Lastig te beoordelen EP'tje wegens een nogal groot verschil in kwaliteit tussen de nummers onderling.

Absolute hoogtepunten zijn voor mij Fog (Again) en Gagging Order. Dat zijn wat mij betreft allebei toppertjes die niet misstaan hadden op een regulier album. Ook de liveversie van 2+2=5 vind ik echt goed, sowieso één van m'n favoriete nummers op Hail to the Thief en live altijd geweldig goed!

Absoluut dieptepunt daarentegen is Remyxomatosis, dat vind ik echt een draak van een remix. I Will en Skattrbrain vind ik als remix dan weer weinig toevoegen ten opzichte van het origineel, al zijn ze dus ook zeker niet slecht.

De overige nummers zitten er voor mij wat tussenin. Ik vind ze allemaal wel degelijk, maar wel minder dan wat op de reguliere Radioheadalbums te vinden is.

Al bij al een goede EP, die echter wel wat in het niets valt met de andere geniale dingen die Radiohead uitbrengt.

3,5*

The national anthem en I might be wrong zijn twee nummers waar ik eigenlijk weinig mee heb. Als ik ooit een Radiohead top 50 samenstel, staan geen van beide erin, denk ik. Toch moet gezegd worden dat op dit album beide nummers naar mijn mening beter tot hun recht komen dan op het studio-album. Toch weet het begin van dit album me niet helemaal te pakken.

Morning bell vind ik al heel wat beter. Gewoon een 'goed' Radioheadnummer, niet meer, maar zeker niet minder. De uitvoering wijkt wat mij betreft niet zo veel af van de studioversie, maar dat hoeft ook niet altijd. Lekker nummer.

Like spinning plates wijkt dan weer wél ontzettend veel af van de studioversie en dat geeft een overweldigend goed resultaat. Deze versie is gewoon 10x beter dan de albumversie, hoewel die ook niet slecht is. Het briljante pianoloopje bevalt me echter veel meer dan het mysterieuze geluid op de albumversie. Eerste hoogtepuntje!

Het ene hoogtepunt na het andere, want het volgende nummer is Idioteque. Veel beter kan een live-uitvoering niet zijn, denk ik zo. Idioteque is nog beter dan op Kid A! Bij live optredens zie je Thom Yorke vaak na dit nummer hijgend over zijn micro hangen. Dit beeld kan ik me perfect voorstellen als het nummer gedaan is!

Everything in its right place gaat verder op het goede elan! Weer een toppertje, hoewel ik deze net iets minder vind dat op Kid A (in tegenstelling tot Idioteque dus). Ik vind persoonlijk dat het nummer nét iets te lang gerokken word, maar dat is natuurlijk mijn persoonlijke mening.

Een nummer dat voor mij niet gehoeven had, is Dollars & Cents. Absoluut geen favoriet van mij. Jammergenoeg breekt dit nummer het constante niveau van het tweede deel van deze plaat.

Eindigen doen we met het briljante True love waits. Eén van de 10 beste nummers van Radiohead? Absoluut! Eén van de 5 beste nummers van Radiohead? Overdreven? Misschien, misschien ook niet.
Ik vind het alleszins een geweldig nummer. Zoveel passie, zoveel emotie, maar zo eenvoudig. Ik ben er helemaal weg van!
Jongens, een tip, enkel en alleen voor het slotnummer is dit album de aankoop al waard! Elke Radioheadfan MOET True Love Waits kennen!
Soms denk ik dat als Radiohead enkel rustige nummers zou maken, ze hélemaal geen concurrentie zouden hebben als beste groep ter wereld. Neem nu Street Spirit, Exit Music, How to disappear completely, Fake plastic trees, Sail to the moon, Videotape... True Love Waits past perfect in dit rijtje topsongs!

Drie vullers, twee goede nummers en drie briljante nummers, lastig te beoordelen. Ik denk dat 4* wel verdiend zijn! Al bij al een kort, maar meer dan degelijk live-album.


Favorieten: True love waits en Like spinning plates (gevolgd door Idioteque).

4*

Na heel wat luisterbeurten, hier mijn mening...

