Sinds Trivium met What the Dead Men Say op de proppen kwam is die band niet meer weg te denken uit mijn playlists. Iets wat Matt Heafy hier opnieuw klaar lijkt te spelen. Rashomon is een geweldige trip die enorm intrigeert en fascineert. Maar mij bovenal volledig weet mee te nemen in de muziek.

Ja er is een Trivium sausje te ontdekken, maar Rashomon is echt wel zijn eigen ding geworden. De grote kracht zit hem voor mij vooral in de vele afwisseling die er is. Het is niet simpelweg keihard knallen (dat gebeurt genoeg), maar er is ruimte voor wat rustigere en sferische momenten (hierboven werd de folky opener al genoemd). Ook de Japanse invloed zorgt voor een eigen uitstraling wat geweldig gecombineerd wordt met het brute geweld. Dat laatste ook dankzij de invloed van de gastartiesten (Ihsahn mist trouwens bij Susanoo No Mikoto), die op hun nummers echt een indruk weten scher te laten. Zo blijft Nergal mij elke luisterbeurt weer verbazen met zijn stem en weet hij mij volledig op te zuigen. Dat brute geweld valt ook nergens in herhaling, elk nummer heeft zijn eigen identiteit en geluid waardoor het uur voorbij vliegt.

Heafy lijkt hier een blik aan creativiteit open getrokken te hebben die bij zijn andere band nog wel eens mist. En het is er des te beter door geworden. Fantastisch album die voor mij de deur naar Blackmetal ook weer wat verder open duwt.

Met meer elektronische invloeden breiden ze hun stijl ietwat uit en differentiëren ze de twee albums mooi. De productie klinkt hier beter (niet dat die slecht was op de vorige trouwens). Het knalt nog net iets beter uit de speakers. Deze is wat ingetogener maar ik haal hier toch net wat meer plezier uit merk ik.

Ions blijft hier waarschijnlijk nog wel een tijdje digitale rondjes draaien. Ze doen me qua vibe nog het meest denken aan Karnivool. En ik voorzie dat ik Ions, net zoals bij Karnivool, veelvoudig voorbij ga laten komen.

Heerlijke muziek dit.

Ik ben ondertussen voldoende overtuigd, cd's zijn onderweg deze kant op en ik kan hier vooralsnog geen genoeg van krijgen. Heerlijk debut dit. Ze weten veel verschillende invloeden erg fijn te combineren en daarbij ook wel een eigen gezicht te maken. Wat mij vooral opvalt is dat ze vooral wat luchtiger klinken. Maar dat kan ook mijn eigen ervaring zijn. Dat ze de boel hier allemaal in eigen beheer hebben gedaan is te merken, productie mist wel wat 'oempff' om het zo te zeggen. Maar dit knalt wel heerlijk uit de speakers zeg.

Deze stond nog onbeoordeeld, dus daar gaan we maar eens verandering in brengen. Dominion brengt weer meer van dezelfde vertrouwde IQ sound. En dat bevalt weer goed, het is weer lekker warm en comfortabel. Perfect voor het koude weer. Ook de weer behapbare speelduur is wel erg fijn, ik had vooraf wel weer een lang album verwacht, maar dat valt dus best mee.
IQ doet wat ze altijd doen, mooie sfeervolle en warme muziek afleveren. En daar blijf ik toch weer van genieten.