Ik ben toch een andere mening dan jou toegedaan, Jeroen.
Red Sparowes is misschien wat aan de saaie kant als je het vergelijkt met enkele post-rock klassiekers. Dergelijk commentaar was ook al te lezen bij hun vorige plaat. Bij deze band draait het echter meer om mooie melodielijnen dan om spanning en avontuur.
En ook op dit album ligt de muziek weer enorm prettig in het gehoor en de melancholische ondertoon grijpt me meer dan menig plaat van Explosions of Mogwai dat doet. Spanning en avontuur zijn natuurlijk mooi meegenomen, maar wat mij betreft niet noodzakelijk om tot een goed eindresultaat te komen.

Deze release kan van mijn kant weer rekenen op een hoge waardering, gewoon vanwege het pure luisterplezier wat ik eraan beleef.

Een mooie plaat, leunt zwaar op de sound van de laatste 2 Porcupine Tree albums, maar ook elementen uit de hoogtij dagen van Pink Floyd en stukjes Dream Theater hoor ik er in terug.

Enige probleem is dat de symfo-elementen vaak iets te sterk naar voren komen. De gitaren partijen klinken dan lekker zwaar, maar worden wreed verstoord door teveel synthesizer gebruik, helemaal als er riedeltjes a la Dream Theater doorheen komen. Metal gitaargeluid met keyboard solo's is een combinatie die gewoonweg niet door de beugel kan.

Toch wel 4 sterren waard, voornamelijk om de geweldige composities.

Rorcal's Heliogabalus is voor mij een geweldige verrassing zo tegen het einde van het jaar, aangezien ik tot nu toe nog niet van deze band had gehoord. Het is een gitzwarte doomdrone mis zonder weerga, verpletterend log, traag en meedogenloos uitgevoerd. Door middel van uiterst zware gitaarriffs ondersteund door smerig onaangenaam gutturaal gegrom wordt het verval van de Romeinse keizer Marcus Aurelius Antoninus alias Heliogabalus verbeeld. Hij die probeerde de zon tot oppergod te verheffen, een Vestaalse maagd touwde en daarmee een vrij kort leven beschoren was. Zijn eigen lijfwacht maakte een einde aan zijn slechts vier jaar durende maar uitermate decadente regeerperiode.

Of dit alles is terug te horen in de muziek waag ik te betwijfelen, maar beklijven doet het zeker. Het repeterende gitaarmantra op een onderlaag van drones, feedback en orgelklanken vanaf een minuut of 35 in de track wekt een haast misselijkmakende trance op, waarin je je zowat letterlijk in de negende cirkel van de hel van Dante waant. Het is allemaal zeer indrukwekkend in elkaar gezet en zo geweldig lang uitgesponnen uitgevoerd, dat de tijd gewoon vertraagd bij het luisteren naar deze plaat.

Zo op de valreep naar 2011 heb ik dus zomaar nog een stevige top-10 kandidaat voor m'n jaarlijst ontdekt, mede met dank aan Don Cappuccino, die deze plaat in het doommetal topic plaatste.