1001 Albums you must hear before you die

Nummer 713 bracht me bij een album waar ik nog nooit van gehoord had, Baaba Maal - Lam Torro (1992). Al het tweede album in de categorie 'Wereldmuziek' op 9 albums.

Wereldmuziek is niet echt m'n ding, al moet ik meteen toegeven dat ik er ook niets van ken. Het vorige album, van Astor Piazzolla, vond ik wel leuk op de achtergrond en dus de moeite om een keertje te luisteren, maar daar hield het voor mij ook wel op.

Dit album valt voor mij jammer genoeg niet in die categorie. Zelfs op de achtergrond had ik het halverwege dit album wel gehad, dus ben ik gestopt met luisteren. Het is leuk om nieuwe dingen te proberen, maar muziek luisteren mag ook geen opgave worden natuurlijk.

Dit album krijgt hier ook een behoorlijk lage waardering, zie ik. Of ik daaruit kan afleiden dat het geen 'album to hear before you die' is, of eerder dat wereldmuziek hier misschien algemeen niet zo goed scoort, weet ik niet. Misschien moet ik het boek maar eens kopen, want ik ben eigenlijk wel benieuwd wat dit album zo speciaal zou moeten maken. En dat bedoel ik niet negatief, voor alle duidelijkheid.

Stemmen doe ik niet, omdat ik niet eens het volledige album geluisterd heb.

Voor mij is dit, na Op De Groei die ik nog net een tikje beter vind, het beste album van Bart Peeters. Een mooie prestatie, als je kijkt naar het hoge niveau dat hij bij z'n soloalbums toch altijd heeft aangehouden.

Als geheel is het album iets rustiger dan gewoonlijk. Dat is wellicht ook de voornaamste reden dat ik het album zo goed vind, want de rustige nummers van Bart Peeters doen het bij mij doorgaans beter dan zijn up-temponummers. Een andere reden is dat er voor mij ook geen enkel minder nummer op staat, het is een erg constant album geworden. Ook tekstueel zit het, naar goede gewoonte, allemaal weer erg goed in elkaar.

Voor mij denk ik het beste album van 2021.

Om toch één klein puntje van kritiek te geven: ook op dit album weer merk ik, wat bij de laatste albums al vaker het geval was, dat ik de nummers die Bart niet zelf geschreven heeft eigenlijk de beste vind.

Favorieten: Dat Komt Door Jou, Het Grote Geheel en De V.A.R.

4,5*

Goeie plaat van Beck, waarbij de sterkte zeker ook in de afwisseling zit. Het is bij momenten ruw en rommelig, maar op andere momenten ook erg vrolijk en melodieus.

Beck is door z'n veelzijdigheid sowieso wel een artiest waar ik veel respect voor heb, ook al ken ik er niet zo veel albums van. Maar hij is eigenlijk wel in alle stijlen goed. Dat bewijst hij op dit album, maar ook met albums als Sea Change die gevuld is met ballads, waarvan er op dit album dan eigenlijk weer geen eentje op staat.

Moeilijk om favorieten aan te duiden, maar ik ga voor Lord Only Knows, Sissyneck en Devil's Haircut.

4*

Na If You're Feeling Sinister is dit het 2e album dat ik van Belle and Sebastian leer kennen. Voor mij liggen beide albums op hetzelfde niveau. Persoonlijk vind ik de nummers individueel op If You're Feeling Sinister beter, maar klopt Tigermilk beter als geheel. Al kan ik niet echt uitleggen waarom.

Op dit album zou ik letterlijk élk nummer als favoriet kunnen aanduiden, behalve Electronic Renaissance. Dat vind ik een minder geslaagd experiment, al verschillen de meningen daarover duidelijk sterk

Uiteindelijk heb ik als favorieten My Wandering Days Are Over en Mary Jo aangevinkt, al moet ik zeggen dat dat op een ander moment ook perfect 2 andere nummer hadden kunnen zijn.

