Dankzij een bericht van wvv89 bij het nieuwe album van The Killers, waarbij hij z'n voorliefde voor Country aanhaalde, kwam ik bij dit album terecht. Of hoe je van The Killers naar Cody Jinks kan gaan...

Hoewel ik mezelf zeker Countryliefhebber durf noemen, ken ik er eigenlijk veel te weinig van. Buiten een aantal Alt-Country bands uit de jaren '90, heb ik weinig Countryalbums in bezit. Ik ken wel van een aantal artiesten een aantal nummers, maar vond het toch tijd om daar wat verandering in te brengen. Zo leerde ik onlangs Zac Brown Band al beter kennen en nu dus Cody Jinks.

Ik moet zeggen: dat is voorlopig een zéér fijne ontdekking. Cody Jinks heeft een aangename stem en koppelt die ook aan goede nummers. De variatie tussen ballads en wat meer up-tempo nummers ligt ook goed op dit album. Waar sommige hedendaagse Countryartiesten al eens wat te glad durven klinken naar mijn smaak, is dat hier niet het geval. Bovendien is het ook een erg constant album, waar eigenlijk niet echt mindere nummers op staan.

Favorieten zijn Dirt, Mamma Song en Folks. Als ik er 4 had kunnen aanduiden, had Birds er ook bij gehoord.

4*

Op naar het volgende album!

After the Fire is wederom een sterk album van Cody Jinks. Zoals hier al eerder gezegd, de kwaliteit heeft duidelijk niet moeten inboeten ondanks de snelle opeenvolging van albums.

Toch vind ik After the Fire wel een tikje minder dan de andere albums die ik ken van Cody Jinks. Naar mijn gevoel is de balans tussen rustige en up-tempo nummers hier wat veel naar de rustige nummers omgeslagen. Dat is zeker niet erg, want ik vind zijn ballads allemaal goed, maar als ik vergelijk met zijn andere albums mis ik die afwisseling wel een beetje. De tweede helft van het album vind ik, mede door die afwisseling, overigens beter dan de eerste helft.

Voor alle duidelijkheid, dat puntje van kritiek doet geen afbreuk aan het feit dat dit album gewoon weer een voltreffer is die hier met regelmaat gedraaid wordt. Maar Cody Jinks heeft de lat met z'n andere albums gewoon heel erg hoog gelegd...

Favorieten: Yesterday Again, William and Wanda

4*

Wederom een zeer sterk album van Cody Jinks, met enkel goede nummers. De variatie tussen rustige en up-tempo nummers is ook hier weer erg goed.

Het enige 'minpuntje' dat ik kan noemen is dat voor mij niet helemaal hetzelfde niveau gehaald wordt als op Adobe Sessions en Lifers, ik schat deze een tikje lager in.

Voor mij is Cody Jinks toch wel absoluut de ontdekking van 2020 geweest. Eigenlijk is quasi zijn hele oeuvre een absolute aanrader voor elke countryliefhebber.

Favorieten: Chase That Song, The Same

4*

Vreemd dat Head Case hier door zowel frolunda als Arbeidsdeskundige als hoogtepunt wordt bestempeld maar toch eerder onderaan de lijst met favorieten hier bengelt. Daar zal ik zelf maar meteen verandering in brengen, want Head Case is niet alleen mijn favoriet op dit album, maar eigenlijk misschien ook wel gewoon mijn persoonlijke hoogtepunt in het indrukwekkende oeuvre van Cody Jinks.

Voor mij is Cody Jinks toch wel echt de ontdekking van 2020 tot nu toe. Het is moeilijk om een favoriet album te kiezen. The Adobe Sessions vind ik erg goed, maar ook deze Lifers vind ik écht wel sterk. De balans tussen up-tempo nummers en ballads ligt ook hier weer goed en het niveau is continue erg hoog. Mindere nummers zijn op dit album wederom niet te vinden.

Favorieten: Head Case, Colorado, Lifers

4,5*

Heerlijk puur album! Enkel Conor Oberst met beperkte instrumentatie, waarvan ik vooral de mondharmonica erg weet te smaken.

Voor mij is dit z'n beste sinds I'm wide awake it's morning, en één van z'n beste tout court.

Favorieten noemen lukt me hier niet, omdat ik eigenlijk alle nummers op hetzelfde hoge niveau plaats.

4,5*

'Slechts' 52 stemmen, en toch werd elk nummer al als favoriet aangeduid. Dat zegt veel over hoe constant deze plaat is. Dat is iets wat het solowerk van Conor Oberst tot nu toe soms miste.

Solo zijn beste, maar het kan voor mij zeker niet tippen aan de betere Bright Eyes platen.

Goed album, met veel fijne nummers, maar ook niet echt meer dan dat.

3,5* dus

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 184 is een album dat ik al heel lang op de 'to listen'-list had staan, maar waar het om de één of andere reden nog nooit van gekomen was: Crosby, Stills, Nash & Young - Deja Vu (1970). Een ware klassieker met bijna unaniem lovende recensies, een zeer hoog stemgemiddelde hier en bovendien een album dat perfect in m'n straatje zou moeten passen. De verwachtingen lagen dus hoog.

Die verwachtingen zijn jammer genoeg niet ingelost. Déjà Vu klinkt voor mij om eerlijk te zijn iets te veel als achtergrondmuziek. Het kabbelt allemaal rustig verder, zonder dat er voor mij echte hoogtepunten te ontdekken vallen. Ik had gehoopt dat na enkele luisterbeurten het kwartje wel zou vallen, maar dat is eigenlijk helemaal niet gebeurd.

Ik ga zeker niet zeggen dat ik dit slecht vind. Het klinkt allemaal leuk en het zit op zich goed in elkaar. Er staan een aantal perfecte popnummertjes op. Maar als ik dit vergelijk met het werk dat Neil Young solo gemaakt heeft, vind ik het niveauverschil toch wel erg groot eigenlijk.

Helpless is wellicht mijn favoriete nummer op dit album, maar valt voor mij in vergelijking met andere nummers die Neil Young in dezelfde periode maakte toch gewoon in de middenmoot.

Dat geldt ook voor de andere nummers op het album. Ik vind ze allemaal wel leuk, maar ook niet meer dan dat. Het is allemaal iets te veel middenmoot. Het geniale dat iedereen hier lijkt in te horen, hoor ik jammer genoeg niet.

Favorieten: Helpless, Teach Your Children

3,5*