Beetje een lastig te beoordelen album. Live vind ik Damien Rice erg goed. De bezieling spat er van af. De 4 nummers die we reeds kennen van O vind ik dan ook echt geweldig.

Met de 4 andere nummers kan ik dan weer minder. Then Go, Baby Sister en Be My Husband vind ik goed, maar ook niet echt meer dan dat. Silent Night had niet per sé gehoeven voor mij.

Gemiddeld genomen zullen we dan wel uitkomen rond de 4*, denk ik dan. Dat had meer kunnen zijn op basis van de nummers van O, maar ook minder kunnen zijn op basis van de andere nummers... Al bij al sowieso wel een fijn album om in huis te hebben!

Favorieten: Amie, The Blower's Daughter

4*

Dit album heb ik al enkele jaren in bezit, maar was een beetje in een vergeethoekje beland door z'n andere klassiekers die ik veel vaker luister. De voorbije maanden heb ik hem echter meermaals beluisterd en het valt me op dat dit eigenlijk toch wel een goed, gevarieerd album is.

Ik vraag me eigenlijk af of de score (zowel het gemiddelde als die van mezelf) hier hoger of lager zou zijn als dit album van een andere artiest zou zijn. Naar mijn gevoel kan het eigenlijk beide kanten uit.

Favorieten zijn voor mij de 2 eerste nummers van het album. Space Oddity is sowieso één van de beste Bowie-nummers natuurlijk. Ook Unwashed and Somewhat Slightly Dazed vind ik echt wel goed. Voor mij voelt het een beetje als een losgeslagen Doors-nummer, maar het zou kunnen dat dat aan mij ligt. Ook de afsluiter vind ik erg leuk.

Voor mij schommelt hij wat tussen 3,5* en 4*, maar ik ben positief gezien mijn Bowie-mood de voorbije dagen...

4*

1001 Albums you must hear before you die

Het leek me wel eens leuk om de lijst "1001 albums you have to hear before you die" door te nemen. Op die manier kom je misschien wat verborgen pareltjes tegen. Of albums waar je al vaak van gehoord hebt, maar nog nooit toe gekomen bent om ze te gaan luisteren...

Ik heb dus de lijst op m'n computer gezet en aan m'n vriendin een willekeurig nummertje gevraagd tussen 1 en 1001. Dat werd 666, for what it's worth.

Dit is een album dat sowieso volledig buiten m'n stijl valt. Maar dat is niet erg, want dat was mede de bedoeling. Wat ik wel vreemder vind is dat het album op basis van de streams op Spotify en het stemgemiddelde hier mij eerder een one-hit-wonder lijkt dan een album dat je per sé geluisterd moet hebben. Of zie ik dat verkeerd?

Ik heb het een aantal nummers volgehouden. Dan ben ik geskipt naar What Is Love en vervolgens naar Groove is in the Heart. Maar het zegt me echt wel he-le-maal niets.

Bijzonder slechte start voor m'n nieuwe doelstelling, moet ik zeggen. Ik heb niet het hele album geluisterd, omdat dat een beetje zou aanvoelen als mezelf pesten. Met alle respect voor de band en voor alle mensen die dit goed vinden, het is gewoon helemaal niet m'n ding.

Aangezien ik niet het hele album heb geluisterd, stem ik uiteraard ook niet.

1/1001, dat wel.

Bijzonder moeilijk album om te beoordelen en ook nog eens te verwoorden hoe ik tot die score kom. Daarom quote ik even iemand die het duidelijk beter kan uitleggen dan ik zelf, namelijk BoyOnHeavenHill.



Dit is ook exact het gevoel wat ik bij dit album heb. Ik hoor dat alles goed zit en vind vooral het gitaarspel hier subliem. Toch raakt het geheel me niet helemaal en ik kan niet echt uitleggen waarom.

Als ik een persoonlijke top 10 van Dire Straits maak, staat er wellicht geen enkel nummer van dit album in. Enkel Sultans Of Swing komt in de buurt.

Soms overtreft het geheel echter de som der delen en dat is hier zeker ook wel het geval.

Al bij al vind ik het gewoon een goed album. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

3,5*

Favorieten: Sultans of Swing en Down to the Waterline

Ik heb een beetje een moeilijke band met Drive-By Truckers. Een aantal van hun nummers vind ik echt héél goed. Carl Perkins' Cadillac vind ik bijvoorbeeld één van de beste nummers ooit geschreven. Ook een aantal van hun albums vind ik (quasi) in z'n geheel goed, zoals The Dirty South en Go-Go Boots. Maar vaak pakt de mayonaise ook niet, zoals ook op dit album.

Mijn voornaamste conclusie doorheen de jaren, is dat ik eigenlijk niet echt fan ben van Patterson Hood. Begrijp me niet verkeerd, de man schrijft kwalitatief gezien gewoon goede nummers. Maar om de één of andere reden komen ze bij mij zelden echt binnen. Mijn lijst van favoriete DBT-nummers bestaat dan ook bijna volledig uit nummers die geschreven zijn door Mike Cooley en in een vroeger tijdperk ook door Jason Isbell.

Door de goede commentaren heb ik dit album toch geprobeerd. Een hoop luisterbeurten verder, kom ik tot de conclusie dat het allemaal wel mooi klinkt, maar dat geen enkel nummer me echt bijblijft.

Grievance Merchants heb ik als favoriet aangeduid, toevallig weer een nummer geschreven door Mike Cooley, waarvan er op dit album jammer genoeg (voor mij) maar 2 staan.

3*