstyle, nou dat klinkt interesant.
en dat is het ook, het is een goeie mix van de twee stijlen, die elkaar ook lekker aanvullen.
het is op den duur inderdaad wat eentoning en naarmate je richting het eind gaat is de verassing er wel af.
des al niet te min is dit een lekker album.
ze mogen van mij in het vervolg wel ietwat afwisselender worden, maar ze hebben hier een erg lekker album neergezet.
zoals James al zegt "dit smaakt naar meer"
3.5*

Het tweede album is precies zoals je zou verwachten.
Vrijwel geen nieuwe dingen te bespeuren, en alles klinkt net zoals op het vorige album.
Is dat dan zo erg? Nope.

Het album staat vol met heerlijk harde nummers, weer doorspekt met de hardstyle / electronic / hardcore invloeden.
Hier en daar vinden we een catchy deuntje om even later weer ten onder te gaan in het stevige 'metal' werk.

Uiteindelijk is er niks mis mee, zolang dit je kan bekoren tenminste.
Bij de vorige kreeg ik wel eens last van eentonigheid en dat ligt hier ook op de loer.
Maar zolang dat nog niet het geval is ga ik er weer even van genieten, vooral met dit sombere grauwe weer.

3.5*

Met nog geen half uur aan muziek voelt dit ergens als een gemakkelijk tussendoortje om even wat te cashen. Maar net zoals bij End of Existence blijkt dat ze hier zeker wel wat te zeggen hebben. Deze keer is het de boosheid over het manipuleren van de massa en die tegen zichzelf opzetten. Niet een thema wat nooit eerder behandeld wordt, volgens mij hebben ze dit zelfs eerder ook al eens in wat nummers langs laten komen. Maar goed, The Browning is er boos over en gooit dat in een heerlijk beukend electronicore geheel. Meer hebben we niet nodig om van een heerlijk portie muzikaal geweld te genieten.

Heel veel nieuws ten opzichte van de vorige twee brengen ze niet. Met Geist hebben ze een stijl/formule gevonden die erg goed werkt. Op OMNI is het allemaal wel wat compacter geworden. Wat ik dan wel weer jammer vindt, want van mij mag het hier en daar toch wel eventjes wat langer dan de krappe 3 minuten die de nummers gemiddeld duren. Dat doet echter niets af aan de stevigheid van de muziek, want vanaf Wake Up knallen ze in een keer door. Dankzij The Defect (side project van de zanger die al 2 platen meedraait maar nu steeds meer vorm krijgt) krijgen we een fijne tegenhanger voor de zware zang. Omni is dan ook een heerlijk (soort van) rustpuntje. Wat ook wel nodig is want Misery.exe met Nik Nocturnal (youtuber gone artist nummer zoveel) doet mij wat denken aan de Doom soundtracks van Mick Gordon (zou ook een leuke combinatie zijn met The Browning) die op passende stijl eindigt. En vanaf Deceiver is ook gewoon weer keihard knallen. Pas bij Come to Grips with Death and the End krijgen we weer wat rust. En laat dit nou iets zijn wat ze van mij wel vaker mogen doen. Het is eigenlijk niets meer dan een intro voor Soul Drift, maar het geeft het geheel net wat meer sfeer. Soul Drift is ook direct een heerlijke afsluiter, het tempo ligt wat lager maar de naargeestige sfeer komt hier goed naar voren. Ze halen hier niet het niveau van Skybreaker als afsluiter. Maar ze weten we hoe ze een plaat sterk moeten afronden zeg.

Geist en End of Existence zijn beide wat melodieuzer en uitgebreider dan deze OMNI. OMNI is, net zoals End of Existence vooral heel erg 'we zijn woedend'. Maar het wordt hier grotendeels teruggebracht tot de kern om vooral zo zwaar en hard mogelijk uit de speakers te komen. En dat is wel mijn grootste minpunt, want ik mis de melodieuzere kant hier wel een beetje. Des al wel te plus merk ik dat ik hier toch wel weer heerlijk van geniet. Want het muzikale geweld brengen ze gewoon er goed ten gehore.

