De eerste luisterbeurt van dit album viel me een beetje tegen, maar hij is wel gestaag blijven groeien. Het staat voor mij zeker niet op hetzelfde niveau als het beste Pulpwerk, maar dat doen weinig albums

Voor de liefhebbers zou ik het album zeker aanraden. Qua stem vind ik het verrassend hoe dicht Jarvis Cocker nog bij z'n stem ten tijde van Pulp zit. Je hoort geregeld dat zangers 20/30 jaar later toch anders klinken, maar dat lijkt me hier eigenlijk helemaal niet het geval.

Qua geluid is het iets meer mellow en elektronisch dan Pulp. Dat is misschien het enige wat ik hier wat mis: een paar uithalen.

Favorieten: Am I Missing Something, House Music All Night Long

4*

Is het andere solowerk van Jarvis Cocker overigens te vergelijken met dit album? Of zit dat qua sound dichter bij Pulp?

Het valt me op dat de eerste 3 platen van Jason Isbell een stuk lager gewaardeerd worden dan zijn latere werk. Dat vind ik niet terecht. Zeker niet voor 'Here We Rest' (Wat mij betreft één van z'n beste albums), maar ook niet voor deze 'Sirens of the Ditch'.

Het klinkt allemaal een tikje simpeler en minder vol dan z'n latere albums. Voor velen is dat blijkbaar een nadeel, maar ik vind het eerder een voordeel. Het klinkt daardoor ook allemaal wat puurder. Vooral de rustigere nummers bevallen me erg goed.

Maar goed, smaken en kleuren...

Favorieten: In A Razor Town, The Magician, Hurricanes and Hand Grenades

4*

Hoewel deze niet het niveau haalt van z'n latere werk, vind ik het eigenlijk toch ook gewoon een heel leuk album. Vrij constant, weinig mindere nummers. Ideaal plaatje voor als het zonnetje schijnt en je in de auto zit. Niet meer, maar zeker ook niet minder!

M'n favorieten zitten aan het einde: Soldiers Get Strange, Streetlights en The Last Song I Will Write

3,5*

Prachtig live-album dat een goed beeld geeft van het vroege repertoire van Jason Isbell, zowel solo als met Drive-By Truckers. Van mij had er meer op mogen staan van 'Here We Rest', want persoonlijk vind ik veel nummers op dat album beter dan zijn werk bij DBT. Al weet ik dat ik misschien wel alleen sta met die mening.

Door dit album heb ik 'In a Razor Town' ook ontdekt, wat een prachtig nummer! Meteen het debuutalbum van Jason Isbell maar wat meer aandacht schenken!

Favorieten: Alabama Pines, In a Razor Town

4,5*

Goed live album van Jason Isbell, maar ik blijf toch vooral steken bij het idee dat het (voor mij) veel beter gekund had. Ik hou meer van zijn rustige nummers. Liefst in een zo kaal mogelijke instrumentatie. De nadruk op deze plaat ligt echter vooral op de nummers met een iets voller geluid.

Verder mis ik iets te veel persoonlijke favorieten en had het album ook zeker wat langer gekund. Eigenlijk heeft Maartenn in de openingspost alles wat ik over dit album kan zeggen al perfect verwoord. Ik sluit me dus volledig bij hem aan, maar waardeer de plaat ondanks de minpuntjes net een halfje hoger. Want hoewel het zeker beter gekund had, blijft het wel een zeer prettige verzameling live nummers van een rasartiest.

Favorieten: Flagship, Elephant, If We Were Vampires

4*

Gemengde gevoelens bij dit nieuwe album van Jason Isbell. Ik durf hem zonder overdrijven tot mijn favoriete 'recente' artiesten rekenen. Maar toch merk ik dat de laatste 2 albums me iets minder doen dan zijn eerdere werk.

De eerdere albums van Jason Isbell waren simpeler dan zijn huidige, vind ik. Meer singer-songwriter, naar mijn gevoel. Een man met een gitaar die wat liedjes bracht. En daar was ik echt wel fan van. Zijn laatste albums, zeker die met the 400 Unit, klinken wat voller. Ik geloof gerust dat het kwalitatief misschien sterker is en muzikaal beter in elkaar zit. Dat blijkt ook uit de algemene waardering, zowel hier als elders. Maar mij pakt het allemaal wat minder.

Slecht vind ik het zeker niet, maar er staan weinig nummers op die me echt weten te raken. Iets waarvan albums als Here We Rest (die ook met the 400 Unit was) en Southeastern voor mij vol staan.

Ik weet niet of the 400 Unit tegenwoordig meer invloed krijgt in het werk van Jason Isbell, of dat hij gewoon anders schrijft als hij een plaat met band opneemt, maar van mij mag z'n volgende album gerust terug solo zijn.

