Sfeervol, episch meesterwerk van deze Griekse baarden.

Voor in die tijd toch ook wel een belangrijk album. Verwacht absoluut geen Rain and Tears, Such A Funny Night achtige klanken. Als je dit gehoord heb en je zet daarna die nummers op zou je denken dat het een andere band is. De reden dat dit album niet de publiciteit heeft gekregen zoals meeste prog rock albums komt waarschijnlijk ook door die vorige nummers die wel bekend werden. Waar Aphrodite's Child een reputatie meekreeg als een soort pop beat bandje wat enige tijd (eind jaren 60) zijn succes gekend heeft. Die reputatie hebben ze gekregen en met het totaal andere 666 hebben ze niet het succes gehaald. Wat mij betreft geheel onterecht maar je kan het ook zien als een speciaal ondergewaardeerd jaren 70 album.

Wat betreft het album. Ik heb een pers uit ongeveer 1974 of misschien nog uit 1972. Het geluid klinkt nog steeds perfect. Waar mensen blij mee zouden zijn. Het begint al eigenlijk dreigend met de kreet "We've Found The System". De woorden nemen je mee en dan hoor je spontaan de klanken van Babylon. Dan wat rustiger Loud, Loud, Loud. En dan het prima The Four Horseman. De gitaar en drums zijn daar echt meesterlijk, een geniale plaat. The Lamb is dan de eerste echt instrumentale nummer, waar zowel gitaar en drums als de klanken van Vangelis opvalt. En dan komt het korte The Seventh Seal.

Dan komt het prachtige Aegian Sea wat de B kant in luid. Daarna volgen de kortere Seven Bowls en The Wakening Beast. Deze nummers zijn nou niet bepaald muziekvol (om het zo te noemen), maar brengen je goed in een sinistere sfeer van dit album met het duivelse nummer. Dan kan je zeggen dat het van Lamant die je naar The marching Beast brengt, het toch weer wat levendiger wordt. Naar een selectie van twee nummers the battle of the locusts en Do It. En dan weer wat gezang in the Beast. Geen Roussos maar dit keer drummer Sideras die het vocaal mag doen.

Kant 3 wordt geopend als een theatraal soort musical. Bij Seven Trumpets wordt je in ieder geval toe gesproken. Altamont en The Wedding of the Lamb hebben een lekkere sound waarvan het opvallendste afkomstig is van Vangelis. Capture of the Beast en dan het vocaal gebruik van gast Irene Papas op ∞ (Infinity). Beide totaal verschillende nummers. Die eerste maakt gewoon Capture of The Beast af op een nog dreigende manier. Dan het tweede wat zonder twijfel een dreinend duivels nummer is. Het geschreeuw van Irene Papas is zelden zo dreigend geweest met de drums op achtergrond. Dan komt Roussos weer aan het zingen toe met Hic Et Nunc. Die vind ik dan wel weer wat vergelijkbaar met het vorige Aphrodite's Child geluid, maar dat wil niet zeggen dat ik dit een mindere track vind. Voor mensen die sowieso net niet die 5,0 wilden geven snap ik nu want persoonlijk denk ik toch dat het vooral komt door kant 2 en 3.

Kant 4 begint met het langste nummer van 19 minuten: All The Seats Were Occupied. Een geweldig opgebouwd nummer, maar dan opeens kom ik totaal onverwacht terecht bij het geluid van The Four Horseman en andere nummers. Briljant nummer. En het einde met Break. Het enige nummer wat nog in de hitlijsten kwam. Een prachtig mooi nummer gezongen door Sideras. Die heeft een mooie stem en is evenals Roussos en Vangelis solo gegaan. Het grote publiek heeft hij nooit bereikt. Spijtig. Break is in ieder geval door hem een prachtige song.

Het album is door mij na een heeeeel lange tijd weer eens goed beluisterd. Het verraste me eigenlijk gewoon dat ik dit album zo goed vond. Dat wil dus wel zeggen dat ik 'm heel lang niet meer beluisterd heb. Maar goed fouten worden vergeven. Het avontuur van Aphrodite's Child is geëindigd in een meesterwerk.
5,0.