The Browning is een band waar ik geen genoeg van lijk te krijgen. En ook OMNI valt hier weer in goede aarde. De mix tussen EDM/hardstyle en DeathCore blijft gewoon erg fijn. En de mannen hebben met de huidige insteek gewoon een zeer geslaagde formule te pakken. Ja ook deze veel te korte plaat gaat hier nog flink wat luisterbeurten krijgen (en gezien Geist en End of Existence nog steeds regelmatig langskomen wordt het ondertussen ook een lichte concurrentie tussen de drie platen).

Beukplaat van het jaar dit.

4*

Erg levendig en energiek album met youtube drummer El Estepario Siberiano

Prima debut album van de heren die zeker wat kunde in huis hebben. De plaat vermaakt erg goed en de samenwerking met Serj is ook een fijne toevoeging.

En alweer brengen de heren een album uit wat opnieuw een kunstwerk is. Het klinkt allemaal wat minder bombastisch dan de vorige, en ligt wat meer in lijn met het oudere werk van de heren.
Ben zelf eigenlijk wel blij dat ze niet de lijn van Someone Here Is Missing hebben doorgezet, vond dat toch een van de mindere albums.

Muziekaal zit het weer dik in orde en de zang is uiteraard weer fenomenaal.
Voor mij zijn de nummers Give It Back, Someone Pull Me Out en One More Step Away toch wel de toppers met One More Step Away als persoonlijk favoriet.
uiteraard word het album weer afgesloten met een wat langer nummer, hoewel die nog net onder de 10 min. grens zit, is het een heerlijke afsluiter.
Om daarna natuurlijk over te gaan op de tweede cd, ook wel genaamd More Wars.

The Pineapple Thief groeit steeds meer uit als favoriet, en ze weten het elke keer weer waar te maken. Ik raad daarbij elke liefhebber de 2 disc versie aan, ook de akoestische versies zijn zeker de moeite waard.
ik zet het op een mooie 4*

"I've Led you to this darkened place
and now it's going up in flames"

Met What We Have Sown en Thightly Unwound als favorieten zijn het op die albums vooral de lange nummers die het maken. En eigenlijk geld dat voor het gehele oeuvre. Op de vorige twee albums zijn ze daar langzaam vanaf gestapt (langste nummers lagen rond de 8 á 9 minuten), maar op dit album komt er maar een nummer boven de 5 minuten en dat is maar met een aantal luttele seconden.

Maargoed de muziek, want daar gaat het om, heeft een aardig poppy randje eraan zitten. En toch blijven de prog elementen hoorbaar. Na meerdere (aandachtige) luisterbeurten vallen ze wat meer op en dan niet zozeer in de nummers zelf maar meer in het geheel.
Hetgeen wat dit voor mij allemaal zo mooi maakt is de 'in your face' stijl van de muziek. Waar er op de oudere albums altijd een lange (en prachtige) opbouw werd gebruikt blijven die hier bijna geheel achter wegen. En juist dat maakt dit album zo lekker. We krijgen waar we om vragen, alleen dan in een net wat ander jasje dan verwacht.

muzikaal is het allemaal wat steviger en harder, zonder afbreuk te doen aan het melodieuze wat we gewend zijn. Ook zitten de nummers boordevol met geluiden en instrumenten. Toch krijg ik nergens het gevoel een zogenaamde 'wall of sound' op me af te krijgen. Alles is een perfect geheel.
Waar de nummers tekstueel soms wat zwaar zijn is de muziek dat nergens, hoogstens wat emotioneel maar niet zwaar of dramatisch, sterker nog de muziek heeft een hoopvol karakter. En dat zorgt ervoor dat dit album het gevoel geeft dat het niet uitmaakt hoe erg iets is er altijd nog een sprankje hoop blijft. Echte uitschieters heeft het album niet, maar dat komt alleen maar omdat alle nummers van een constant hoog niveau zijn.

