1001 Albums you must hear before you die

Het volgende album in de lijst werd er eentje die ik al kende, namelijk Talking Heads - Remain in Light (1980). Hoewel ik het album al vele jaren in bezit heb, moet ik zeggen dat ik het eigenlijk erg weinig luister. Tijd dus om het album te herontdekken.

Na enkele luisterbeurten, denk ik dat mijn mening ongeveer hetzelfde gebleven is als toen ik vele jaren geleden stemde op het album. Remain In Light is een behoorlijk uniek album met een eigen geluid. Het is bij momenten georkestreerde chaos en daar hou ik wel van.

Mijn favorieten zijn de geweldige opener en terechte klassieker Once In A Lifetime. De grootste minpunten vind ik dan weer de 2 laatste nummers op het album, die het tempo en voor mij daarbij ook het niveau toch serieus omlaag halen.

Al bij al vind ik het een goed album. Niet meer, maar zeker ook niet minder. Wat mij betreft hoort hij ook zeker thuis in een lijstje met 1001 albums die je moet luisteren. Maar langs de andere kant vrees ik ook dat hij de komende maanden / jaren toch weer niet vaak uit de kast zal komen hier.

Favorieten: Once In A Lifetime, Born Under Punches (The Heat Goes On)

3,5*

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 389 bracht me bij Television - Marquee Moon (1977), een album dat ik al lang een keertje wou luisteren maar waar het er nog nooit van gekomen was.

De opener 'See No Evil' bevalt me meteen erg goed. De gitaarlijn is erg prettig en de zang en structuur zijn wat rommelig. Daar hou ik wel van.

Jammer genoeg wordt het niveau van de opener, voor mij, nergens meer gehaald op het album. Sterker nog: naar mijn gevoel zakt het niveau met elk nummer een klein tikje naar beneden. Als ik elk nummer apart zou quoteren, zou dat denk ik een dalende lijn zijn over het album heen (met een lichte opflakkering bij de afsluiter).

Dat klinkt misschien negatiever dan het is, want ik vind het voor alle duidelijkheid wel degelijk een goed album. De stijl bevalt me en er staan genoeg nummers op die ik goed vind. Verder denk ik ook dat Television een hoop bands die ik goed beïnvloed heeft. Ik ben dus zeker blij dat ik het album ontdekt heb, maar voor mij is het niet de topper die het voor vele anderen wel blijkt te zijn.

Misschien groeit hij nog, maar misschien geraakt hij hier ook helemaal in de vergeethoek. Only time will tell.

Favorieten: See No Evil, Venus

3,5*

Compleet toevallig op deze plaat gebotst door het hoge stemgemiddelde hier. Wat een fijne ontdekking! Ingetogen country / singer songwriter dat perfect in m'n straatje past.

Speciale vermelding voor Such A Town (mede omdat het hier nog niet genoemd is), wat voor mij het absolute prijsnummer op dit album is. Mijn favoriete nummer van 2022 tot nu toe, op mijn favoriete album van 2022! Verder vind ik ook The Salt, Cheryl en What You Lose Along the Way top. Vier topnummers aangevuld met zes goede nummers, dan heb je gewoon een prachtige plaat afgeleverd!

Benieuwd om meer te ontdekken van deze Terry Klein!

Favorieten: Such A Town, The Salt

4,5*

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat dit album toch een beetje als een verrassing binnenkomt. Hoewel ik altijd liefhebber ben gebleven van The Killers, vond ik het niveau na Sam's Town toch in dalende lijn. Elk album had nog wel wat hoogtepunten en ik vond (in tegenstelling tot vele anderen) geen enkel album slecht, maar een album dat over de hele lijn goed was, zat er wat mij betreft niet meer tussen.

Tot deze. Dit album vind ik wél over de gehele lijn goed. Voor mij is dit het meest constante Killersalbum sinds Sam's Town. En misschien ook wel gewoon het beste album sindsdien, dat zal de tijd moeten uitwijzen.

Akkoord, het is gelikt, het is catchy, het is poppy... Maar wat verwacht je anders van The Killers anno 2020? De meeste mensen die hier laag stemmen, lijken me eerder mensen die dat een nadeel vinden en dan begrijp ik om eerlijk te zijn niet goed waarom je de moeite neemt om een heel album te luisteren. Begrijp me niet verkeerd: van mij mag je laag stemmen. Als het tegenvalt, valt het tegen. Maar als je elk album van The Killers sinds 2010 een 2 of minder geeft, waarom doe je het jezelf dan nog aan om ook deze weer integraal te gaan luisteren?