4*

5*

Hij staat al een tijdje op 4,5*, nu heb ik hem eindelijk maar eens verhoogd naar 5*. Hij komt zelfs in de buurt van m'n top 10. Voor mij is dit absoluut één van de beste albums ooit gemaakt.

Het zit hem in zoveel dingen. Enerzijds de sterkte van alle nummers, maar toch ook de kracht als geheel. Enerzijds het simpele, maar toch ook de gelaagdheid die er telkens in zit. Enerzijds de rust die de plaat uitstraalt, maar toch ook de ondergrondse spanning die er steeds in zit. En ga zo maar door.

Het titelnummer is voor mij het beste nummer op de plaat, gevolgd door de opener. Ik ben blij dat ik maar 2 favorieten hoef aan te duiden, want voor een derde is er veel te veel keuze.

Hoewel ik de opvolger ook zeker niet slecht vind, heeft Ben Howard met deze plaat voor mij z'n absolute meesterwerk afgeleverd.

Aanvankelijk kwam het allemaal een beetje vlak over bij me. Iets teveel van hetzelfde en weinig nummers die echt bleven hangen.

Na een aantal luisterbeurten moet ik die mening echter herzien. Er is zeker wel afwisseling op het album en er staan ook zeker heel wat goede nummers op. Het stemgeluid van Conor en Phoebe past ook mooi samen.

Wel blijf ik erbij dat dit niet het niveau haalt van het betere Bright Eyes- of solowerk van Conor Oberst. Met het solowerk van Phoebe Bridgers ben ik niet bekend.

Favorieten zijn Dylan Thomas en Chesapeake.

3,5*

Prettig album, maar ik vind hem net iets te lang duren door een gebrek aan variatie, voornamelijk in tempo dan. Naar mijn gevoel had deze beter gescoord als er maar 11 of 12 nummers op stonden. Nu verlies ik toch een beetje de aandacht naar het einde toe. Dat wil niet zeggen dat de nummers aan het einde minder zijn, want op zich vind ik het niveau van het album wel behoorlijk constant.

Favorieten zijn Latter Days, The Ghost of Cincinnati en New Auburn.

3,5*

Dit album wordt vaak altijd aanzien als een klassieker in het alt country genre en ook als één van de (vele) meesterwerken in het oeuvre van Wilco. Hij stond dus al héél lang op m'n lijstje om te luisteren, maar het was er nog nooit van gekomen. Tot nu dus!

En ik moet zeggen; eerlijk gezegd valt het een beetje tegen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het zeker een leuk album. Maar eigenlijk ook niet echt meer dan dat. Er staat eigenlijk geen enkel nummer op dat zich voor mij kan meten met mijn Wilco-favorieten. En ook als totaalplaatje haalt hij het voor mij niet een heleboel andere albums in het genre, zowel van Wilco als van andere bands.

Verder vind ik het album naar het einde toe ook wat inzakken, wat zeker voor een album met 15 nummers en een behoorlijke speelduur toch wel een minpuntje is.

Al bij al vind ik het voor alle duidelijkheid wel gewoon een goed album. En als ik hem ergens aan een schappelijk prijsje tegenkom, zal hij zeker aan de collectie worden toegevoegd. Maar het is voor mij dus niet de topper die het voor vele anderen wel is.

Favorieten: de 3 eerste nummers van het album

3,5*

Sterk debuutalbum van Black Country, New Road! Ik moest er even aan wennen, want het is zeker geen hapklare brok. De zang is inderdaad love it or hate it. Hoewel ik zeker begrijp dat sommigen het over the top vinden, hou ik zelf wel van het scherpe randje. Het is daardoor wel geen album dat je altijd kan luisteren, je moet in de juiste stemming zijn.

Er staan maar 6 nummers op het album, maar ze zijn wel alle 6 goed. Het album blijft 40 minuten lang boeiend, zonder ergens in te zakken.

Benieuwd naar de verdere carrière van deze band!

