Altijd zo lastig om een verzamelalbum te beoordelen. Geef je een waardering aan een verzameling nummers? Of op hoe goed de selectie is? Kijk je dan naar de fans, of bekijk je het album als instapper om de band te leren kennen?

Voor mij was dit een soort 2e kennismaking met Sonic Youth. Daydream Nation staat al jaren in huis en vond ik altijd wel 'degelijk', maar echt vaak kwam hij de kast niet uit. Rather Ripped heb ik regelmatig geluisterd toen hoe uitkwam, maar uiteindelijk nooit gekocht. Van Sister kende ik enkel Schizophrenia en dat was het.

En dus kwam ik vele jaren later, als quasi-SY-leek uit bij dit verzamelalbum. Wat voor een aangename herontdekking was me dat! Voor mij (als leek dus) is dit eigenlijk een behoorlijk perfect verzamelalbum.

Om te beginnen staan er gewoon een hoop geweldige nummers op. Niet onlogisch natuurlijk gezien het oeuvre van de band. Ook vind ik het album goed opgebouwd en vind ik de afwisseling tussen de nummers ook erg fijn.

Verder vind ik ook het concept van het album geniaal. Erg leuk dat de nummers geselecteerd zijn door mensen en dat die ook een woordje uitleg geven. Radiohead legt uit hoe Kool Thing op elk vlak het beste SY-nummer is. Eddie Vedder zegt I'm from Seattle, but F*ck Coffee, (op een Starbucksverzamelaar), als je een energieboost nodig heb, luister je gewoon 'TeenAge Riot'! En dan is er nog die kerel die vraagt of iemand 'Tuff Gnarl' al geselecteerd had. Ja? Verdorie, waarom heb ik niet sneller gereageerd... Mag ik alstublieft ook een stukje schrijven? Heerlijk toch?

Enige persoonlijke puntje van kritiek bij het concept, is dat ik eigenlijk liever gezien had dat het enkel muzikanten waren. Om eerlijk te zijn vind ik het leuker om te lezen waarom een mede-artiest een nummer geweldig vindt dan waarom één of andere filmmaker of schrijver een nummer geweldig vindt. Maar dat is eerder een detail.

Tot slot vind ik dat een band als Sonic Youth meer nood had aan een instapper voor niet-kenners als verzamelalbum dan aan een best of voor de fans. Die laatste groep koopt de albums toch apart, daar zijn ze als albumband sterk genoeg voor. En voor de niet-kenners is dit gewoon een geweldige instapper.

Iedereen zal natuurlijk op een verzamelalbum nummers missen. Persoonlijk had Schizophrenia er van mij wel op gemogen. Maar al bij al denk ik dat de selectie vrij goed is, als je op Spotify of Last.fm kijkt welke SY-nummers het meest beluisterd worden.

Favorieten: TeenAge Riot, Tuff Gnarl, Sugar Kane, Kool Thing

4,5*

Van Sonic Youth kende ik lange tijd enkel Daydream Nation. Hoewel ik dat zeker een degelijk album vond, viel het toch eerder in de categorie 'de mayonaise pakt niet helemaal'.

Na recent 'Tuff Gnarl' ontdekt te hebben via hun verzamelalbum Hits Are for Squares had ik besloten deze ook maar eens wat luisterbeurten te geven. En terecht, zo blijkt! Deze vind ik namelijk een stuk beter dan Daydream Nation.

Het voornaamste verschil is denk ik dat dit album korter en gevarieerder is, waardoor het een stuk gemakkelijker te behappen is dan zijn opvolger.

Opener Schizophrenia kende ik al en behoort voor mij tot het beste werk van Sonic Youth. Ook Tuff Gnarl vind ik fantastisch. En een nummer als Hot Wire My Heart is misschien wat atypisch, maar ik vind de scheurende gitaren en het catchy refreintje wel een mooie afwisseling tussen alle noise. Wat mij betreft zijn alle nummers op dit album ook goed, er zitten niet echt inzinkingen in.

Favorieten: Schizophrenia en Tuff Gnarl.