Ik hoor ze qua sound ook liever een nieuwe Hot Fuss of (nog beter) Sam's Town maken. Maar dat verwacht ik niet meer. En dan is deze Imploding the Mirage zeker een waardig alternatief waar ik van kan genieten.

Moeilijk om favorieten aan te duiden, maar ik denk dat ik gewoon ga voor de 2 meest gelikte nummers: Blowback en Imploding the Mirage. Daarnaast vind ik Caution, Lightning Fields en When the Dreams Run Dry ook erg goed.

4*

Deze plaat even met een volledig punt verhoogd. Het heeft even geduurd, maar nu vind ik het eigenlijk toch wel weer een goed Killersalbum. Het haalt inderdaad (bijlange) niet het niveau van Hot Fuss of Sam's Town, maar voor mij haalt hij wel het niveau van Day and Age en Battle Born, die ik ook beide goed vond. Niet meer, maar ook niet minder.

Het enige nummer dat me stoort is The Man, dat vind ik echt een draak. Vreemd dat die hier het vaakst als favoriet staat genoteerd, dat verrast me echt! Nuja, smaken verschillen, zeker?

Wat deze plaat voor mij mist in tegenstelling tot z'n voorgangers, is één of meer knallers. A Dustland Fairytale en Runaways vind ik bijvoorbeeld twee absolute toppers. Die vind ik niet op dit album.

Favorieten kiezen is dan ook moeilijk. Tyson vs. Douglas vind ik het beste nummers op het album, en als tweede favoriet heb ik Life to Come aangeduid, al zou dat op een ander moment quasi eender welk ander nummer kunnen zijn.

3,5*

Dit nieuwe album van The Offspring bevalt me eigenlijk beter dan ik voordien verwacht / gehoopt had. Elk nummer op het album is gewoon OK, dat is iets wat in het verleden zeker niet altijd het geval geweest is. Enkel de 2 laatste nummers hadden voor mij niet per sé gehoeven, maar ik vind ze nu ook niet echt slecht of afbreuk doen aan het geheel.

We Never Have Sex Anymore lijkt hier een nummer te zijn waar de meningen nogal over verdeeld zijn. Ik vind het zelf eigenlijk het beste nummers op het album! Het heeft een beetje een ska vibe, wat toch voor de nodige afwisseling zorgt op dit album dat verder vooral de typische punkrocksound van The Offspring heeft.

Andere favorieten op het album zijn The Opioid Diaries en Coming For You, al had die laatste eigenlijk door een heleboel andere nummers vervangen kunnen worden.

Al bij al positief verrast door de band die m'n jeugd kleur gaf!

3,5*

Ik kreeg bij Help Me Stranger dan weer het gevoel dat die zo op The White Album had gepast.

Op dit moment vind ik het een moeilijk te beoordelen album. Aan de ene kant vind ik het een heel constant album en is elk nummer geslaagd. Er staan absoluut geen fillers op. Aan de andere kant mis ik een beetje een knaller, en mis ik ook het speelse en stuurloze dat The White Stripes naar mijn gevoel altijd hadden. Het is allemaal wat strakker. Sommigen zullen dat net goed vinden, maar ik vind het bij Jack White eerder een minpuntje.

Zijn solo-albums hebben dat ook een beetje. Ik weet dus niet of het te maken heeft met ouder worden, of dat het gewoon een bepaalde keuze is, of invloed van derden.

Desalniettemin een goed album. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

3,5*

Favorieten: Bored and Razed, Help Me Stranger, Shine the Light on Me

Tijd om is een uitgebreid verslagje te typen over mijn favoriete cd...


MELLON COLLIE AND THE INFINITE SADNESS


DAWN TO DUSK

1. Mellon Collie and the infinite sadness - 4,0*

Een muzikaal nummer, niet echt wat je zou verwachten als de opener van een Pumpkins-cd! Wat lastig om te beoordelen vind ik, omdat je het moeilijker kan vergelijken met andere nummers. Toch vind ik het gewoon een érg mooi begin, dus waarom minder dan 4,0* geven?


