Matt Ward zijn muziek heb ik altijd aanschouwd als een soort achtergrondmuziek met dat tikje meer. Het werkt ideaal op de achtergrond, maar door zijn prachtige stem en ditto gitaarwerk is het toch zeker ook wel meer dan dat.

Op dit album is het voor mij echter net iets te veel achtergrondmuziek en net iets te weinig dat tikje meer. Er zijn voor mij te weinig nummers die er tussenuit springen. Het kabbelt allemaal wat verder. Een persoonlijk M. Ward favoriet is voor mij op dit album ook niet te vinden.

Ik denk dus niet dat deze voor mij de tand des tijds zal doorstaan en dat als ik binnenkort nog eens naar een album van hem grijp, het niet deze zal worden.

Slecht is het zeker niet, maar toch iets te veel middelmaat om echt te beklijven.

3*

1001 Albums you must hear before you die

De random number generator bracht me dit keer bij nummer 777, ofwel Manic Street Preachers - The Holy Bible (1994).

Van Manic Street Preachers heb ik ooit hun verzamelalbum Forever Delayed 'blind' gekocht op basis van de eerste 3 nummers. Doordat de rest van hun verzamelaar voor mij niet hetzelfde niveau haalde als de eerste 3 nummers, ben ik me nooit verder gaan verdiepen in de band. Tot nu dus.

The Holy Bible laat een heel ander geluid horen dan ik van de band kende. Het is een stuk ruwer, ongepolijster. Bijna punkrock, zoals bikkel2 het hierboven omschrijft. Verder vat zijn review voor mij ook prima het album samen. Het is ongepolijst, oprecht, sleazy en bevlogen.

Aan de andere kant mist het album voor mij wel enkele toppers om echt bij te blijven. Het album is vreemd genoeg ook weinig gegroeid. Ik vond hem na een luisterbeurt meteen goed, maar enkele luisterbeurten later kom ik ook niet echt verder dan 'goed'.

Hoewel de sound van het album me goed bevalt, is het toch de vreemde eend in de bijt die ik het beste vind. This Is Yesterday vind ik echt een topnummer! Dat is voor mij ook meteen het enige nummer op deze plaat dat ik los zou luisteren, denk ik.

Typisch plaatje dat ik misschien wel eens zou meenemen als ik hem ergens in een uitverkoopbak tegenkom en waarvan ik dan zeker zou genieten in de auto, maar waarvan de kans even groot is dat hij in de vergetelheid gaat belanden.

Favorieten: This Is Yesterday, PCP, Yes

3,5*

1001 Albums you must hear before you die

Het volgende album in m'n ontdekkingstocht werd Marvin Gaye - What's Going On (1971), een absolute klassieker die ik eigenlijk helemaal niet kende. Hoog tijd dus dat daar verandering in kwam. Soul is een genre waar ik sowieso weinig van ken, dus dan is dit album een mooie start, lijkt me.

Op zich was het zeker een aangename kennismaking met het genre, maar ik moet langs de andere kant toch ook toegeven dat het voor mij iets te veel 'achtergrondmuziek' is. Op het titelnummer na, staan er voor mij niet echt nummers op het album die ik los zou luisteren of aan playlists zou gaan toevoegen.

Dat wil zeker niet zeggen dat ik het slecht vind. Je hoort de kwaliteit, muzikaal zit het goed en Marvin Gaye heeft ook een erg aangename stem. Het album klinkt ook als een echt geheel en er staan geen nummers op die ik slecht vind. Maar ik kan niet zeggen dat het me echt bij m'n nekvel pakt, wat de meeste users hier wel lijken te ervaren.

Ideale plaat om sfeer te scheppen bij een etentje bijvoorbeeld, maar voor mij blijft het daar jammer genoeg bij.

Favoriet: What's Going On

3,5*

Zoals ik eerder aangaf en hier ook wel vaker teruglees, begin ik stilaan wat last te krijgen van National-moeheid. Toch vind ik deze soloworp van Matt Berninger een leuke plaat, maar ook weer niet echt meer dan dat.

Vooral de 2e helft van het album vind ik qua niveau het beste sinds High Violet. Positief vind ik ook dat er maar 10 nummers opstaan, dat zorgt wat mij betreft toch voor een constanter niveau en minder missers.

Ik vrees echter dat deze na een tijdje misschien ook wel weer in de vergetelheid zal geraken bij mij.

Distant Axis doet me trouwens denken aan een ander nummer, ik denk van The Decemberists, maar ik kan niet meteen ontdekken welk. Iemand?

Favorieten: Take Me Out of Town, Collar of Your Shirt

3,5*

Dit album luisterde ik vroeger wel eens (in de periode dat het uitkwam ongeveer), maar is de laatste jaren op de achtergrond geraakt. Toen vond ik vooral de eerste nummers goed, en nadien zakte het voor mij wat in.

Ik weet niet of het er mee te maken heeft dat ik in tussentijd grote Tom Waits-fan geworden ben, maar nu kan ik de tweede helft van het album zeker even goed waarderen als de eerste. Voor mij staan er eigenlijk weinig zwakke nummers op.

Modest Mouse combineert hier voor mij een perfect popgeluid (vooral hoorbaar in de eerdere nummers op het album, maar ook zeker op de afsluiter) met af en toe heerlijke muzikale chaos zoals op Dance Hall en This Devil's Workday. Af en toe hoor ik ook een vleugje van The White Stripes' Icky Thump terug.

Maar los van alle referenties die ik hier aanhaal, doen ze vooral heel erg hun eigen ding!

Ik ben benieuwd naar meer!

Voor deze alvast 4*

Favorieten: Float On, This Devil's Workday, The View (maar dat hadden quasi even goed 3 andere kunnen zijn)

Album dat ik al jaren in bezit heb, maar blijkbaar nooit op gestemd had.

Ik vind het ook een erg moeilijke... Enerzijds is het gewoon een prachtige verzameling nummers van een band die live érg sterk is. In dat opzicht scoort hij moeiteloos een 4,5 of 5. Anderzijds vind ik ook dat het album z'n potentie niet volledig benut. Ik vind het erg jammer dat Plug In Baby en Citizen Erased het album niet gehaald hebben. Voor omdat Plug In Baby ook al niet op Hullabaloo stond, en later ook niet op Live at Rome Olympic Stadion zou komen, wat het toch écht wel een vreemde keuze maakt. Iets minder onbegrijpelijk, maar voor mij wel erg jammer, is dat City of Delusion op mijn versie niet op staat.

Van mij hadden ze dus gerust een dubbel album mogen maken met het volledige optreden, ipv deze selectie nummers.

Daardoor hink ik dus een beetje op 2 gedachten bij deze plaat.

Al bij al kom ik uit op 4*.

Favorieten: Time is Running Out, New Born en vooral het fenomenale Stockholm Syndrome

Een album dat ik nauwelijks draai, en de keren dat ik dat toch doe, heb ik echt moeite om de hele rit uit te zitten. Wat mij betreft slaat Muse de bal hier helemaal mis. Voor mij staat er geen enkele topper op deze plaat. Eigenlijk is Muse -voor mij- in dalende lijn gegaan sinds het hoogtepunt Origin of Symmetry. Elk album is net dat tikje minder dan de vorige, met deze als absoluut dieptepunt.

Ik hou het op 2,5*, omdat ik hier en daar wel hoor dat het muzikaal goed in elkaar zit, en omdat Muse zichzelf durft vernieuwen. En misschien ook wel omdat ik Muse niet wil buizen, en hoop dat het kwartje vroeg of laat toch nog valt ...