Favorieten: Dreamsicle en Letting You Go

3,5* (met kans op verhoging naar 4*)

Nadat 'Songs' voor mij als album één van de leukste ontdekkingen van het voorbije jaar was, ben ik ook dit album gaan luisteren. Naar mijn gevoel is er toch wel een aanzienlijk verschil tussen beide albums en het valt me ook op dat iedereen z'n eigen favoriet lijkt te hebben.

Voor mij blijft die favoriet wel degelijk 'Songs', al komt deze zeker in de buurt. Dit album is wat minder gepolijst. Meestal vind ik dat een goede zaak, maar ik denk dat bij de 'koorknaapstem' van John Fullbright (zoals Deren Bliksem het passend omschreef) de gladdere popnummers van Songs net iets beter passen.

Wat ik hier ook vaak lees, is dat dit album niet constant zou zijn. Daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Het is voor mij moeilijk om zwakke broertjes op dit album aan te duiden. De afwisseling op dit album maakt ook dat het niet gaat vervelen.

Hoog tijd voor meer albums van deze artiest!

Favorieten: Moving, Daydreamer

4*

Dit album is voor mij één van de leukere ontdekkingen van de laatste weken. Hij heeft hier heel regelmatig opgestaan en gaat absoluut niet vervelen, integendeel!

Hier en daar botst John Fullbright misschien tegen de rand van 'net iets te gelikt', maar daar stoor ik me niet aan. Integendeel, ik denk dat ik de meest cheesy nummers bij de beste van het album vind.

Write a Song wordt hier geregeld als favoriet genoemd en die vind ik persoonlijk dan weer net te traag zonder me echt te pakken. Al is het zeker geen slecht nummer, dat wil ik ook weer niet gezegd hebben.

Als favorieten zou ik zeker Happy en Never Cry Again willen noemen. Als 3e favoriet zijn er veel kanshebbers, maar kies ik uiteindelijk voor That One That Lives Too Far.

4,5*

Op basis van de lovende reacties hier en de artiesten waarmee John Moreland vergeleken wordt, had ik redelijk hoge verwachtingen voor dit album. Bovendien was de eerste luisterbeurt ook veelbelovend. Qua geluid bevalt het me zeker en de man heeft ook een erg prettige stem.

Maar nu zijn we enkele luisterbeurten verder en wil het album toch ook niet echt meer veel groeien. Het blijft voor mij niet genoeg hangen en er ontbreken een paar nummers die me echt enthousiast maken. Wie weet verandert dat ooit nog, maar voorlopig blijf ik toch steken op "gewoon goed", maar ook niet echt meer dan dat. Ik voel ook niet echt de drang om meer albums te gaan ontdekken.

Favorieten: Hang Me in the Tulsa County Stars en White Flag.

3,5*

1001 Albums you must hear before you die

Het volgende album uit de lijst werd Joni Mitchell - Court and Spark (1974). Joni Mitchell kende ik enkel van naam. Toegegeven, ik dacht altijd dat ze bekend was omwille van één album (zijnde Blue), maar blijkbaar was dat een onderschatting, want er staan maar liefst 4 albums van haar in de lijst.

Een beetje leeswerk hier leert me dat Blue blijkbaar het meest breekbaar is, dat dit album wat luchtiger is en dat de opvolgers meer jazzy zijn. Ik denk dus dat Court and Spark misschien wel een perfecte instapper is, maar dat mogen de kenners hier gerust tegenspreken.

Voor mij was het alleszins een leuke kennismaking met het werk van deze artieste. Vanaf de eerste luisterbeurt vond ik het meteen leuk. Joni Mitchell heeft wat mij betreft een prettige stem en ook de instrumentatie op het album klinkt goed. Het is een ideaal plaatje voor op zonnige dagen.

Intussen zijn we enkele weken en luisterbeurten verder. Jammer genoeg is het album niet echt gegroeid, wat ik eigenlijk wel gedacht had. Ik vind het nog steeds een leuk album, de liedjes klinken prettig, maar voorlopig heb ik niet de drang om dit album meteen in huis te halen of echt vaak te gaan luisteren.

De beste nummers zijn voor mij de eerste drie, aangevuld met de vreemde eenden in de bijt 'Raised on Robbery' en 'Twisted'.

Ik sluit zeker niet uit dat m'n waardering voor dit album nog zal stijgen en ben benieuwd naar het andere werk van Joni Mitchell, maar voorlopig hou ik deze op 3,5.

Favorieten: Court and Spark, Help Me, Raised on Robbery

3,5*