2. Tonight, tonight - 5,0*

De intro van dit nummer sluit mooi aan bij ‘Mellon Collie and the infinite sadness” vind ik. Waarschijnlijk zijn sommige mensen dit nummer al kotsbeu gehoord, maar ik vind het nog steeds uiterst briljant! Een van de sterkere nummers op dit album, zonder twijfel! Ook tekstueel een briljant nummer! Neem nu de openingszin: “Time is never time at all, you can never ever leave without leaving a piece of youth.” Prachtig toch?


3. Jellybelly - 4,5*

Een van de nummers waarbij het wat langer duurde voor ik het apprecieerde. ‘Dawn to dusk’ staat vol hardere nummers, en dan vond ik dit toch een van de mindere. Al bij al blijft het wel een erg degelijk nummer. Mede door de gitaarsolo heb ik dit nummer echt leren waarderen!


4. Zero - 5,0*

Mijn nickname zegt genoeg zeker? Ik vind dit een goed nummer! Niet dat ik deze nickname koos omdat het hun beste nummer is hoor, zeker niet. Het valt echter niet te ontkennen dat ik het erg sterk vind. Wat ik leuk vind aan dit nummer is dat het ook niet echt een duidelijk ‘strofe-refrein-strofe’-opbouw heeft. Verder is het natuurlijk gewoon een leuk nummer door de geweldige gitaren!!


5. Here is no why - 5,0*

Leuke intro, goede strofes, stevig refrein, degelijke tekst, een toffe solo en goede gitaren doorheen het hele nummer. Dit alles in een kleine 4 minuten, what do we need more?


6. Bullet with butterfly wings - 5,0*

DE Pumpkins-klassieker bij uitstek. Hoewel het nummer misschien al wat veel gedraaid is blijft het mij wel bekoren. Het is niet meer mijn favoriet, maar minder dan 5,0* geven zou toch wat onfair zijn vind ik. Vooral live een erg goed nummer trouwens!


7. To forgive - 3,5*

Dit nummer haalt wat vaart uit de cd en dat vind ik toch jammer. Als het op ‘Twilight to starlight' had gestaan had het misschien meer sterren gekregen, maar ik vind het niet echt goed passen op dit album. Toch niet tussen Bullet with butterfly wings en An ode to no one...


8. An ode to no one - 5,0*

‘To forgive’ durf ik soms wel is skippen en dat heeft alles te maken met dit nummer! Misschien wel het beste op het album! Hard van begin tot einde, stevige gitaren, schreeuwende Corgan… heerlijk gewoon! Vooral de live-versie van hun laatste optreden (02-12-2000) is gewoonweg briljant! Misschien wel de beste live-uitvoering die ik ooit gehoord heb van een nummer!!


9. Love - 3,5*

Dit nummer heeft me nooit écht kunnen bekoren. Het is zeker niet slecht, maar kan toch niet tippen aan het niveau van de rest van de cd. Het begin van een klein dipje…


10. Cupid de locke - 3,5*

Voor een dipje is er natuurlijk meer dan één nummer nodig en dat tweede nummer is dus Cupid de locke. Weeral zo’n nummer dat me nooit écht heeft kunnen bekoren. Het is wederom niet slecht, maar brengt ook weer niet echt iets bij aan het album vind ik.


11. Galapagos - 5,0*

Dit nummer haalt ons gelukkig weer uit het korte dipje. Een nummer dat rustig, mooi begint en naar het einde toe een kleine uitbarsting kent. Eventjes de stem van Corgan op z’n mooist!


12. Muzzle - 5,0*

Een nummer dat tof begint vind ik. Je wordt er zowat meteen ingegooid. Het was ook een van de eerste nummers op dit album dat ik echt waardeerde. Zelfs de herhalingen op het einde van het nummer, die sommigen niet zo goed vinden, vind ik leuk!


13. Porcelina of the vast oceans - 5,0*

Wat een briljant nummer! Begint met een rustige, mooie intro, om na 2 minuten overgenomen te worden door de gitaren. Na 3 minuten vervolgens de stem. Waar sommige nummers al eindigen begint ‘Porcelina of the vast oceans’ pas. De lange intro is echter helemaal niet storend of vervelend! Je merkt amper dat er al 3 minuten om zijn. Het nummer zelf is ook supergoed natuurlijk. Prachtige strofes, geweldig refrein en weer die gitaren die de song –quasi onopvallend- dragen! Mooie afwisseling tussen rustig en (een beetje) steviger. Ik denk dat elke Pumpkinsfan het erover eens is dat dit een van de beste nummers van het album is. Ook moet ik zeggen dat het een beetje een groeinummer is, het wordt per keer dat je het luistert beter!