01. Everything in it's right place - 5,0*

Wat mij betreft de geknipte opener voor het album. Niet alleen is het een geniaal nummer, bovendien geeft het ook meteen een beetje de toon aan voor wat 'Kid A' staat. Veel terugkomende melodieën, nummers met verschillende lagen en ietwat 'verdwaalde' teksten. Van dit nummer kan ik in elk geval uren genieten!


02. Kid A - 3,0*

Het titelnummer. Hierbij denk ik meestal aan een erg sterk nummer, maar dat is Kid A voor mij niet. Radiohead betovert me vaak door de sterke zang van Thom Yorke, waarvan hier niet echt sprake is. Uiteindelijk toch 3,0* voor de mooie melodielijn en het 'magische' stukje in het nummer (rond 3.10) dat ik toch ook erg mooi vind. Toen ik dit nummer voor het eerste hoorde vond ik het best wel walgelijk, zoals meer nummers op de cd, maar nu apprecieer ik het wel in zekere zin. Maar het blijft meer een filler dan een killer!


03. The national anthem - 3,5*

In het begin deed het nummer vreemd aan, met al de blazers. Uiteindelijk ben ik dit echter evenzeer gaan appreciëren als andere instrumenten. Toch mis ik iets in het nummer. Voor mij is dit nummer toch minder dan de écht goede nummers op het album. Ik mis ook wel een kippenvelmoment, iets waarvan je zegt: wauw! Toch 3,5* omdat het gewoon een goed nummer is, niet meer, maar ook niet minder.


04. How to disappear completely - 5,0*

Drie nummers lang hebben we moeten wachten op het eerste gitaargeluid, maar het was het wachten waard! How to disappear completely is werkelijk een prachtig nummer. Na Idioteque waarschijnlijk het beste nummer op het album. Gewoon 5 minuten lang heerlijk wegdromen op de prachtige gitaren en de hemelse zang van Yorke. Voor mij toch een van de betere Radiohead-nummers. Op het album is het toch wel even een 'verademing' na de voor mij toch wat ongewone 'electro'-geluiden. Het allermooiste moment van het nummer is toch wel het einde. De laatste keer dat Thom 'I'm not here' zingt is hemels mooi, evenals de "aahaaa"-geluiden op het einde. Briljantie!


05. Treefinger - 2,5*

Dit nummer had voor mij niet gemoeten op het album. Een beetje een nietszeggend stukje muziek. Maar, ondanks dat ik vind dat het geen meerwaarde geeft, vind ik het ook niet echt storend. Het is zo'n beetje noch goed, noch slecht. Tja, dan krijg je natuurlijk 2,5/5 hé!


06. Optimistic - 4,5*

Het eerste nummer dat ik kende van deze plaat. Ik vind het eigenlijk een beetje anders dan de rest van het album, maar zeker niet minder. Eigenlijk is het het enige echte "meezingnummer" op het album, zonder negatieve bijklank dan! Er zitten veel mooie stukjes in, en de stem van Yorke maakt het weer helemaal af.


07. In limbo - 4,0*

Ik begrijp niet goed dat velen dit nummer minder vinden. Hoewel het minder is dan de echte uitschieters op het album, vind ik dit toch een zeer behoorlijk nummer. Past ook helemaal in het plaatje vind ik! Het terugkomend melodietje vind ik erg leuk en ook de stem is (wederom...) mooi.


08. Idioteque - 5,0*

Iedereen die het nummer kent zal de 5,0* wel begrijpen denk ik. Het nummer begint met een geweldige intro die, net zoals de rest van het nummer, uit vele lagen bestaat. Je hoort telkens iets nieuws, zeker als je hem op je mp3-speler luistert! Heel het nummer zit gewoon perfect in elkaar en het hoort ongetwijfeld thuis in het rijtje der beste Radioheadsongs! Live ook erg sterk trouwens!!


09. Morning bell - 4,5*

Een betere versie dan degene die op Amnesiac staat wat mij betreft. Wederom een hemelse zang (wat val ik toch in herhaling) en een prachtige melodie. Ik vind het een erg dromerig nummer ook. Deze song zorgt er mee voor dat het einde van het album toch wel behoorlijk sterk is.


