Zijn er bands die hun carrière op een betere manier geëindigd zijn dan Pavement deed met Carrot Rope? Wat een fe-no-me-naal nummer is dat! Het is misschien niet mijn favoriete Pavementnummer, maar het staat toch hoog in het lijstje.

De rest van dit album vind ik ook gewoon goed. Het zou inderdaad kunnen dat het hun minste is, maar dat is dan toch vooral omdat de rest van hun oeuvre ook gewoon ijzersterk is.

Ik kan begrijpen dat er mensen zijn die de geniale gekte hier missen. Het is allemaal een beetje gladder dan op voorgaande albums, al was die trend wat mij betreft al wel ingezet met Brighten the corners.

Slanted & Enchanted en Wowee Zowee zijn voor mij de meest gekke platen. Brighten the Corners en Wowee Zowee zijn naar Pavementnormen wat poppier. Crooked Rain Crooked Rain vind wat mij betreft de gulden middenweg tussen de twee en is dan ook één van m'n favoriete albums ooit.

Dat doet echter geen afbreuk aan de kwaliteit van deze zwanenzang. Een verzameling perfecte popnummertjes met een klein hoekje af, mij maak je daar alleszins erg blij mee.

Favorieten: Carrot Rope, Major Leagues, Platform Blues

4*

1001 Albums you must hear before you die

De volgende plaat in de ontdekkingstocht werd nummer 744, ofwel Pet Shop Boys – Very (1993). Een grote naam, waarvan ik eigenlijk geen enkel nummer kende. Althans, niet voor zover ik wist.

De eerste tonen van het album maakten meteen duidelijk waarom ik Pet Shop Boys wellicht nooit actief ben gaan ontdekken. Ik heb een behoorlijke hekel aan 'de typische 80's-sound', als ik het zo mag omschrijven. Gladde synthpop is niet echt m'n ding. Toch was ik op zich wel benieuwd naar het volledige album. Je kan niet op muzikale ontdekkingstocht gaan zonder dingen die je minder liggen een kans te geven.

Ik ben nu twee luisterbeurten verder en ik moet toegeven dat het al bij al nogal meevalt. Op het volledige album staat eigenlijk maar één draak en die hebben ze gelukkig voor het einde bewaart. Stoppen met luisteren voor 'Go West' begint, is dus gewoon een optie.

Met dit soort muziek is het voor mij persoonlijk vaak een heel dunne lijn tussen 'prettig/plezant' en 'te glad/te fout'. Afhankelijk van mijn stemming, kan dat misschien wat vaker naar de ene of naar de andere kant hellen.

De rustigere nummers op het album vallen voor mij in de eerste categorie. Liberation, To Speak Is a Sin en Dreaming of the Queen vind ik best wel prettige nummers. De meeste andere nummers op dit album daarentegen, hellen voor mij toch iets te veel over naar de verkeerde kant van de lijn.

Ik kan op zich zeker wel begrijpen dat veel mensen Pet Shop Boys goed vinden. Het zit allemaal goed in elkaar. Op muzikaal vlak verdienen ze misschien ook wel meer waardering dan dat ze soms krijgen. Maar ik kan niet echt zeggen dat ik er zelf warm van word.

Favorieten: Liberation, To Speak Is a Sin

2,5*

Tot voor enkele jaren kende ik van Pulp enkel Common People, en om de één of andere reden had dat nummer nooit zo'n indruk op me nagelaten. Tot ik het een keer hoorde in een bijna verlaten bar waar ik stond te poetsen (ik was er ober, voor alle duidelijkheid), en ik het eigenlijk toch wel een echt leuk nummer vond!

Dus ging ik Different Class maar eens luisteren, die altijd zo gelauwerd werd. En terecht, zo bleek. Na enkele luisterbeurten groeide Different Class uit tot één van m'n favoriete platen en werd Common People zowaar één van m'n favoriete nummers ooit.

Even later heb ik hun greatest hits album aangeschaft, die ik ook grijsgedraaid heb. Maar toch duurde het even voor ik een nieuw album ging ontdekken.

De reden daarvoor is misschien wel dat ik helemaal niets had met het titelnummer dat ik kende van the greatest hits, en ook niet met Party Hard dat er ook op staat. A Little Soul vond ik wel meteen leuk, en ook Help the Aged vond ik een degelijk nummer.

Maar het titelnummer bleek te groeien. Na enkele herbeluisteringen van hun greatest hits, vond ik het plots één van de betere nummers op het album. En dus werd het tijd om deze ook maar eens te gaan draaien.

En ook hier bleek dat weer volledig terecht. This Is Hardcore haalt niet het constante niveau dat Different Class wat mij betreft wel haalt, maar er staan wel een aantal ontzettend goede nummers op.

Het titelnummer om te beginnen, heeft één van de beste spanningsbogen die ik ken. Elke luisterbeurt opnieuw geniet ik van de climax halverwege het nummer, met die heerlijke gitaar op de achtergrond.

A Little Soul vind ik dan weer echt een geweldig popnummer. En ook I'm A Man is heerlijk catchy, en had wat mij betreft zo op Blur's The Great Escape kunnen staan.

The Fear, Dishes en Help the Aged klinken vertrouwd en zijn te vergelijken met de Pulp die ik kende van Different Class.

Party Hard vind ik nog steeds niks, dat nummer skip ik geregeld.

Ook de laatste 4 nummers weten me nog niet te pakken op dezelfde manier als de rest van het album. Ik vind ze zeker niet slecht, maar ze halen niet meer hetzelfde niveau.

Al bij al kom ik uit op 4*. Zeer goed dus, maar niet het niveau van Different Class die op (dik) 5* staat. Deze waardering zou nog kunnen wijzigen als de laatste nummers na extra luisterbeurten wel weten te beklijven.

Hoewel ik Pulp hoe langer hoe meer tot mijn favoriete bands reken, merk ik toch dat het vaak even duurt voor het kwartje echt valt bij een album. Zo ook hier weer. In het begin klonk het allemaal een stuk minder dan de voorgaande 3 albums en sprongen er weinig nummers uit. Maar vandaag heb ik hem voor de 3e keer op rij opstaan en moet ik toch weer tot de conclusie komen dat Pulp voor mij weer een erg sterk album aflevert met eigenlijk alleen maar goede nummers.

Het grootste verschil zit hem misschien een beetje in de absolute toppers. Als ik een persoonlijke Pulp top 10 maak, zou geen enkel nummer van dit album het halen. Zelfs in een top 20 wordt het krap, denk ik. Misschien zegt dat wel meer over de vorige albums dan over deze, maar met 1 of 2 zo'n nummers erbij, had de eindbalans hier misschien wel een stuk hoger uitgevallen.

Desondanks vind ik het wel weer een verzameling erg sterke nummers en vind ik het gemiddelde hier toch wel wat laag.

Favorieten aanduiden is moeilijk. Vandaag ga ik -na lang nadenken- voor Weeds, Bad Cover Version en Bob Lind (The Only Way Is Down). Maar morgen zou dat zomaar anders kunnen zijn.

4*