14. Take me down - 3,0*

Waarom stopt deze cd niet gewoon na ‘Porcelina of the vast oceans’? Zou toch een prachtige afsluiter zijn. Nuja, niet dat Take me down een slechte afsluiter is, maar het is gewoon wat minder dan de rest van de cd. Het enige nummer op het album dat door James Iha alleen geschreven is en dat merk je…


Gemiddelde ‘Dawn to dusk’: 4,4*



TWILIGHT TO STARLIGHT

1. Where boys fear to sleep - 4,0*

Leuke opener voor het album, maar niet echt een uitschieter te noemen vind ik. Typisch Pumpkins-nummer, dat wel. Degelijke gitaarriff en de intro van 1m20sec is ook erg te pruimen!


2. Bodies - 5,0*

Het eerste prachtnummer van een reeks. Een van de eerste nummers op deze cd die meteen in de smaak viel bij mij. Ik vind het schreeuwerige van Corgan in combinatie met de stevige gitaarriffs echt heerlijk! Natuurlijk ook een heerlijke boodschap: “love is suicide!”.


3. Thirty-three - 5,0*

Na het stevige ‘Bodies’ een afkoeler. En wat voor een… ‘Speak to me in a language I can hear’, en je wordt meteen helemaal meegezogen in het nummer! Een bewijs dat de Pumpkins naast nummers met scheurende gitaarriffs ook gewoon prachtige rustige nummers kunnen maken. Ik vind het trouwens onbegrijpelijk dat dit nummer niet op hun greatest hits cd staat. Het is een hit geweest en het is gewoon een erg degelijk nummer!


4. In the arms of sleep - 5,0*

Het derde prachtnummer op rij en wederom een rustig. Ik vind dit het ideale nummer om in een warm badje te gaan liggen en helemaal weg te dromen! Je kan natuurlijk ook gewoon op bed ofzo gaan liggen… :-p


5. 1979 - 5,0*

Met dit nummer begint het op te vallen dat ‘Twilight to starlight’ rustiger is dan de eerste cd van het album. Tja, wat kan ik verder over 1979 zeggen? Een nummer dat iedereen kent, misschien wel de grootste hit van de Pumpkins. Voor mij zeker niet de beste, maar toch weer een erg sterk nummer hoor!


6. Tales of a scorched earth - 3,5*

Dit nummer doet me uit de droomwereld ontwaken en realiseren dat ik nog steeds naar een Pumpkins-cd luister. Na 3 rustige nummers plots een scheurende intro! En wat voor een! Over de gitaren in dit nummer valt zeker niet te klagen, want we worden ook nog eens getrakteerd op een geweldige solo (1m15sec, korte solo). De stem is echter wel wat ‘vreemd’ te noemen. Jammer. Ondanks de slechte stem voel ik me toch verplicht 3,5* te geven voor de toch wel sublieme gitaren!


7. Thru the eyes of ruby - 5,0*

Gedaan met de luide gitaren. ‘Thru the eyes of ruby’ is een nummer dat hemels begint! En niet alleen het begin is hemels, gewoon heel het nummer is prachtig. Prachtige tekst ook! Meer dan ‘prachtig’ heb ik er niet meteen over te zeggen!


8. Stumbleine - 4,5*

Misschien wel het rustigste nummer op het album. Hoewel Corgan een erg scherpe stem heeft vind ik dat in de rustige nummers niet echt opvallen. Ook in dit nummer klinkt zijn stem erg zacht vind ik. Het zoveelste droomnummer op een droomplaat!


9. X.Y.U. - 5,0*

Weeral gedaan met dromen! X.Y.U. is naar mijn gevoel het hardste nummer op ‘Twilight to starlight’ en misschien wel op het ganse album! Niet enkel om de gitaarriffs en bij momenten schreeuwerige stem, maar ook omdat er een soort onderhuidse spanning in het nummer zit! Je voelt het hele nummer al dat er iets op ontploffen staat! Een beetje vergelijkbaar met de spanning die naar mijn mening in ‘Silverfuck’ ook zit. Net zoals in ‘Silverfuck’ krijgen we ook hier de explosie na een rustig stuk. En wat voor een explosie! “And into the eyes of the jackyl I say kaaaaaa-boom!”. Heerlijk!