Favorieten: Science Fair, Sunglasses

4*

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 244 bracht me bij Black Sabbath - Vol. 4 (1972). Black Sabbath is wederom een band waar ik slechts 1 nummer van kende, namelijk Paranoid. Hoewel ik Metal/Hard Rock als genre zeker wel kan waarderen, ken ik er eigenlijk weinig van en heb ik ook bijzonder weinig albums in bezit die ik onder het genre zou scharen. Leuk om wat te ontdekken dus!

Of het vierde album van Black Sabbath achteraf gezien de beste instapper was als kennismaking met de band, durf ik gezien de scores hier te betwijfelen. Maar op zich vind ik het wel een prettig album. Changes kende ik dankzij de cover bij de Big Mouth soundtrack. Ik had geen idee dat het origineel van Black Sabbath was, maar vind het eigenlijk wel een geslaagde ballad. Samen met het akoestische Laguna Sunrise geeft het een goede afwisseling qua tempo op dit album.

Verder wordt er voornamelijk gerockt, al lees ik hier dat het album minder hard is als z'n voorgangers. Van mij zou het eigenlijk gerust wat harder mogen. Nu klinkt het iets te veel als 'veilige' hard rock, echt spannend vind ik het niet. Buiten de opener en misschien Snowblind blijven er ook weinig nummers echt hangen, hoewel ik het album toch een aantal keer beluisterd heb.

Al bij al vond ik het leuk om het album te ontdekken. Ik vond het beter dan verwacht, want had om de één of andere reden niet zo'n goed beeld van Ozzy Osbourne en bij uitbreiding dus Black Sabbath. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet denk nog snel iets van Black Sabbath te gaan luisteren vooraleer ik ze nog eens tegenkom in de 1001 albumslijst.

Favorieten: Wheels of Confusion, Changes

3*

In 2013 kende ik van Blur enkel hun best of en (het album) Parklife. Toch wou ik ze absoluut zien op Werchter, omdat optredens van de band behoorlijk schaars zijn en dat wel eens m'n enige kans zou kunnen zijn.

Na helemaal omver geblazen te zijn door een waanzinnig goed optreden, wou ik absoluut meer leren kennen. Ik kocht dus op de terugweg van Werchter naar huis Parklife (die ik nog niet fysiek had), The Great Escape en deze 13. De eerste 2 albums vond ik erg goed, maar met deze kon ik helemaal niets. Het klonk niet als de Blur die ik kende of goed vond. Enkele luisterbeurten geprobeerd, maar het werd er niet beter op. Uiteindelijk op 2,5* gezet en nadien nooit meer geluisterd.

De blurhype ging hier ook weer een beetje liggen. Tot ik een tijdje terug Modern Life is Rubbish zag liggen in een uitverkoopbak. Toch maar meegenomen. Sindsdien heb ik me een beetje chronologisch een weg gebaand door het oeuvre van de band.

Volgens mij is dat ook een nodig om deze plaat te kunnen waarderen. Blur heeft namelijk echt wel een groei doorgemaakt in hun carrière. Of je dat positief of negatief vindt, hangt natuurlijk af van je smaak, maar het is zeker niet zo dat alle albums van Blur hetzelfde klinken. Op hun selftitledalbum hebben ze de stijlbreuk met het begin van hun carrière ingezet en die beviel me érg goed. Dus was het toch tijd om deze ook eens terug een kans te geven...

En ik moet zeggen: die nieuwe kans was bijzonder terecht! Beetje bij beetje groeien de nummers door het experiment heen en zijn het allemaal verborgen pareltjes. En wat een veelzijdigheid op dit album ook! Als je enkel al kijkt naar de singles, heb je het gospelachtige Tender, het perfecte popnummertje Coffee & TV en het ontzettend breekbare No Distance Left to Run. Maar daarnaast heb je ook nog eens de 'herrie' in Bugman, B.L.U.R.E.M.I. en her en der verspreid over het album. En de lange uitgesponnen nummers Battle en Caramel. En het logge Swamp Song. En het Gorillaz-achtige Trailer Park. Het geheel is gewoon één lange geweldige luistertrip.

Het enige lastige is favorieten aanduiden, omdat het album echt wel klinkt als een geheel en er zoveel variatie zit binnen de nummers. Ik denk dat ik voorlopig ga voor Bugman, Coffee & TV en Trimm Trabb, maar dat zou zomaar kunnen veranderen.