4*

De opener is ook mijn favoriet, al vind ik de afsluiter ook erg goed. Die twee nummers schieten er voor mij bovenuit qua combinatie van zang en instrumentatie.

De nummers ertussen zijn ook zeker niet slecht hoor, maar voor mij springen ze er iets te weinig tussenuit.

De voorbije weken heeft het album hier regelmatig gespeeld, doordat iemand hier ernaar verwees bij een album van The Tallest Man on Earth. Na een paar weken is het verdict dat het een goed album is, maar eigenlijk ook niet echt meer dan dat. Niet echt een gemis in m'n platenkast en ik voel ook niet echt de drang om meer te gaan ontdekken van Steve Forbert. Los daarvan was het wel een aangename kennismaking.

3,5*

Sturgill Simpson leerde ik vorig jaar op een aangename manier kennen door Metamodern Sounds in Country Music. Toen hij datzelfde jaar op de proppen kwam met twee Bluegrassalbums, was ik dus zeer benieuwd!

Ik moet zeggen, ze klinken allebei erg leuk! Ideaal voor op zonnige dagen in de auto. Zowel de herwerkingen van nummers die ik al kende via Metamodern Sounds in Country Music als de (voor mij) nieuwe nummers bevallen me zeer goed. Wat mij betreft zeker een aanrader voor fans van Sturgill Simpson en/of bluegrass.

Favorieten zijn moeilijk te kiezen doordat voor mij de helft andere versies zijn van nummers die ik al kende en de andere helft voor mij 'nieuwe nummers' zijn. Uiteindelijk ben ik toch vooral voor de tweede categorie gegaan.

Favorieten: All Around You, Breakers Roar, Time After All en Water In A Well

4*

Geweldig album van Sturgill Simpson dat een leuke twist geeft aan het countrygenre. Zijn stemgeluid is wat bijzonder, maar past wel perfect bij de stijl van dit album. Voor mij één van de leukste ontdekkingen van het afgelopen jaar.

Het album is ook gewoon over de ganse lijn goed, twee favorieten aanduiden is een haast onmogelijk opgave. Uiteindelijk werden het bij mij Turtles All the Way Down en Just Let Go, maar dat hadden op een ander moment ook gewoon twee andere nummers kunnen zijn.

4,5*

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 734 bracht me bij Suede – Suede (1993), een band waar ik al lang benieuwd naar was, maar om de één of andere reden nooit ben gaan ontdekken. Ideaal!

De reden voor de nieuwsgierigheid is dat Suede zowel op Spotify als op Last.fm genoemd wordt als 'Most Similar Band' bij Pulp. En Pulp vind ik fantastisch!

Ik moet zeggen: op basis van dit album, kan ik de vergelijking alvast snappen. Het debuut van Suede ligt qua stijl naar mijn gevoel vooral dicht bij het Pulpalbum 'This Is Hardcore'. Ik kan me dus wel inbeelden dat Jarvis Cocker (mede) beïnvloed kan zijn door dit album. Naast Pulp vind ik Suede, wellicht voornamelijk door het gitaargeluid, ook wel vergelijkbaar met The Smiths.

Qua stijl en geluid past het dus eigenlijk perfect in m'n straatje. Vooral de gitaarriedeltjes vind ik echt lekker! Maar toch raakt het me eigenlijk niet. Ik had gedacht dat het album met wat meer luisterbeurten wel zou groeien, maar dat is eigenlijk niet het geval. Ik kan niet meteen de vinger leggen op wat juist de reden is, maar ik denk dat de zang me niet helemaal aanspreekt. Niet dat ik die slecht vind, maar het weet bij mij toch niet helemaal de juiste snaar te raken.

De catchy up-tempo nummers liggen me het beste. De twee eerste nummers op het album vind ik goed en ook The Drowners, Metal Micky en Animal Lover vind ik goed. Maar als geheel weet het album me eigenlijk niet te overtuigen.

Jammer. Soms hoop je van een band of een album dat het een perfect match gaat zijn en dat was hier zeker het geval. Maar aan het einde van de rit kom ik maar krap aan 3,5*. Wie weet valt ooit het kwartje nog?

Favorieten: So Young, Animal Nitrate, The Drowners

3,5*