Knap begin van dit Griekse trio.
Het begint goed met het snelle End of the World. Dat nummer sleepte mij mee, door de stem van Roussos. Ik dacht eerst dat die stem mij zou irriteren maar ik moet toegegeven dat hij wel mooi kan zingen. Maar zijn trilstem weet hij ook wel op de zenuwen te werken en kan uiteraard ook wat vervelend worden. Gelukkig viel het erg mee. Don't Try to Catch a River is ook een lekker nummer waar ik niet aan wil twijfelen dat er wel degelijk is geëxperimenteerd. Mister Thomas vind ik niet geweldig en die vind ik van de 9 nummers de minste, maar het is wel een opvallende. En dan komt Rain and Tears. Het bekende hitje/singeltje van deze LP. Een goed zeurnummertje met geslaagde gebruik van sound van Johan Pachelbel's "Canon in D Major". Maar persoonlijk vind ik het nummer niet passen in het album. The Grass Is No Green vind ik wel weer goed in het album. The Valley of Sadness vind ik samen You Always Stand in My Way wel de beste nummers. Beide nummers zijn erg goed en zitten perfect in elkaar met de echt opzwepende ritmes. Vooral You Always Stand in my Way zit vol met energie. The Shepherd and the Moon heeft een lekker tempo. Dan komen we bij de laatste track: Day of the Fool. Goed nummer maar kan dan weer niet mee gaan met de drie voorstaande nummers.

Het is dus een album die het duidelijk niet alleen moet hebben van het bekende singeltje en veel meer pit in huis heeft. Misschien is dit album gewoon ondergewaardeerd. Over het algemeen had dit trio het misschien zelfs nog meer experimenteel aangepakt kunnen hebben. Maar dit was hun prestatie en goed genoeg voor een 4,0.

Mwa.

Ik vond dat dit toch wat meer moest hebben van de titel song.
Die is samen met Wake Up, Take Your Time en Funky Mary i.m.o de beste song op het album.
Dit album is duidelijk wat vrolijker en zelfs frivoler in tegenoverstelling op de voorganger. Dat maken vooral Good Times So Fine en Such A Funny Night duidelijk. Die laatste is trouwens wel een grappig nummer, vooral een leuk fluit melodietje. Maar tekstueel weinig bijzonder. Vond Roussos bij dit album sowieso veel vervelender. Vooral bij Marie Jolie.

Ik vind het geheel gewoon niet boeiend genoeg. Wat me nu sowieso al duidelijk geworden is, is waarom I Want To live en Spring, Summer, Winter and Fall hier niet op staan. Die pasten hier gewoon niet op. Misschien het titel nummer zelfs niet eens.
Daarom 2.5 voor een teleurstellend album die weinig indruk weet te maken.
666 sluit ik niet uit.

Uiteraard stuk voor stuk klassiekers. De liedjes zijn afkomstig van de serie De Plaaggeest. Enkel nummer 3 en 10 zijn daar niet in gebruikt. Nummer 11 is pas gebruikt in de serie van De Diamant. En sommige liedjes zijn weer opnieuw gezongen in een van de kleine losse afleveringetjes.

Hier komt vakmanschap "first class" in voor. Bas en Aad hebben kinderen goed ingeschat op intelligentie. I.p.v. het o zo simpele niveau wat je tegenwoordig wel erg vaak op de buis ziet komen. Ik vind dat deze songs nog steeds leuk blijven, en bij die eerste 4 series waren die ook toen nog, de aller beste (samen met de songs uit Europa en Amerika). Allemaal vakkundige en ontzettend leuke liedjes. Het Bakkerslied, Vrachtwagenchauffeur, De Kraanmachinist, Engelse les, Opgeruimd Staat Netjes zijn wat mij betreft de leukste van dit album. Het lijkt trouwens dat de jeugd van tegenwoordig niet echt trouw is gebleven aan deze twee. Zie regelmatig wat jongere van die vieze Energy blikjes op straat weggooien. Toch wel zonde.

Maar hoe dan ook dit is leuk gebleven voor jong en oud.
Dikke 5,0.

Matige pop.
Roussos was met zijn eerste album te pruimen. Daarna al niet meer.
Lay It Down, Lost in a Dream, Velvet Mornings en When I Am A Kid vind ik te doen.
De rest vind ik matig tot gedrochtelijk (titel nummer). Goodbye My Love Goodbye is wel een grappig schreeuw/uithaal nummertje maar voor de rest ook niet veel. Al gauw ook klaar met iets van deze man. En kon ik concluderen dat ik m solo niet zo goed vind. Roussos is een grappig Grieks bol mannetje, met nog steeds een uiterlijk alsof hij een maffia runt. Maar voor mij werd hij te cheesy of in ieder geval zijn songs.
2,0.

Fijn album

Ik vind de foto cover van dit album goed bij de muziek past.
Het merendeel van de muziek is vrolijk en opwindend maar tevens ook relaxed. Het tempo in sommige songs alsook de stem van Ross komen erg goed naar voren. Too Shy to Say is wat mij betreft een mooi nummer, maar helaas wel de grijze muis van dit (ondergewaardeerde) album. De naald op de lp en het begint gelijk lekker met Gettin Ready For Love, wat ik een beetje zo'n oneindig maar heerlijk nummer vind. En ook kant 2 begint vermakelijk en zakt niet in. The Same Love That Made Me Laugh, wat hier boven ook gewaardeerd word, is inderdaad geweldig op instrumentaal gehalte. Die song word ook ondersteund door de strijkers arrangement van Del Newman, bij mij deed het toch ook wat te denken aan The Temptations - Papa Was A Rollin Stone.
Al met al een erg fijn album waarvan ik vind dat die een hogere score verdiend.
4,5.