Van de 2,5* maken we voorzichtig een 4*.

Blur is een band waarvan ik het oeuvre vooral kriskras ontdekt heb, al probeerde ik de laatste tijd om er wel een beetje chronologie in te houden. Tot voor het ontdekken van dit album, was ik een Blurliefhebber. Nu durf ik me gerust een fan noemen!

Dit album betekende ook voor de band zelf een ommekeer. De catchy britpop werd ingewisseld voor een alternatiever geluid. Wat mij betreft is dit een overgangsalbum, waarbij we het beste van de beide werelden vinden. En die variatie maakt het een verdomd lekker album!

Laten we beginnen met de Elephant in the room: ‘Song 2’. Grootste hit van de band, maar tegelijk een beetje een vreemd eend in de bijt. Even simpel als doeltreffend. Voor velen hier blijkbaar genoeg reden tot haat, maar daar ben ik het niet mee eens. Wat mij betreft is ‘Song 2’ gewoon een geweldige party-anthem. Live één van de grootste feestjes waar ik ooit deel van heb uitgemaakt. En ook in de auto is het gewoon lekker meebrullen. Zeker niet hun beste nummer, maar wat mij betreft heeft het wel een prima plekje in het Blur-oeuvre.

Wat dan weer wel gewoon één van hun beste nummers is naar mijn mening, zoniet hun beste nummer, is de opener ‘Beetlebum’. Fantastisch! Daar zit werkelijk alles in wat ik zoek in een Blurnummer. Geweldig gitaarrifje, meeslepende zang, catchy maar toch gelaagd,…

Een andere topper voor mij is ‘You’re So Great’. Heerlijk Lo-Fi-nummertje! Als ik dat ooit gehoord had voor ik dit album leerde kennen, had ik nooit geloofd dat het Blur was. Het zou perfect van Guided By Voices kunnen zijn. Andere nummers op deze plaat hadden dan weer perfect van Pavement kunnen zijn. (Country Sad Ballad Man bijvoorbeeld).

Maar los van alle verwijzingen, klinkt Blur hier toch vooral weer als Blur.

Wat mij betreft - op dit moment - hun beste album. (Enkel Think Tank moet ik nog ontdekken.)

Favorieten: Beetlebum, You’re So Great, Look Inside America

4,5*

Het oeuvre van blur heb ik behoorlijk kriskras ontdekt. Als ik een album van hen aan een prijsje zag liggen, nam ik het mee. Achteraf gezien is dat misschien jammer, want ik denk dat het interessant is om het in chronologische volgorde te ontdekken. Maar de ontdekkingstocht was daardoor, tot nu toe, zeker niet minder leuk.

Dit album wordt vaak aanschouwd als een eerder mager debuut, dat een opstapje zou vormen naar het betere werk van Blur. Daar ben ik het eigenlijk niet helemaal mee eens. Ik vind dit eigenlijk een behoorlijk gevarieerd en leuk album. Het is (wat mij betreft) ook minder simpel dan het op het eerste gehoor lijkt. Hoe meer ik het album luisterde, hoe meer verborgen pareltjes er naar boven kwamen.

Voor mij is het dus gewoon een goed debuutalbum. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Moeilijk om favorieten aan te duiden, maar ik denk dat ik uiteindelijk toch bij de klassiekers uitkom.

Favorieten: Sing, There's No Other Way en She's So High

3,5*

Nadat ik van Blur jarenlang enkel de best of in bezit had, heb ik op vrij korte tijd bijna hun volledige oeuvre ontdekt. Dat heeft me echt aangenaam verrast. Hoewel ik de singles zeker goed vind, mis je met zo'n best of toch voor een deel de veelzijdigheid die Blur als band kenmerkt en ook de evolutie die het geluid van de band heeft doorgemaakt krijg je eigenlijk nauwelijks mee.

Ik denk ook dat het geluid dat Blur op latere albums laat horen me net wat beter bevalt dan de echte britpop die op de eerste albums nog te horen was.