Als groot liefhebber van de langere nummers hoop ik dat ze dat in de toekomst nog weer eens gaan doen (en uit interviews blijkt dat dit zeker tot de mogelijkheden behoort). Maar als ze tot die tijd muziek blijven maken zoals hier dan is dat zeker niet erg. Sterker nog dit album krijgt een gedeelde eerste plaats (samen met What we Have Sown) als beste album van The Pineapple Thief. en verdiend daarmee 4.5*

Het is een heerlijk rustig album geworden waarbij elk nummer van hoge kwaliteit is. De solo cd van Bruce bleek een voorbode te zijn qua stijl. Ook hier is het 'less is more' principe aanwezig. En dat werkt erg goed. Het resulteert namelijk in een album wat niet vol staat van onnodige momenten en opvulsels. Wat dan ook weer resulteert in een album van zo'n 40 minuten. Met The Final Thing on My Mind wordt er even gerefereerd aan de oude epics, maar een What Have We Sown of Too Much to Lose zullen we niet meer horen.

Het album is voornamelijk een beleving in de zin dat je er makkelijk bij kan wegdromen. Knallend wordt het nergens en ook spannend is het allemaal niet. Het is ook niet vernieuwend, maar het is wel weer even anders dan Magnolia. Een stuk dromeriger en ergens ook veel intenser.

Ook de bonus cd 8 Years Later (wat als 1 nummer gezien kan worden) is van uitstekende kwaliteit. Misschien nog wel meer 'prog' dan de feitelijke cd. Het is de bonus cd die dit album toch echt naar een hoger level tilt. Een moderne klassieker wil ik het niet noemen, maar een parel is het zeker.

Ik heb ongelofelijk veel zin om dit live te zien volgend jaar. En dat Gavin Harrison de drums verzocht maakt het natuurlijk nog mooier.

4.5*

Meer 13 in een dozijn rock van de heren. En lekker dik aangesmeerd zwaar wegend geluid, wat overal binnen de lijntjes blijft en vooral veel ruimte voor de zang moet blijven geven. Niets nieuws onder de zon. Vooral erg formulematig. Daar is uiteraard niets mis mee, maar deze weet mij niet echt te boeien. Leuk voor op de achtergrond maar verder weinig interessant.

Classic rock 'n' roll die nergens boven de midden maat uitstijgt.

Opzich is het een fijne afwisseling tussen al het hardere stevigere werk tegenwoordig, en krijgen we hier weer een ouderwets lekker gevoel bij (sommige dan).
Maar daar houd het dan ook wel bij op, want iets nieuws brengt het absoluut niet.
Zoals Dream Theater al zegt:

Dat heeft als gevolg dat het mij simpelweg niet blijft boeien, hoe leuk en lekker die "classic vibe" ook is mij doet het niks.
Desalwelteplus is het perfect als achtergrond muziek, en al helemaal met het zonnetje erbij.
Muziekaal zit het allemaal wel snor, en voldoet het eigenlijk wel aan de verwachtingen.

Al eerder verwees ik naar Chris Cornell, en ook nu komt die naam meerdere keren langs drijven. En daar zit dan ook het probleem, want als ik dit hoor krijg ik zin om Audioslave (en in mindere mate Soundgarden) op te zetten, en daar kan ik meer van genieten dan dit.

Nu wil ik niet zeggen dat het slecht is, maar meer dan een achtergrondmuziekje kan ik er echt niet van maken.
2.5*

Ik had niet gedacht dat ze een album konden uitbrengen waarbij het vorige album een klein meesterwerk zou lijken. Maar het is ze toch gelukt .
Wat een ongelofelijke zielloze electropop bende is dit geworden. Ik ben niet vies van wat simpele pop muziek, en zo hoog heb ik de band ook niet zitten, maar dit is toch het niveautje 'zet de radio maar uit' geworden. Helaas.

Voor mij is het electronic Genre toch enigszins onbekend terrein. Maargoed Hylas wordt over het algemeen erg positief aangeschreven en dan is mijn interesse wel gewekt.

Het album klinkt eigenlijk niet echt als de electronic die ik overal hoor, maar eerder als een uitgeklede versie daarvan. Het 'pop' gehalte is erg hoog en ook de commerciële ondertoon is duidelijk hoorbaar. Dit is echter geen teken van slechte muziek, sterker nog Thomas weet het hier allemaal zo te combineren dat het geheel fantastische klinkt.
Er is alleen wel een nadeel, het geheel klinkt zo glad en strak. Niks mis mee alleen wil dat deze muziek zich perfect leent voor wat oneffenheden en rauwe randjes.