10. Motion picture soundtrack - 4,0*

Het duurde een tijdje voor ik dit nummer apprecieerde, maar nu vind ik het toch wel een knap nummer hoor. Vooral helemaal op het einde, als Yorke zingt 'Maybe I will see you in a next life', prachtig gewoon!


Een van de weinige cd's trouwens waarvan ik het tweede deel beter vind dan het eerste. Algemene beoordeling voor het album 4,0*. Ik vind het een lekker album hoor, maar nummers als Kid A, The national anthem en Treefinger beletten me meer te geven. Om 4,5* of 5,0* te geven moet élk nummer op het album bijna een knaller zijn. Misschien ga ik de 3 voorgenoemde nummers wel nog meer appreciëren en verandert de 4,0* nog wel!

Dit album komt een beetje vreemd binnen bij mij. Ik leerde Ray LaMontagne vorig jaar kennen dankzij de hoge score hier voor Till the Sun Turns Black. Dat album beviel me meteen erg goed! Het volgende album in het rijtje werd Trouble. Hoewel ik die een klein tikje minder vond; nog steeds een steengoed album in een redelijk vergelijkbare stijl.

Dit weekend heb ik deze dan maar blind gekocht. Het openingsnummer kende ik al en bevalt me eigenlijk niet helemaal. Op de één of andere manier klinkt het me net iets te zoetsappig. Iets waar ik bij andere nummers van Ray die dat ook hebben (Can I Stay, bijvoorbeeld) geen last van had.

Net zoals in het openingsnummer, horen we ook doorheen de rest van het album geregeld aan ander geluid dan we gewend waren van Ray LaMontagne. Maar daar valt het kwartje bij mij dan weer wel. Sterker nog: ik vind de nummers in een 'andere' stijl dan we gewend zijn, eigenlijk de betere nummers op dit album. Het zijn de rustigere nummers die aanleunen bij de vorige 2 albums die me momenteel net wat minder doen.

Ik ben dus blij met de afwisseling op deze plaat. Afgaande op de rustige nummers hier, had dit album voor mij iets te veel Till the Sun Turns Black - light geweest. Door de afwisseling is het een volledig andere plaat geworden, die op zijn manier eigenlijk ook weer terecht in elke platenkast zou mogen prijken!

Favorieten: Meg White, Hey Me, Hey Mama

4*

Ryan Adams is al vele jaren één van mijn favoriete artiesten, maar ik moet toch zeggen dat ik de albums die na Ashes & Fire kwamen toch allemaal lichtjes vond tegenvallen. Het klinkt voor mij allemaal net iets te veel als middelmaat en er springen weinig nummers echt uit.

Op een persoonlijke 'best of' van Ryan Adams zouden bij mij maar weinig nummers van de voorbije 10 jaar staan. Deze Big Colors vormt daar weer geen uitzondering op.



Ik denk dat mijn conclusie hetzelfde is, met het enige verschil dat ik dan op een 3,5* strand in plaats van een 4*.

'Showtime' vind ik het beste nummer op het album, gevolgd door 'I Surrender'. Als derde favoriet heb ik 'In It for the Pleasure' aangeduid, al zouden dat ook andere nummers kunnen zijn.

Toen dit album uitkwam was ik niet heel enthousiast. Het klonk, net zoals de meeste albums van Ryan Adams de afgelopen jaren, voor mij toch iets te veel als middelmaat.

Nu we een jaartje verder zijn, is het enthousiasme echter gegroeid. Wednesdays is een constant album dat ook een aantal bescheiden toppertjes bevat. 'Birmingham' vind ik bijvoorbeeld één van de sterkere nummers van Ryan Adams van de voorbije tien jaar. 'When You Cross Over' mag er ook zeker zijn.

Speciale vermelding ook nog voor 'So, Anyways'. Ik ben altijd een erg grote fan geweest van mondharmonica's en voor mij is dit nummer misschien wel Adams' beste gebruik van de mondharmonica sinds Factory Girl.

Naast deze drie favorieten, vind ik het vooral positief dat het gemiddelde niveau van de nummers voor mij toch een stuk hoger ligt dan op zijn andere recentere albums.

Voor mij is dit, mogelijk met uitzondering van Ashes & Fire die ik ongeveer op hetzelfde niveau vind, toch zijn beste werk sinds 2005.

4*