De commentaren dat dit album meer zou weg hebben van het solomateriaal of de nevenprojecten van Damon Albarn vind ik eigenlijk ook een beetje vreemd, want wat mij betreft is dit eigenlijk best wel een logisch vervolg op de richting die de band insloeg vanaf Blur / 13 / Think Tank. Het geheel klinkt misschien wel nog iets meer mellow, de iets hardere uitschieters zijn er wat uit.

Het voordeel hier is naar mijn gevoel dat het album daardoor ook constanter is dan 13 en Think Tank. Zo goed als alle nummers zouden van mij een sterretje kunnen krijgen, afhankelijk van het moment. Maar als ik toch moet kiezen:

Favorieten: Pyongyang, Ong Ong, Lonesome Street

4*

Ondanks z'n torenhoge score hier, heb ik deze cd lange tijd links laten liggen. Een jaar of 10 geleden heb ik Bob Dylan leren kennen via z'n verzamelaar 'Dylan' (de versie met één album). Dit album is als enige vertegenwoordigd met 3 nummers op die best of. Ik vond dat altijd vreemd, omdat van de 3 nummers die gekozen zijn (Subterranean Homesick Blues, Maggie's Farm en Mr. Tambourine Man) er maar één op had hoeven staan, zijnde Mr. Tambourine Man. De andere 2 nummers vind ik eigenlijk de 2 zwakste op de verzamelaar.

Nu ben ik de laatste weken een inhaalslag aan het maken in de singer/songwriter klassiekers en dus werd het maar eens tijd om dit album eindelijk eens te beluisteren.

Daar heb ik zeker geen spijt van, want hier staan een heleboel goede Dylannummers op! De opener en Maggie's Farm behoren voor mij ook hier eigenlijk niet tot het beste werk van het album. Van She Belongs To Me en Love Minus Zero kan ik dan weer wel heel erg genieten!

Als totaalplaatje staat deze voor mij wel niet op dezelfde hoogte als zijn andere toppers. Daarvoor is het allemaal net iets te wisselvallig en ontbreken de échte kleppers voor mij persoonlijk.

Favorieten: She Belongs to Me, Love Minus Zero, Mr. Tambourine Man

3,5*

Bob Dylan anno 2020 is niet meer de Bob Dylan uit de jaren '60 en '70. Dat is logisch en hoeft uiteraard niet erg te zijn. Ik denk dat hij hier met zijn huidige stem (of beter: het gebrek daaraan) het onderste uit de kan haalt. Het is een sfeervol album waar eigenlijk weinig minpunten op te ontdekken zijn. Aan de andere kant moet ik wel zeggen dat het mij ook nergens raakt zoals z'n oude albums dat doen.

Een up tempo nummer als 'Goodbye Jimmy Reed' was wat mij betreft wel nodig op deze plaat om het niet te veel als achtergrondmuziek te doen klinken. Die heb ik dan ook als favoriet aangeduid, samen met het al vaker genoemde Key West.

3,5*

Wederom een goed album van Dylan, waarbij ik zelf de 2e helft beter vind dan de 1e, hoewel de opener natuurlijk ook een klassieker is. Van wat ik nu van hem ken, heb ik eigenlijk ook eerder een voorkeur voor deze en z'n voorganger dan voor z'n 3 klassiekers midden jaren '60. Vooral het veelvuldig gebruik van de mondharmonica draagt hier zeker aan bij.

Favorieten: The Lonesome Death of Hattie Carroll (fenomenaal!) en When the Ship Comes In

4*

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 574 in de lijst bracht me bij Bon Jovi - Slippery When Wet (1986). Bon Jovi kende ik wel van hun grootste hits, maar daar stopte het een beetje. Iedereen kent ze natuurlijk, ze hebben massa's fans, maar velen zien ze toch ook als een foute band of als een guilty pleasure.

Hoewel ik mezelf eerder tot de laatste categorie reken, wou ik het album toch een eerlijke kans geven. Het imago van een band doet me om eerlijk te zijn sowieso weinig, er zijn genoeg bands die ik graag hoor waar ik weinig street credibility mee zal scoren.