Uiteindelijk kan ik wel zeggen dat dit album, na meerdere luisterbeurten, niet meer weg te denken is. Nummer na nummer zit er weer iets moois in, en aan het eind van de plaat wil je weer terug om het allemaal nog een keer te beleven.

De muziek doet me weer terug denken aan de tijd dat ik nog de underground house en hardcore luisterde. de tijd dat de pop muziek nog niet doorzeefd was van electronische zooi. de goeie ouwe tijd zeg maar. Ook hier zit er weinig extra's in de muziek, weg met alle muren van geluid, bliepjes die nergens tot leiden en gewoon de basis gebruiken zoals het hoort.

Favorieten zijn toch wel Ghostcity, Angelene en Yearn Yearn.
4*

Het is een heerlijk dromerig album geworden. Eentje waar ik me makkelijk in kan verliezen. Het album Draait meer om de sfeer en de langdradige soundscapes dan om nummers. Dat is ansich geen probleem, maar het maakt het lastig om echt te pakken. Daarmee is dit album lastiger om eventjes op te pakken om even te luistere. Ik kan hier erg van genieten op het juiste moment, maar zijn eerdere albums zal ik sneller opzetten.

De soundtrack is net zo lekker gestoord als de film en hij staat ook prima op zichzelf. Het eerste deel is voornamelijk grootst, knallend en hard terwijl er in de latere nummers ook een gevoeliger geluid te horen valt. een prima score van onze JunkieXL, wel is hier de hand van meester Zimmer in te horen. Wat in mijn geval dan totaal geen probleem is.

Ik heb ook de langere versie gehoord maar ik raad de normale (17 nummers) versie aan. De lange versie heeft namelijk het probleem dat het zichzelf op den duur gaat herhalen en haalt daarmee het plezier eruit.
4*

Muzikaal gezien klinkt het niet echt spannend, maar daar ligt dan ook niet de kracht van dit album. Die kracht is Tom zelf, het is al eerder genoemd hier maar de warme en emotionele zang pakken mij direct. Dat ondersteund met intiem gitaarspel maakt de 35 minuten durende plaat erg fijn in het gehoor. Het feit dat dit ook niet tot in den treur is gepolijst geeft het gevoel dat dit veel echter klinkt.
Closer voelt dan ook in alle opzichten als pure muziek gemaakt om te raken, emotioneel en bovenal echt. Het klinkt als iemand die alles geeft voor de muziek en door verrek veel talent voor heeft. Ik ben blij dat ik dit album heb mogen ontdekken, dank erwinz hiervoor.

4*

Erg fijne instrumentale plaat, waar inderdaad niet veel metal in te horen is. Het is voornamelijk sfeervolle rock waarbij vooral de eerste drie nummers een fijne indruk achterlaten. De opbouw en emoties die ze door die drie nummers verwerken is fijn om te horen. De overige vier nummers staan meer op zichzelf en luisteren ook prima weg. Helaas weten ze daar nergens echt nog te verrassen.

Naarmate ik het album vaker beluister neemt de aandacht en interesse wel wat af merk ik. Sowieso een probleem/uitdaging wat ik met veel instrumentale muziek heb. Er mist een aantrekkingskracht voor mij om dit vaker te beluisteren.

Wat meteen opvalt aan het album is dat het eens stuk harder is dan zowel Alter Bridge als Creed.
Dat het qua sound goed zou zitten was ik wel vrij zeker van, maar een van mijn grootste zorgen was toch wel de zang.
En wat blijkt, vrij standaard simpele zang is het gevolg, nee geef me dan maar Myles.

Maargoed, het klinkt allemaal aardig als vrij standaard Amerikaans hard-rock / metal, geen probleem natuurlijk, maar als iemand van Tremonti had ik toch wel meer verwacht.
maar wat me toch het meest blijft tegenstaan is de zang, 't is het gewoon net niet, sterker nog ik heb tot mijn grote spijt soms het idee dat ik naar een hardrock versie van Nickelback zit te luisteren.

een krappe 3*

Een prima opvolger van Cauterize met een goede verdeling van nummers en komt regelmatig heerlijk stevig uit de hoek. Net zoals op zijn vorige is Tremonti ook hier weer goed bij stem en lijkt hij zich steeds verder te ontwikkelen. Uiteraard luisteren we dit niet voor de zang maar voor de zware slepende riffs en die zijn weer in overvloed aanwezig.