Inderdaad. Dit was simpelweg een matig album.

De vermakelijke/goeie songs zijn Touch by Touch, It's Your Move, Swept Away en Telephone. Eerste helft is dus ondanks Missing You en Rescue Me nog te pruimen. De tweede helft is eigenlijk om weg te gooien. Vooral dat gladde en makkelijk scorende Duet met Iglesias.
Dus uiteindelijk kan ik er niet veel van maken dus krijgt het van mij een 2,0.

Diana Ross heeft echt een lieve prachtige stem. Al zou er een meisje voor de deur staan met precies haar stem, en vraagt of ik lootjes wil kopen, zou ik ze allemaal kopen.

Dit is een van mijn eerste album die ik kocht van de Supremes. De sound van zowel de instrumenten als de stemmen zijn mooi hoor. Het heeft een lekkere sound maar ik vind ze op dit live niet echt speciaal ofzo. Je heb nog twee a drie live albums van ze. Maar die kan ik nu niet beoordelen. Maar zoals ik het hier hoor dan vind ik ze op een studio album wel wat plezieriger en indrukwekkender.
3,0.

Ik heb de , pas in Februari uitgekomen, versie van dit jaar gekocht. Daar zit als extra toevoeging in: een dvd met de videoclips, kleine live performances, Top of the Pops en commercials.

Goede verzamelaar. Leuk met die remixen. Een paar heb ik dan nog op single, dus allemaal nieuw was het niet. Bij Born to Run staat live on the tube. Maar dat voegt weinig toe. Je hoort Holly even praten naar zijn publiek. Dan moet het liedje gaan beginnen. Maar je hoort gewoon de studio versie tot het einde. En die live show was niet geplaybackt.

Het is voor mij duidelijk dat het vooral de dvd is die de grote toevoeging is voor de fan.
Daarom toch nog 3,5.

Niet de eerste lp van Genesis die ik kocht. Dat was A Trick of the Tail met Collins als zanger. Die plaat greep mij aan, en zo is er voor mij de aandacht naar Genesis toe groot geworden. Deze dus ook gauw gekocht. Veel aandacht gegeven aan die Genesis albums. Maar deze is toch mijn favoriet .

Je wordt omvergeblazen hier. Dancing with the Moonlit Knight is voor mij de favoriete Genesis song. Echt alles is zo briljant mooi in dat nummer. Dit geldt natuurlijk ook voor de rest van de nummers. Alles wordt gevolgd door een ander briljant nummer. Muzikaal is deze behoorlijk sterk maar ook qua tekst. Waar heeft Peter 't toch over dacht ik altijd bij "Dancing with the Moonlit Knight". En zo ook de tekst van (Like a cancer growth is removed by skill) in het geniale Firth of Fifth. I Know What I Like was voor Genesis het eerste succes als nummer die in de chart list terecht kwam. Elk nummer komt ook de achtergrondzang op een prettige manier naar voren.

Geen enkel minder nummer sowieso. Ook niet het wat rustige, maar toch gepaste More Fool Me, waar Collins het stuur meer over neemt en je duidelijk een ander soort stemgeluid hoort. Battle of Epping Forest is het langste nummer waar je 11 minuten zorgeloos naar luistert. En Cinema Show is voor mij nog steeds een soort dagdroom nummer. Als kijken naar de carrière van Genesis is het later gewoon een heel andere kant op met hen gegaan. Die albums zijn verre van vergelijkbaar met deze. Want deze zijn nog steeds een juichend applaus waard. Daarom een dikke 5,0 voor deze puike plaat .

Dit was toentertijd de eerste lp die ik kocht van Barry. Want dit was de eerste Bond film die ik in de bios zag en was onder de indruk. Ik vond de film, tegelijkertijd relaxed maar ook spannend genoeg. Alhoewel ik later dan weer veel spannendere zag.

Maar goed, over de score van Barry dan. De titelsong vond ik in ieder geval heel goed. Misschien minder spektakel dan met Goldfinger, maar nog steeds indrukwekkend te noemen. Ook instrumentaal goed en sfeer gevend om 't zo te noemen. Ik vind dat de rest echt bij de film hoort. Spannend maar uiteraard relaxt. Er komt zeker wat meer opvallende jazz sounds in voor en dat zeker niet storend. Het paste bij verschillende scene's en het doet mij inderdaad denken aan het Las Vegas jaren 70 (Q's Trick). Circus Circus is ook een track die me brengt naar de stijl van een zwevende circus show van trapeze werkers (zoals het in die scene ook was).
Die bonus tracks zijn ook goed met het Mr. kid en Mr. Wint deuntje.
Hoewel Barry niet boven zijn voorgaande Bond score's reikt is hij wat mij betreft zeer geslaagd.