Twee luisterbeurten later, moet ik toch tot de conclusie komen dat Bon Jovi voor mij wellicht in de categorie 'guilty pleasure' zal blijven steken. Livin On A Prayer op een feestje, geen probleem. Ook met nen trage op datzelfde feestje heb ik weinig problemen. Maar een heel album luisteren is eigenlijk toch wat veel van het goede voor mij.

Het valt me ook op dat er buiten de 2 hits die ik kende, niet echt een nummer is dat me kan boeien. Zelfs Wanted Dead Or Alive dat hier door veel mensen nog wordt getipt als Bon Jovi-topper, doet me eigenlijk weinig. Misschien kunnen die 2 nummers dus enkel op wat erkenning rekenen owv nostalgie?

Verder wil ik hier ook niet aan Bon Jovi bashing gaan doen. Er wordt veel muziek gemaakt die ik een stuk minder kan pruimen dan dit. Als dit op de radio passeert, heb ik er zeker geen probleem mee in tegenstelling tot sommige haters hier.

Beetje een vis noch vlees verhaal dus.

Favorieten: Livin' On A Prayer, You Give Love A Bad Name

2,5*

Boudewijn de Groot ken ik al lang, al heel lang... Toch heb ik de laatste jaren nooit de neiging gehad om nog eens naar zijn muziek te luisteren. Als tiener die vooral naar rockmuziek luistert, was dat waarschijnlijk gewoon totally not done...

Maar toen ik zag dat Feeder deze in zijn top 10 had staan, werd ik toch benieuwd. Niet moeilijk om aan te geraken, want mijn nonkel heeft alles van Boudewijn de Groot. Dus ging ik deze en "Hoe sterk is de eenzame fietser" maar eens halen.

En dit album is geenszins tegengevallen! "Testament" en "Verdronken vlinder" kende ik al en vond ik uiteraard héél goed. Ook "Het land van maas en waal" en "Beneden alle peil" ken ik, maar die vind ik niet zo briljant als de 2 die ik eerder noemde.

Naast deze vier nummers, staat het album echter nog vol met juweeltjes. Opener "Voor de overlevenden" is ook steengoed! "Lied voor een kind dat bang is in het donker" is een mooi vervolg. Voor mij dus zeker geen negatieve noot op het album!

Een nummer dat me wel niet weet te boeien is "De wilde jager", voor mij het minste nummer op het album.

Niet getreurd, want alles wat erna komt is terug ontzettend goed. "Naast jou" is een heel mooi nummer. "Testament" is natuurlijk een klassieker, wat mij betreft het beste nummer van Boudewijn de Groot. Dat komt uiteraard ook grotendeels door de teksten van Nijgh! Zeg nu zelf:

Aan mijn broertje dat zo graag wil gaan studeren
laat ik met plezier 't adres na van mijn kroeg,
waar 'k teveel dronk op een vrouw te imponeren
en daarna de klappen kreeg waarom ik vroeg.

En dan heb ik nog een stuk of wat vriendinnen
die welopgevoed en zeer versandig zijn,
en waarmee je dus geen donder kunt beginnen
maar misschien krijgt iemand anders ze wel klein!

Eigenlijk is gewoon héél het nummer qua tekst briljant, maar deze twee strofen springen er voor mij toch wat uit (misschien omdat ik zelf student ben! )

"De vrienden van vroeger", "Ze zijn niet meer als toen" en "Zonder vrienden kan ik niet" zijn weer drie nummers die in het verlengde liggen van de rest van de plaat. Ingetogen, mooie nummers met een prachtige tekst!

"Het land van maas en waal" is één van die nummers die zowat iedereen zal kennen van Boudewijn de Groot. Ik vind het echter niet bij de beste 5 nummers op deze plaat horen. Het is zeker niet slecht, maar ook geen hoogtepunt te noemen.

