Naar aanleiding van False Light ben ik deze ook gaan beluisteren en ik merk dat deze nog beter bevalt. De sfeer die hier neergezet wordt doet me regelmatig denken aan wat Burial ook zo mooi doet. En dat beeld wordt prachtig gevangen in de hoes. In de donkere uren door een desolaat betonnen oerwoud dwalen, opgaande in de omgeving, in gedachte, in de muziek, verloren tussen de mensen. Maar waar Burial het elektronisch houd wordt dat hier prachtig gecombineerd met de Blackmetal van de heren. Waarbij ze erg goed hun best doen om eenzelfde gevoel over te brengen en niet puur hard, snel en agressief spelen. Iets wat zeker wel gebeurt trouwens.

Dat komt voor mij op No Cure for Pain het best tot uiting. Een prachtig sfeervolle opbouw die bruut wordt verstoord om even later die elementen zo perfect te combineren dat ik na 10 minuten ineens schrik van een wegspringend konijn langs het fietspad. Totaal opgenomen in de muziek ben ik de afslag zomaar voorbij gefietst. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de geweldige toevoeging van een saxofoon.

Het is een bijzonder sfeervolle plaat die mij bij elke luisterbeurt meer en meer in hun muziek trekt. De verrassing van de nummers verdwijnt, maar het gevoel, de sfeer en emotie blijft groeien. En de prachtige mix van stijlen maakt het geheel zo heerlijk boeiend.

Ik merk dat ik dit album vrijwel nooit meer draai, en nu ik hem zo op heb staan merk ik ook weer waarom. Over de hele linie wordt het toch wat eentonig, hoe leuk al de elektronische details dan ook zijn.
De zang is dan ook iets wat me tegen begint te staan, niet dat zijn zang zo slecht is maar hij weet nergens de aandacht vast te houden. Dat moet allemaal komen van de muziek zelf, en die weet dat ook niet altijd even goed te doen.

Toch is het jammer, ik heb beide heren vrij hoog zitten maar helaas weten ze het hier niet echt waar te maken.
3.5*

Na jaren zijn ze weer eens actief, opnieuw een korte plaat maar dat mag ik wel. Het geluid is wat volwassener geworden, wat meer laidback, en de country invloeden wel zijn vermakelijk.
Verder is dit toch vooral meer van wat ze al deden. Nergens hoogstaand of bijzonder, maar best vermakelijk. De rustigere momenten zijn voor mij wel de betere stukken.

Verder is het vooral tof dat ze weer actief zijn. Woe, is Me is voor mij vooral een stukje nostalgie tegenwoordig.

prachtige stem heeft die man, iron is simpelweg briljant.
de rest is heel anders maar zeke rniet minder mooi, mischien alleen wat minder energierijk, maar het zijn zeker mooie nummers.
en dan 2 remixes, ik ben nooit echt erg fan geweest van remixes en ook deze vallen weer onder de nummers die ik liever niet hoor.
ik wacht met spanning af op het album.

een briljante opening, dan 3 prachtige nummers.
de remixes hadden er van mij niet op gehoeven, maar alsnog 4*