Ik geef het 'n hoog cijfer en dat is een 4,5.

Voor mij 't beste album/soundtrack inclusief film.
Soundtrack later gekocht, maar 't is wel een originele lp van 1969 uit Verenigd Koninkrijk. Helaas heeft de tweede kant van de lp (vooral bij de title track en "Journey To Blofeld's Hideaway") last van stoffige sound. In 2006 die Remastered cd besteld met mooie toevoegingen van bonustracks. Het zou zonde zijn geweest als ze die niet hadden uitgebracht.

John Barry geeft hier een nieuwe sound, en dat is voor iedereen duidelijk met de title track. Killer tune gewoon te gek. En buiten al die spannende composities hebben we ook nog de rustige/romantische composities. Ik vind 't om van te smullen. Dan heb je ook nog de kersttrack van Nina. Op een Duitse versie werd dit gemaakt door Katja Ebstein. Over 't algemeen weet ik niet veel over haar (zowel als Nina). Misschien was die Duitse versie beter gepast in de film
omdat het verhaal zich in Zwitserland afspeelt. Maar dit doet niks af van de film.
Ik vind het nog steeds de beste ook van Barry. Met elke sound zie je de film goed voor je. Bijvoorbeeld die helikopter die over de alpen vliegt bij "Journey To Blofeld's Hideaway". en ook dat Bond wordt achter nagezeten door Blofeld en z'n bemanning in "Ski Chase en Escape From Piz Gloria".

Nee er staan geen mindere nummers op. De plaat is "super" en heeft heerlijke, spannende tot romantische, rustige en droevige composities. Het paste dan ook goed in de film. Is voor mij sowieso een van de hoogtepunten van de film. Het was trouwens niet mijn eerste soundtrack van een Bond film. Voor zover ik weet was dit Diamonds are Forever. Die vond ik al geweldig, alleen deze is nog vele malen beter. Dit was dan ook de reden dat ik verder wou met 't aanschaffen van sowieso de Bond/Barry scores. Nog steeds erg jammer dat Barry in Januari van 2011 overleed. Een ware zonde, wat mij betreft is hij een meesterlijke componist.
5,0 sterren voor dit meester album.

Twee maanden geleden weer de lp gevonden.
De rand zag er helaas niet meer mooi uit, maar de rest is nog gewoon in goede staat.
Je zet de naald van de platenspeler op de lp en het is al gelijk
"tu-dum tu-dum-tu-dum"

De dreiging komt al gelijk op je af. Wat blijft dit een knappe prestatie van Williams. Zo'n tune die al helemaal centraal staat voor dreiging, terreur en weten dat het foute boel is. Dat Spielberg er eerst om moest lachen was logisch, maar dat 't hem 't lachen ook weer snel verging is ook logisch. Sommige vinden buiten dat deuntje niet veel aan deze LP. Bij Promenade (tourist on the menu) word er zelfs een spinet gebruikt. Er zitten inderdaad wat rustige deuntjes in maar de dreiging komt hier boven uit. Bij tracks als Night Search, Preparing The Cage en The Underwater Siege zijn al wat invloeden te horen die je op de soundtrack van deel 2 terug hoort.
Nog steeds een geweldige soundtrack wat mij betreft.
5,0.

Cd kan je denk wel op je buik schrijven. Op Amazon is er een te koop aangeboden, maar dan moet je er wel iets van 200 (nog wat) dollar voorover hebben. Ebay sellers vragen er ook geen redelijke prijs voor. Koop maar op vinyl, lijkt me beter.

Toen de film uitkwam werd er iets groots van verwacht. Namelijk veel heftiger dan deel I. Was op twee scene's na niet 't geval.Voor sommige dus een film die gefaald heeft. Williams niet want hij zet weer een briljante soundtrack neer. Het dreigende deuntje blijft spannend. Een echte Williams score.
Het bombastische en de frivole sound springen er uit. "Discovering the Orca" zie ik als een soort nieuw welkom in de oceaan vol met mysteries.
"Brody Misunderstood" is behoorlijk goed je voelt het teleurstellende/balende gevoel van Brody. En bij de dreigende sound voel je al wat er staat te gebeuren.
Bijvoorbeeld bij "Attack On The Water Skier". En ook bij "Rescue of Sean" heb je ook weer een moment van wat gebeurd er nu weer. De muziek was altijd een van de pluspunten van de film. Maar nu vooral bij dit tweede deel.