"Verdronken vlinder" is weer zo'n nummer dat iedereen kent, maar dit keer is het ook nog eens een hoogtepunt op de plaat. Wat mij betreft had het hier gedaan mogen zijn. Niet omdat "Beneden alle peil" en "Ken je dat land" niet goed zijn ofzo, maar omdat "Verdronken vlinder" naar mijn mening een perfecte afsluiter zou zijn!

Voorlopig houd ik het op 3,5*.

Favorieten: Voor de overlevenden, Testament, Verdronken vlinder

Voor zover ik de albums van Brad Paisley momenteel ken, vind ik dit zijn beste. Voor mij balanceert Brad Paisley soms een beetje op de rand van 'te gelikt'. Op de eerdere albums is dat naar mijn gevoel nog net wat minder het geval dan op de latere albums en helt het dus de (voor mij) juiste kant op.

Gisteren heb ik hem mogen aanschouwen in 013 en live vind ik het eigenlijk beter tot z'n recht komen dan op plaat. Brad Paisley is naast een goede songwriter ook gewoon een erg sterke gitarist en etaleert dat live graag, zonder dat het overkill wordt.

Favorieten zijn The World en Time Well Wasted. Voor de rest ligt het voor mij dicht bij elkaar, maar ik heb toch de klassiekers She's Everything en Alcohol aangevinkt.

4*

Van Brian Fallon solo kende ik niets en van Gaslight Anthem ben ik enkel bekend met hun eerste 2 albums. "Here's Lookin' At You, Kid" vind ik echter één van de beste nummers ooit geschreven, dus ik was eigenlijk wel heel benieuwd naar dit album dat werd beschreven als een rustig, akoestisch solo-album.

Bij het eerste gehoor viel meteen op dat het geluid zeker in lijn ligt met mijn favoriete Gaslight Anthem-nummer. Maar echt heel enthousiast werd ik er niet van.

We zijn nu een paar luisterbeurten verder en dat gevoel is nog steeds hetzelfde. Ik hou van het geluid, ik hou van de stem van Brian Fallon, maar het niveau van de nummers is voor mij eigenlijk toch iets te laag om echt te kunnen boeien. Zoals hierboven al aangehaald: het kabbelt allemaal een beetje voort en klinkt wat middle of the road.

Er staat ook niet echt een nummer op dit album waar ik echt warm van word. Uiteindelijk heb ik de opener en afsluiter als favorieten aangevinkt. 21 Days was misschien ook een optie.

De kans lijkt me momenteel klein dat dit album hier fysiek aangeschaft zal worden en dat zegt eigenlijk genoeg over wat ik er van vind.

3*

Altijd fijn als Conor Oberst met nieuw werk komt. Hoewel niet alles wat hij uitbrengt van hetzelfde niveau is, ben ik toch altijd weer héél benieuwd.

Bright Eyes heb ik altijd als een one-man-band gezien. Misschien moet ik die mening stilaan toch een beetje herzien. Na enkele soloplaten klinkt deze nieuwe toch weer net iets meer als Bright Eyes en niet als Conor Oberst solo. De vraag is natuurlijk of dat komt door de manier van schrijven en spelen dan wel door de muzikale inbreng van de andere bandleden.

Vergeleken met het laatste Bright Eyes album, The People's Key, vind ik deze een stap vooruit. Vergeleken met de laatste solo albums van Conor Oberst vind ik het dan weer eerder een stapje terug.

Het is een erg constant album geworden, dat wel. Wat mij betreft staat er geen enkel skipnummer op en klinkt elk nummer goed. Maar ik mis ook de uitschieters in de andere richting. Als ik een toplijst van mijn favoriete Bright Eyes nummers maak, is denk ik elk album vertegenwoordigd. Maar van deze zou ik niet meteen kunnen zeggen welk nummer in die lijst zou horen. Misschien komt dat nog met de jaren, maar vooralsnog ontbreken de échte toppers voor mij. De enige nummers die voor mij in de buurt komen, zijn Tilt-A-Whirl en Stairwell Song.