10. We only come out at night - 3,5*

Net zoals ‘Dawn to dusk’ kent ook deze cd even een klein dipje aan het einde. Dit nummer is zeker niet slecht, maar haalt toch niet het niveau van de rest van het album. Minder dan 3,5* is het zeker niet waard, maar van de Pumpkins ben ik beter gewend.


11. Beautiful - 4,0*

Zelfde commentaar als bij ‘We only come out at night’, hoewel ik dit nummer toch net iets beter vind. Eerst wou ik ook hier een 3,5* geven, maar als ik eerlijk ben is dat enkel omdat ik van de Pumpkins beter gewend ben. Als dit nummer van eender welke andere groep geweest was had het ook 4,0* (of meer) verdiend, dus niet meer dan logisch dat ik dit ook 4,0* geef!


12. Lily (my one and only) - 2,5*

Toch wel het zwakste nummer op het album naar mijn mening. Het mag gerust rustig zijn, maar dit nummer is toch wat te saai. Ook de tekst is naar Pumpkins-normen behoorlijk flauw… Na 2 minuten ben ik dit nummer ook wat beu gehoord. Dit nummer had geschrapt mogen worden van het album en bij voorkeur vervangen door 'The aeroplane flies high' !


13. By starlight - 4,5*

Gelukkig houdt dit nummer het albumeinde nog wat overeind. Wederom rustig, maar dit keer wél erg mooi. Vooral het zinnetje “And does she really know, who I really am? Does she really know me at last?” vind ik erg mooi. Altijd kippenvel als ik dat hoor! De enige reden dat dit nummer geen 5,0* krijgt is dat het naar mijn mening een tikje te lang duurt.


14. Farewell and goodnight - 4,0*

In dit nummer had net een tikje meer pit mogen zitten. Ook duurt het naar mijn mening weer net dat tikje te lang… Al bij al is het wel een mooie afsluiter van een méér dan mooi album!


Gemiddelde ‘Twilight to starlight’: 4,3*

Gemiddelde ‘Mellon Collie and the infinite sadness’: 4,4*


4,4*, vind ik echt bijzonder veel. Uiteraard geef ik het album niet het gemiddelde van alle nummers, maar wel de quotatie die het verdiend, namelijk 5,0*! Waarom niet het gemiddelde? Simpel: er zijn veel nummers die ik graag 5,0+ zou geven! Voor mij is het simpelweg de beste cd ooit gemaakt. Op dit moment dan toch!

Mij doet deze plaat een beetje denken aan de laatste plaat van Arctic Monkeys. Niet helemaal qua stijl, maar wel een beetje qua gevoel dat de plaat uitstraalt en qua plaatsing van de plaat in het oeuvre van de band. De fans van het eerste uur die (enkel) houden van de garagerock zijn er aan voor de moeite. Het is allemaal wat minder garagerock en wat meer mellow, wat meer relax. En hoewel ik zeker fan ben van de eerste platen van The Strokes, kan ik dit geluid ook zeer zeker waarderen. Net zoals Arctic Monkeys, vind ik dat ook The Strokes hier een erg fijne plaat mee hebben afgeleverd!

Qua niveau kan deze 'The New Abnormal' zich wat mij betreft meten met het betere werk van de band. De opener vind ik fantastisch, maar ook Brooklyn Bridge to Chorus is voor mij een instant Strokesfavoriet, net zoals Ode to the Mets. Eigenlijk staat er geen enkel zwak nummer op het album. Single Bad Decisions vond ik in eerste instantie net wat te simpel, maar kan ik intussen ook wel waarderen.

Favorieten: Brooklyn Bridge to Chorus, The Adults are Talking

Ik begin voorzichtig met een 4*.

Deze plaat klinkt anders dan de voorgaande albums van The Tallest Man on Earth en wordt over het algemeen een stuk lager beoordeeld. Hoewel ik dit zelf ook zijn minste album vind, vind ik het verschil in het stemgemiddelde hier toch iets te groot.