Mijn lp blijft helaas hangen bij "Ballet for the Divers" maar dit doet niets af op het geheel. Deze lp doet uiteraard niks onder voor deel 1, die lp kan ik op het moment maar niet vinden.
5,0 voor deze fantastische suspense score die op momenten kippenvel brengt.

Ik heb deze zelfs nog op lp, en ik herinner me dat ik deze kocht bij een winkel in Yorkshire datzelfde jaar van uitkomst.

Dit is simpelweg een erg vermakelijke compilatie van zijn bekende nummers.
Ik kan bijna concluderen dat deze man goede hits heeft gescoord die inmiddels (op een paar na) vergeten lijken te zijn. Mensen zullen bij I Can't Stop Lovin' You zeker denken dat 't een originele Phil Collins song is. Inderdaad ging het met deze artiest wat bergafwaarts. Vandaar dat ik op Silverbird en Just A Boy na, geen verdere interesse had in de rest van zijn albums. Logisch dat je dan blij bent met een verzamel compilatie. Merendeel van de nummers zijn prima. Met nummers als You Make Me Feel Like Dancing en More Than I Can Say heb ik dan ook weer helemaal niks mee. Zijn beste songs vind ik die van rond 1973 en 74. Ook Orchard Road vind ik een sterke song.
Gewoon leuk om te hebben deze lp.
4,0.

Dit album rond Oktober 1984 gekocht, dus ook al weer 30 jaar geleden. Vooral aangeschaft vanwege het prachtige Orchard Road. Ondanks dat ik die op single had wilde ik toch nog weten wat Sayer hier te bieden had.

Gewoon een leuk jaren 80 pop album met hele verschillende nummers. Nergens heel speciaal, maar dat wil het ook nergens zijn. Er staan leuke nummers op als How Beautiful You Are, Aviation en Love Games. Ook staan er twee covers van Stevie Wonder op. Till You Come Back To Me is wel aardig en die versie van I Never Had A Dream Com True vind ik ook geen heel slechte cover. Qua sound en zang heel anders dan het origineel maar toch vond ik het geen rampen cover. Er zijn ook mindere nummers als Sea of Heartbreak, Wounded Heart en zijn coverversie van Your Love Still Brings Me To My Knees. Ook de toevoeging van zijn eerdere nummers, als More Than I Can Say, Heart (Stop Beating In Time) en 't titelnummer, snap ik niet. In merendeel van de nummers zijn de keyboards/synth geluid duidelijk aanwezig.

Sayer ging in dit tijdperk eigenlijk al wat meer naar de achtergrond.
Ondanks dat hij een hit had met Orchard Road en heeft dit album ook de top 20 gehaald in de UK leek hij toch zijn grote populariteit te hebben verloren.
Maar al met al een leuk vermakelijk album om naar te luisteren. 3,5.

Album wat erg veel in stand word gehouden door de singles en dan nog het mooie titelnummer. Voor de rest liet dit bij mij weinig indruk achter tot een saai pop album die niet goed uit de verf komt. Heroes en Wondering Where The Lions Are zijn dan nog ok. Paris Dies In The Morning komt goed uit in de synth maar het nummer zelf doet niet veel. Ik weet dat Jeff Porcaro hier op gedrumd heeft (drummer van TOTO) en vooral We've Got Ourselves In Love had makkelijk een TOTO nummer kunnen zijn. Dat nummer had ik trouwens grappig gevonden voor een b-kant van een singletje. Het grootste prul van dit album duurt ook het langste en dat is Till You Let Your Heart Win. 2,0.

Ongekend talent.

Een boeiend album van een Griekse bandlid van Aphrodite's Child die het grote publiek niet wist te bereiken. Iets wat Roussos maar vooral Vangelis wel wisten te bereiken. Voor deze muzikant geheel onterecht. Deze man showt goed werk. Hij krijgt uit de gitaar een lekkere sound. Dit klinkt zeker bekend en lijkt wel op meerdere bands van in die tijd. Maar zijn sound is heel best en ik vind het goed in 't gehoor liggende muziek.

In het begin bij And I Cry zit ik al te twijfelen welke kant 't op gaat. De titel zegt iets heel verdrietigs maar dat is het dus helemaal niet. Hij heeft nummers goed en melodieus uitgewerkt. Soms zat ik zelfs een beetje aan de Beatles te denken. En zijn stem is ook prima. Die heeft hij al vertoond in het zeer bescheiden Aphrodite's Child hitje Break. Zig-Zag is het enige instrumentale nummer, die trouwens ook meer dan een prima sound bevat. Do It vind ik zelfs een best Funky sound bevatten. En dan komt het korte Saving Grace. Een wat rustige song van 1 minuut 56 die enkel piano bevat. Het lijkt 666 wel. In dat album waar je ook het drukkere All Seats Were Occupied hoort en als afsluiter het rustigere Break.