Ik las hierboven al dat het geluid op het album erg vol klinkt. Dat is wellicht mijn grootste probleem. Van mij had het allemaal wat breekbaarder en/of chaotischer gemogen.

Favorieten: Tilt-A-Whirl, Stairwell Song

3,5*

Beetje rommelige debuutplaat van Bright Eyes. De zang van Conor Oberst is herkenbaar en ook qua stijl gaat het in de richting van de 2 albums die later zouden volgen. Het niveau is echter toch een stuk minder, het blijft allemaal wat minder hangen. Het klinkt soms ook eerder schetsmatig dan echt 'af'.

Al bij al een leuk plaatje om te ontdekken als fan, vooral dan om te zien hoe het begon, maar zeker niet meer dan dat.

Favoriet: June on the West Coast

3*

Verhoogd naar 4,5*. Door de nogal lange speelduur is de grootse klasse van dit album nooit helemaal tot mij doorgedrongen. Ik heb maar zelden 1u15 tijd (en zin) om naar een (hetzelfde) album te luisteren, en daardoor luisterde ik vaak losse nummers.

Maar nu heb ik het album nog eens volledig gedraaid, en ik werd echt helemaal mee gezogen. Voor mij staat hier geen minder nummer op, terwijl er wel een heleboel uitschieters zijn in positieve zin.

Als favorieten heb ik aangeduid: Bowl of Oranges, Nothing Gets Crossed Out en Waste of Paint, drie nummers die absoluut tot het beste werk van Bright Eyes horen. Maar buiten die 3 staan er echt nog een heleboel andere toppers op die meedingen naar de rol van favoriet, echt moelilijk kiezen!

Ook het laatste nummer is grote klasse, het is zeldzaam dat zo'n lang nummer me kan blijven boeien, maar hier is dat absoluut wel het geval!

Voor mij net niet het niveau van I'm wide awake, maar wel een waardige tweede in het oeuvre van Conor Oberst!

Bruce Springsteen heeft een topalbum afgeleverd, van een niveau dat ik om eerlijk te zijn niet meer van hem verwacht had anno 2020. Begrijp me niet verkeerd: echt slecht was het de voorbije jaren ook niet, maar veel verder dan 3,0 of 3,5 kwamen de voorbije albums voor mij ook niet.

Dat is hier wel anders. Letter to You is een verzameling sterke nummers en bevat een aantal nummers die zomaar op Born to Run of Darkness on the Edge of Town hadden kunnen staan. En dan bedoel ik niet eens als filler!

Initieel wilde ik hier een 4,5 geven, maar ik zie dat ik enkel Born to Run op 4,5 heb staan en een heleboel andere Bruce-albums op 4. Daarom hou ik het voorlopig voorzichtig op een 4, maar misschien wil het eerder zeggen dat ik een aantal andere albums toch ook maar eens omhoog moet gaan waarderen...

De vraag is natuurlijk ook hoe dit album binnen enkele jaren stand zal houden in z'n oeuvre. Al durf ik op dit moment toch wel te zeggen dat dit voor mij top 5-materiaal kan zijn.

Favorieten: House of a Thousand Guitars, If I Was the Priest, Song for Orphans

4*

Momenteel heb ik 3 albums van Built to Spill in bezit (deze en de 2 opvolgers) en daarvan is deze het album met de meest simpele liedjes. Mede daardoor vind ik deze ook het beste tot nu toe. Niet dat het op de latere 2 albums zo moeilijk wordt ofzo, maar ik hou wel van de stijl die hier gehanteerd wordt. Het zijn een beetje perfecte popnummertjes die gebracht worden op een alternatieve manier, als ik het zo mag zeggen.

Hoewel een iets andere (meer op gitaar gerichte) stijl, doen ze me hierdoor wat aan Pavement denken. Die zijn wat mij betreft ook meester in het maken van verborgen poppareltjes.

Moeilijk om 3 favoriete nummers aan te duiden. Car is denk ik wel m'n favoriet. Verder heb ik gekozen voor Big Dipper en Stab, maar dat hadden even goed Distopian Dream Girl, In the Morning of Reasons kunnen zijn.

4*