The Tallest Man on Earth levert hier namelijk naar mijn mening weer een meer dan degelijk album af. Bovendien vind ik het ook goed dat hij een keertje een iets ander geluid probeert. Anders kreeg hij wellicht de commentaar dat het altijd hetzelfde is. Het is ook nooit goed.

Favorieten: Little Nowhere Towns, Sagres

Dikke 4*

Binnen de voornemens om meer recente albums te ontdekken en meer singer-songwriter te luisteren was deze een dubbelslag. The Tallest Man On Earth kende ik al een tijdje van naam, maar het was er nooit van gekomen om er ook eens naar te gaan luisteren.

Tot nu dus! En ik moet zeggen, wat een ontdekking! Voor mij één van de beste singer-songwriter-albums van de voorbije jaren. Elk nummer op de plaat is voor mij raak, met een aantal absolute uitschieters er bovenop.

Er zit in elk nummer veel gevoel, vooral door zijn stem. Ook zit er voor mij zeker voldoende afwisseling in het album, wat soms bij Singer-Songwriter al eens durft ontbreken.

Favorieten zijn voor mij The Running Styles of New York, Waiting for My Ghost en I'm a Stranger Now. Omdat die laatste al vaak als favoriet werd aangegeven, heb ik de eerste 2 maar aangevinkt.

4,5*

Met zijn laatste album pas The Tallest Man on Earth ontdekt en op een jaar tijd al z'n albums en EP's gekocht. Wat mij betreft de beste singer-songwriter van de afgelopen 10 jaar, zonder twijfel zelfs.

Dit debuut behoort zeker tot z'n beste werk en bevat eigenlijk enkel toppers. Moeilijk om er 2 favorieten uit te kiezen, al vind ik The Gardener er misschien toch wat uitschieten. Als 2e favoriet heb ik gekozen voor Honey Won't You Let Me In, al was de opener ook zeker een kanshebber.

Ook live is de Zweed trouwens fantastisch goed. Vorig jaar gezien in Utrecht en echt enorm van genoten!

Net niet de volle mep, omdat ik z'n laatste nog beter vind. Al komt deze zeer dicht in de buurt.

4,5*

Wederom een fantastisch album van The Tallest Man on Earth! Net een klein trapje minder dan de 2 voorgangers, maar daarom niet minder genieten.

Het lastigste bij zijn albums vind ik altijd om favorieten aan te duiden, omdat ik vaak zoveel nummers echt geweldig vind. Uiteindelijk heb ik To Just Grow Away en Revelation Blues aangeduid, maar dat hadden eigenlijk even goed 1904, There's No Leaving Now of Wind and Walls kunnen zijn. En dus heb ik nu alweer een half album als favoriet genoemd...

4,5*

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 438 bracht me bij The Undertones - The Undertones (1979), een band die qua naam vaag een belletje deed rinkelen, maar waar ik geen enkel nummer van kende.

Hoewel het ongetwijfeld leuker is om deze plaat in de lente / zomer te ontdekken ipv in de herfst, was het wel een aangename kennismaking. The Undertones brengen op dit debuutalbum prettige, lekker in het gehoor liggende punkrock die me qua sound vooral doet denken The Replacements.

Het verschil met The Replacements is voor mij wel dat ik laatstgenoemde iets veelzijdiger vind klinken. Het geluid op dit Undertonesalbum is misschien net iets te vaak hetzelfde om zich echt te kunnen onderscheiden.

Desondanks gewoon een heel fijn album dat zeker nog gedraaid zal worden als de zon er binnen enkele maanden weer door gaat komen! Meer hoeft dat soms niet te zijn!

Favorieten: Teenage Kicks, Jimmy Jimmy, Family Entertainment

3,5*

Goed album, dat wel een paar luisterbeurten nodig heeft om z'n schoonheid prijs te geven. Ontdekt door vergelijkingen met bands die ik goed vind, zoals Built To Spill, Guided By Voices en The Dismemberment Plan. Die gelijkenissen hoor ik zeker wel, maar voor mij is het qua niveau toch een tikje minder dan voorgenoemde bands. Desalniettemin: aanrader voor de liefhebbers van bovengenoemde bands!