Jammer dat het album zeer moeilijk te vinden is. Ik vond dit een zeer fijn te beluisteren album en geef simpelweg de volle mep. Omdat ik eenmaal simpel ben.
5,0.

Op Internet wordt dit album ook aangegeven als een "Various Artists" album. Kant 1 van deze soundtrack is dat sowieso al. Barry die toen geopereerd moest worden aan zijn keel en tevens ook geen zin meer had na de stroeve samenwerking met A-HA, kreeg vervanging. Kamen is geen gekke optie en mag zeker best gewaardeerd worden. Hij heeft op een best gave manier gebruik gemaakt van de "Bond Theme", als voorbeeld de scene wanneer Bond dat vliegtuig van Sanchez vist. Maar zoals hierboven al vermeld, de man kan veel beter. Over deze soundtrack ben ik wel iets minder dan over de film zelf. De film hoort naar mijn inzien simpelweg tot een van de allerbeste uit de serie. Ondanks dat ik er in het begin ook zeker aan moest wennen.

Het titelnummer, gezongen door de mooie stem van Gladys Knight, is voor mij een fijn nummer. Er zit een lekkere power in dat nummer mede door dat ze eigenlijk de melodie van "Goldfinger" gebruikt hebben. Dat is samen met “If You Asked Me To” (eindsong), van Patti LaBelle wel de twee beste nummers met zang. Dat laatste nummer is trouwens best ondergewaardeerd en paste prachtig bij het einde van de film. Met de composities van Kamen is weinig mis mee. Zeker niet met “Licence Revoked” wat veruit de beste track van het album is. Twee keer wordt daar op een geweldige manier de “ Bond Theme” gebruikt. Zowel tracks 4, 6, 7 en 8 vind ik dan ook prima. Ninja vind ik dan spannend beginnen maar heeft de kunst om zeer snel saai te worden en is een van de langste tracks. Naar het einde toe krijgt het weer wat spannends terug. Heb wel het gevoel dat deze soundtrack nog wat mist. Kan me herinneren een piano riedeltje die je hoort bij de scene waar Bond en Pam in het casino zitten. Kamen valt niet veel te wijten dat het uiteindelijke resultaat net niet spannend genoeg is. De man heeft grote verantwoordelijk genomen voor een groot project. Maar de soundtrack is wel, buiten de songs van de artiesten, zeker een donkere grimmige soundtrack die paste bij de film. Daarom is deze soundtrack wat mij betreft wel een voldoende waard. Maar vooral de nummers 2 & 3 zijn erg zonde en simpelweg de slechtste nummers. 3,0.

Aardige soundtrack. Helaas zitten er naast leuke sound ook wat saaie en niet opvallende sound in, wat het geheel dus niet naar een hoog cijfer brengt. Ik heb de film gezien en die vond ik in mijn herinnering beter dan de soundtrack. De song van Ross blijft nog steeds mooi. Kleine 3,0.

Heb deze 2x keer. Gekocht eerst op lp en daarna nog gekregen op cd.
Was toen helemaal teleurgesteld over dit album. Waardering is dus ook gewoon later gekomen. Dat heb je wel eens met sommige albums.

Eind 1985 was Simply Red van plan om een grote tour te maken met name om maandenlang in de US concerten te geven. Er kwamen toekomstige liedjes van dit album in voor. Waarschijnlijk was het grote succes voor Simply Red overweldigend en dan met name speciaal voor Hucknall die echt in de spotlight stond, populair werd en tevens per dag met allerlei vrouwtjes het bed in ging. Mick zou dit als een moeilijk album hebben beschouwd ivm een onenigheid met producers over allerlei dingen. Maar in begin lente van 87 kwam dit album al op de markt.

Oordeel over het album. Het is eigenlijk al in het eerste bericht een beetje gezegd. De eerste helft kan er goed mee door, maar de tweede helft is magertjes. Erg leuke swing is het wel. De eerste twee nummers die springen eruit en bij de tweede helft van het album zijn het weer de laatste twee die eruit springen.
Maar kwalitatief gezien kan dit album gewoon geen ontzettend hoge waardering krijgen, en al helemaal niet als je denkt aan het meesterlijke debuut Picture Book. Het lijkt mij gewoon dat de band simpelweg heel snel weer wilden verschijnen met een nieuw album.

The Right Thing is trouwens nog steeds een erg leuk nummer. Werd tevens verboden in Singapore. Simply Red is dus toch wel een band met een controverse
3,0 maar meer ook niet.

Toch wel ondergewaardeerd debuut album die door de band daarna niet meer werd geëvenaard.

