Net als de Bell Witch plaat van 2 jaar geleden weer fantastisch artwork door Mariusz Lewandowski. Mocht iemand nog geïnteresseerd zijn: op z'n website kun je voor iets meer dan 3200 dollar het originele olieverf schilderij bemachtigen. Daar zijn overigens veel meer fantastische voorstellingen te bewonderen.

Deze plaat dan; ik hink heel erg op twee gedachten. Zoals Don al opmerkte lijkt dit nog het meest op een kruising tussen Emperor en de Amerikaanse black metal golf van de laatste 10/15 jaar. Op zich is dat prima: razende tempo's, mooi ingebouwde sfeerimpressies en drumwerk waarbij je mond inderdaad regelmatig open valt. Er is alleen ook een groot probleem bij deze release en dat is de zangstem. Ja het is onmiskenbaar een typische duistere black metal krijs, alleen worden bijna alle klanken op vrijwel dezelfde manier met korte stoten naar buiten geduwd (een soort van "hai... haw... hai... haw..."). Dit begint me op zeker moment echt vreselijk te irriteren en brengt uiteindelijk mijn beleving grotendeels om zeep. Ik heb hierdoor ook het gevoel dat deze plaat ontzettend lang duurt, terwijl het een album van maar 40 minuten is.

Muzikaal een 4, qua zang een 2, 3 sterren.

Concrete is het EERSTE album van Fear Factory (debuutalbum dus), opgenomen nog VOOR Soul of a New Machine (ongeveer een jaar eerder). Dit album (bij een ander label) werd door een juridisch conflict echter niet uitgebracht.

Nu is het er dus alsnog. De songs op deze plaat zijn dus de originele versies en juist geen remixes. Nummers op latere albums met dezelfde titels ziijn juist geremixd of opnieuw opgenomen.
Je hoort ook duidelijk de grotere death metal invloeden op dit album, die vanaf demanufacture eigenlijk zo goed als verdwenen zijn.

Inderdaad een lekker duistere plaat, 4 sterren waard.

Ik moet toch voor een groot deel meegaan met de analyse van Syn. Deze plaat valt me eerlijkgezegd nogal tegen. Ik vind 'm vooral onsamenhangend, kennelijk was een jaar tijd niet genoeg om meer degelijkheid in het album te krijgen. Fear Factory hoort gewoon te beuken, zoals op het eerste nummer het geval is. Kijk daar mogen best eens rustigere stukken tegenover staan, maar dat moet dan wel sfeer en inhoud hebben. Bij Contagion lukt dit bijvoorbeeld nog heel behoorlijk, maar Echo of my Scream is gewoon saai.

En dan de covers, was de inspiratie op? Ik weet dat Fear Factory in het verleden ook al het een en ander heeft gecoverd ("Dog Day Sunrise" en "School"), maar daar gaven ze iig nog een eigen sound aan de nummers. Die U2 cover is gewoonweg slecht, letterlijk nagespeeld zoals de gemiddelde bruiloftsband dat ook kan. Van Millenium ken ik het origineel niet, daar zal ik eens achteraan gaan.

Nee, het niveau van een klassieker als Demanufacture of zelfs Archetype van vorig jaar wordt bij lange na niet gehaald. Als ik de plussen en minnen tegen elkaar wegstreep blijft er voor mij maar één conclusie over: een lichte misser zoals Digimortal dat ook al was. 3*

Geniale composities met een extreem lelijke en vooral vreselijk gedateerde instrumentatie. Ik vind het bij momenten echt niet om aan te horen. Ik zou deze plaat wel eens in een uitvoering met een aantal fatsoenlijke muzikanten willen horen. Door de debiele computergeluidjes komt er nu een grote mate van irritatie bij mij naar boven. Daarmee is het één van de minste Zappa platen die ik ken iig. Alleen St. Ettienne zorgt ervoor dat ik nog een paar sterren uit kan delen.

Dit moet toch wel een van de meest geniale metal albums zijn die ik ooit gehoord heb. Het is dan ook een side-project van Meshuggah genie Fredrik Thordendal.

Een meer dan 40 minuten durende trip met veel jazz invloeden die in de stukken verweven zijn. Thordendal produceerd een veel meer sinister stemgeluid dan Jens Kidman op de Meshuggah albums, wat de plaat een duistere sfeer meegeeft. Geniale gitaarsolo's en een meesterlijke saxofoonsolo in Z2-Reticuli.
Ook de drums (niet door Tomas Haake overigens) zijn zeer gevarieerd en dragen als het ware het album.

Het album zoals hierboven beschreven is overigens de originele versie. Op de 3.33 versie zijn onder andere de stukken met kerkorgel verwijderd en is de mix verbeterd, ook staan er nog twee bonusnummers op.

Amusante plaat. Inderdaad allemaal al eerder en beter gedaan, maar dit is kwalitatief gewoon dik in orde. De stuwend galopperende riffstijl zit in de hoek van Sanguisugabogg, de vreemde electronische en hip-hop achtige intermezzo's zijn uiterst vermakelijk en de afsluitende bijna cheesy saxofoonsolo past eigenlijk ook perfect. Lucio Fulci ken ik verder niet, maar ik neem dan ook maar meteen aan dat de samples die af en toe door de plaat heen zijn gestrooid uit z'n films en hier dan specifiek Lo Squartatore di New York afkomstig zijn.
Ruim 3,5-je.