Als het niveau van Happy vaker gehaald werd, had het trouwens wel een ander verhaal geweest! Dat is echt wel een topnummer! Al zijn er zeker ook genoeg andere goede nummers te ontdekken, zoals She Sends Kisses, Hopeless, Boys, You Won't en 13 Months in 6 Minutes. Maar al bij al zal ik het album toch ook weer niet heel vaak uit de kast halen.

Favorieten: Happy, Hopeless, Boys, You Won't

3,5*

1001 Albums you must hear before you die

Het volgende album op m'n ontdekkingstocht werd Tom Petty & The Heartbreakers - Tom Petty & the Heartbreakers (1976). Wederom een artiest waar ik enkele nummers van ken (voornamelijk dankzij covers), maar waar ik me nooit in verdiept heb. Leuk dus om eens te ontdekken.

Laat ik beginnen met het negatieve: wat een spuuglelijke hoes! Maar goed, we zijn hier voor de muziek natuurlijk en die is gelukkig een stuk leuker dan de hoes. Dit debuut van Tom Petty klinkt behoorlijk constant met weinig uitschieters in beide richtingen. De enige uitschieter is afsluiter American Girl, die vind ik wel écht goed!

De meeste nummers klinken als leuke feel-good-rock. Ideaal voor op deze zonnige dagen. Ook ideaal voor op een roadtrip, denk ik. De gitaar neemt zeker niet de overhand, maar treedt soms wel subtiel op de voorgrond.

In het boek staat overigens dat Tom Petty al bekendheid vergaard had in Frankrijk en Duitsland, vooraleer hij ook in zijn thuisland doorbrak. Dat wist ik niet. Naar mijn idee was Tom Petty een typisch voorbeeld van een artiest die vooral in Amerika bekend was, maar in Europa veel minder groot was.

Verder is het zijn enige album in de lijst, wat gezien de lage score voor dit album en de hoge score voor zijn solo-albums hier wel opmerkelijk is. Het is misschien vreemd om te zeggen als ik zelf geen hogere score geef, maar ik vind het gemiddelde bij dit album ook opvallend laag eigenlijk.

Favorieten: American Girl, Anything That's Rock 'N' Roll, The Wild One, Forever

3,5*

Deze 2 quotes vatten ook perfect mijn mening samen. Qua geluid klinkt het helemaal als Tool, maar dan zonder uitbarstingen, zonder venijn, zonder peper in de reet, zonder echt goede nummers... Ik heb toen het album uitkwam niet gestemd, omdat ik hoopte dat 'het kwartje nog zou vallen'. Omdat ik veel respect heb voor Tool en ze eigenlijk geen lage rating wil geven. Maar elke keer als ik het album opnieuw luister, hou ik het eigenlijk nauwelijks een heel album vol...

Voor mij zijn ook alle nummers 5 minuten te lang. Er is wel een soort constante spanningsboog, maar zonder uitbarstingen wordt een spanningsboog voor mij toch ook al snel wat saai. Zeker als het album 1,5 uur duurt en eigenlijk overal hetzelfde klinkt.

Het enige nummer dat er een beetje positief tussenuit springt is 7empest, maar dat duurt dan weer meer dan een kwartier en staat bovendien nog eens helemaal aan het einde van het album, waardoor je dus al 1u15 aan 'hetzelfde geluid' achter de kiezen hebt.

Ik ben eigenlijk blij dat Tool dit album op deze manier heeft uitgebracht. Anders had ik hem wellicht blind gekocht. Nu weet ik door de vele luisterbeurten op Spotify al dat het album niet in m'n kast terecht hoeft te komen...

Ik moet wel zeggen dat het professionalisme van de band nog altijd duidelijk te horen is. Tool bestaat gewoon uit erg goede muzikanten. Dat is niet veranderd. Maar het is een beetje zoals naar een restaurant gaan en proeven dat de kok erg goed kan koken, maar dat je eigenlijk geen enkel gerecht écht lekker vond... Ga je dan het restaurant vaak bezoeken? Het verschil in die vergelijking is dat je een restaurant een 2e kans kan geven als ze het menu aanpassen. Dat kan je met een album jammer genoeg niet. Als die stopt met groeien, houdt het op.

Ik ben erg blij voor alle fans die duidelijk wel blij zijn met dit album. Het hoge gemiddelde hier geeft aan dat ik in de minderheid ben met mijn mening. En daar ben ik blij om voor jullie, maar ik kan er eigenlijk heel erg weinig mee.

2,5*