Meesterlijk pop album waar Simply Red hun eerste voetstap mee zette. Ondanks mijn cijfer kan ik inzien dat mensen dit zeurmuziek vinden. Om hun grootste hit te noemen, Holding Back The Years, is eigenlijk ook een zeik nummer. Maar wat mij betreft een zeiknummer op z'n mooist. Er zit ook wel een goede variatie in 't album. Van een lekkere swing in Come to My Aid ga je naar Sad Old Red waar de sound meer jazzy is. En vandaar naar het meer tempovolle Look At You Now. Geen enkel nummer lijkt precies op mekaar, wat later meer 't geval was. Money's too Tight was hun eerste succesnummer. Dit is tevens mijn favoriete Simply Red song. Heerlijke geluid van Keyboard, Bass, Drums en stem. Een cover die professioneel en ook beter wordt uitgevoerd dan 't origineel.

Wat hier ook een groot pluspunt is dat je ook 't gevoel hebt dat er een band speelt. Na de Life tour van 1996 konden ze de naam Simply Red beter veranderen in The Mick Hucknall Group. Hucknall kreeg in deze tijd al de meeste aandacht ten opzichte van zijn bandleden. Maar als ze toen verschenen had je nog het gevoel dat 't om een band ging.
Ik heb deze gekocht in Engeland op lp en de CD kocht ik weer in 1986. Nadat in 2010 de band gestopt is zag ik pas wat er mis is gegaan na dit album. Dat is toch voornamelijk te wijten aan frontman Mick Hucknall. Hij vond alle aandacht wel fijn en vooral toen vele vrouwen zich in hem gingen interesseren ging Mick toch echt meer voor de muziek waar hij de vrouwtjes mee zijn bed in kreeg. En niet echt meer voor de creativiteit die hier veel meer te vinden was.

Het album A New Flame en Stars vond ik wel echt leuk. Maar na 't album Life (1995) ging 't toch echt bergafwaarts. Volgens Mick was het bij zijn tweede album de producers die het allemaal moeilijker maakten. Misschien dat die een rol hebben gespeeld. Al met al is dit een sterk debuut van een toen nog echte band met een erg opvallende frontman die krachtig was in zijn stem.
5,0.

De andere albums van de band (zonder Vangelis) niet gehoord en het is er nooit van gekomen om die andere albums van deze band te kopen.

Deze samenwerking van Vangelis en de mannen van Socrates (Drank The Conium) begon in 1975. Vangelis neemt zowel de bijdrage aan het geluid van de muziek ook de productie hier in handen. En de invloeden van Vangelis zijn hier simpelweg duidelijk te horen. Track 1 begint onmiddellijk stevig en haalt je snel naar binnen. De zang van Antonis Tourkogiorgis deed mij persoonlijk toch een beetje ook denken aan Bryan Ferry. Het Vangelis geluid wordt toch wel als eerste opmerkelijk bij track 2: Queen of the Universe. Ik vind dat zijn geluid daar toch wat meer naar de voorgrond komt dan bij track 1. Track 3 is inderdaad een hoogtepunt. Lekkere melodie, loopt goed en vooral mooi om naar te luisteren. Eigenlijk ook een beetje muziek die je als je eigen film in je hoofd afspeelt en dan dit de theme/soundtrack. Track 4 vind ik persoonlijk wat minder. Daar wordt een verhaal/gebeurtenis op zingende wijze uitgelegd. De zang is bijvoorbeeld een voegsel van hoge en lage stem. Maar ik vond het hier storend en niet echt werken. Niet echt slecht maar na de eerste drie tracks toch wat minder interessant gewoon.

"Killer" is dan het nummer wat het minst lang duurt. Gaat snel voorbij en is best een strak Blues nummertje. Dit wordt vervolgd door het prachtige "Day In Heaven". Een mooi relaxt nummer waar het space geluid van Vangelis weer in voorkomt. "Time Of Pain" klinkt gelijk weer wat meer indringender. Beetje vergelijkbaar met Starvation. "Mountains" is het langste nummer van het album. Het begint met een vrij stevige sound maar na anderhalve minuut stopt 't. Het geluid komt weer langzaam op met daarna veel rustig akoestisch gitaarwerk met op de achtergrond Vangelis hoorbaar.

Eerst nooit geweten dat Vangelis in die tijd met deze band heeft gewerkt. Daar ben ik pas later achtergekomen (begin jaren 90) en toen heb ik nog geprobeerd om deze op originele lp te krijgen. Maar dit lukte niet en daarom toch maar op cd gekocht. Een uitgave uit 1993 met een andere afbeelding. Over het algemeen laat ieder nummer indruk achter, de een dan alleen wat minder dan de andere. Ik vind het een 4,5 waard omdat het een stevige plaat is die mooie nummers weet te bieden. De cd werd toen ik hem net in bezit had best vaak gedraaid en vond het gewoon meer dan prima album.