De eerste drie nummers lopen in dat opzicht ook vloeiend over en de ballad Dust zorgt voor een aangenaam rust moment, uiteraard zit hier een gitaar solo in die direct tot mijn favorieten is uitgegroeid. Juist door de rustige opbouw en komt hij heerlijk binnen. De rust blijft niet lang want met Betray Me wordt er direct hard ingehakt en Tore My Heart Out brengt de slepende riffs weer terug. Het is echter Catching Fire die de aandacht weer volledig grijpt door de slepende sound en dreigende ondertoon. Het geheel wordt mooi afgesloten met drie nummers die wat wisselen tussen ballad achtige momenten en het harde werk.

Het mag ondertussen duidelijk zijn, Tremonti heeft een doel: harde, snelle en stevige nummers maken. Dit doet hij dan wel met een geweldige vakkundigheid. 4*

ik start met een 4*.

Hij heeft weer enkele prachtige nummers afgeleverd waarbij Marching in Time boven alles uittorent. Maar het klinkt aan de andere kant ook allemaal enorm bekend. En bij vlagen zelfs wat voorspelbaar. Volgens mij hergebruikt hij ook wat van zijn eigen riffs uit eerdere nummers (of van Alter Bridge). Het stoort me verder nergens, maar de plaat licht daarbij erg in het verlengde van zijn eerste drie platen. En dat levert een meer traditioneel album op.

Er wordt weer veelvoudig uit de metal inspiratie getrokken met stevige breaks, knallend drumwerk en heerlijke solo's. Het is genieten, maar van mij mag hij soms wel wat meer tijd nemen om de muziek echt te laten spreken. Maar daar is een kritiek die ik al jaren heb. Toch blijft het heerlijk en weet hij de afwisseling goed te brengen. Hoewel ik hier voor het eerst wel een scream/schreeuw of iets dergelijks mis. Maar dat lijkt niet voor Mark weggelegd.

Toch merk ik dat ik meer nummers in de stijl en richting van Marching in Time had gewild. Eigenlijk het enige nummer wat mij als een logisch gevolg van A Dying Machine klinkt. Nummers die wat meer ruimte krijgen en wat experimenteler over komen.

Ondanks de kritiek blijf ik van zijn muziek genieten. Het zit retestrak in elkaar en blijft toch elke keer weer boeien. Toch merk ik dat hij solo nu dezelfde richting als Alter Bridge opgaat. Als in dat Alter Bridge nu op een punt is waarbij nieuwe muziek erg fijn is, maar ik de oudere albums toch beter weet te waarderen. Als Tremonti besluit in deze stijl door te gaan zie ik datzelfde gebeuren. Maargoed, dat zien we dan wel weer.

Trivium is een band die al jaren bij mij bekend is maar zich nooit echt heeft weten bewijzen. Jarenlang kwamen ze niet verder dan enkele luisterbeurten in een playlist of een verdwaalde poging een album te luisteren. Er zijn veel bands en artiesten die in die lijst staan. Trivium was leuk om af en toe eens te horen, maar niet boeiend genoeg om me echt in te verdiepen. Tot What the Dead Man Say daar verandering in bracht.

Man wat een dijk van een album is dit. Een heerlijke bak stevige metal. Er is veel ruimt voor afwisseling tussen en en binnen de nummers. Bij de eerste luisterbeurt kwamen er al direct enkele prog vergelijkingen in me op. En dat is altijd een positief iets. Ze nemen de tijd om de nummers uit te bouwen in plaats van rondom een leuk ideetje te werken. Uiteraard zonder tekort te doen aan het stevige beukwerk, want ook dat is weer heerlijk aanwezig. Tel daarbij nog op dat ik de afgelopen jaren steeds meer de screams in het genre ben gaan waarderen en waardoor ook die stoorfactor niet meer aanwezig is. Het feit dat hij hier zowel scream als clean vocals doet is daarbij wel een pluspunt. Het zorgt voor een groter bereik en de impact van de vocals komen dan veel sterker over.

Met What the Dead Man Say is Trivium goed bezig om mij als nieuwe fan in te wijden.