Talk Talk een van die bands die volgde rond begin. Ik schat meer in 83 dat ik voor 't eerst een kennismaking had met deze band. Vond ze al gauw geweldig. Helaas nooit live gezien terwijl een vriend van mij dat toen wel had gedaan in Ahoy waarschijnlijk. Groot gemis voor mij.

Deze komt uit 't tijdperk dat ze nog het grote commercieel succes hadden. Ondanks dat is dit album toch mijn favoriet. Hollis, Web en Lee hadden niks met de commercie om hun heen. Toch respect daarvoor dat ze niet genoten over de populariteit en 't geld. Buiten de single's, waar deze lp succesvol en bekend om staat is de rest ook behoorlijk goed. Renée is bijvoorbeeld een erg mooi nummer. Ook The Last Time, die volgens de statistieken de minste stemmen krijgt vind ik zeker mooi. Heb dat nummer getracht te zingen, maar was moeilijk nummer. Over geheel het album hoeven we van instrumentaal gebruik zeker geen zorgen te maken en laat staan qua vocals. Hollis is vooral qua stem echt een gemis.
5,0 sterren voor deze machtige plaat.

Ik heb 'm ook gehoord en het doet mij zeer weinig. Ready To Start stond rond Augustus/September (of eerder) al online. Dat is dan ook uiteindelijk het beste nummer. Dit was niet mijn ding, vooral het nummer My Girls. Maar misschien wel leuk voor Die Hard TFF liefhebbers. Ik heb liever Roland die met wat gitaarwerk komt. Wat zou het mooi zijn als hij nog een solo album deed waar hij dezelfde kant opgaat als met zijn album Elemental.
Ik geef voor het geheel een kleine 2,5 alhoewel dat misschien ook al te hoog is.

Ik blijf dit altijd hun beste album vinden.
Synthpop die de goede richting in ging. Niet te vrolijk wel eerlijk. Pop met gevoel wat te horen was. In bijvoorbeeld nummers als Mad World, Pale Shelter, Suffer The Children etc. en daarom zo meesterlijk. Ik vind dat Roland een van zijn beste zang laat horen op Ideas As Opiates, Memories Fade en Suffer The Children. Curt staat hier toch wat meer op de voorgrond. Mede doordat hij op de bekende singles van dit album zong. Mad World, Pale Shelter en Change vond ik altijd al hun beste singles. En dat blijven ze voor mij nog steeds. Een nummer 1 als Shout en Everybody Wants To Rule the World ...... kunnen daar niet aan tippen . Aan de ene kant jammer dat The Way You Are er niet op staat, maar het zij zo. Album blijft gewoon echt goed. Vooral in de UK werden ze populair. Echt Amerikaans succes kwam pas later.

De twee frontmannen genoten van de commercie en zijn voor mij juist in 85 meer dieper gezonken dan meer naar de top gegaan....

5,0 voor dit album.

Op lp gehad en later rond 1988 gelijk op cd gekocht. Volgens mij uit tevredenheid de lp dus weg gedaan met Morrison Hotel, dom van mij. The Doors is en blijft status houden. En dat is voor iedereen duidelijk. Riders On The Storm vond ik helemaal te gek, ik vond de rest van 't album ook geweldig. Cars Hiss By My Window ook veel gedraaid want daar werd ik erg relaxt van. Maar er zit verschillende ritmes in vooral de titel track heeft pas een mooie. Er staan voor mij duidelijk geen mindere nummers op. Het geheel van 't album is gewoon fantastisch te noemen. Geweldig rauw stem geluid van Morrison tot de passende orgel sound van Ray Manzarek, gitaarwerk van Krieger, drums van Densmore en ook nog credit voor de bass die gedaan is door Jerry Scheff.

Hierna overleed lizard king Morrison. Voor sommigen gelijk 't einde van The Doors. Vooral als je naar de documentaires kijkt. De aandacht voor The Doors na Morrison is er niet. Aan de ene kant begrijpelijk. Hierna zijn Manzarek, Krieger en Densmore doorgegaan. Maar duidelijk met een gemis aan doorbrekende resultaten.
5,0.

Toen kon ik het al niet geloven dat Vangelis (met Spiral in 't achterhoofd) dit gemaakt heeft. Net weer een poging gedaan om 't te luisteren. Het afluisteren van 't eerste deel is al een applaus voor jezelf waard. Want deze plaat is gewoon saai en het gene wat je hoort is irritant en niet om aan te horen. Moet een soort van mysteries/ruimte geluid voorstellen wat totaal niet goed uit de verf komt. De Griekse synthesizer meester op zijn slechtst. 1,0 voor de moeite.