Unsane is terug inderdaad en hoe. Er is nog altijd maar weinig ingeleverd van de voor deze band zo typerende furie. Deze plaat klinkt om te beginnen al een stuk razender dan voorganger Visqueen deed. Opener Rat voelt nog wat stroefjes aan (ietwat hoekig in vergelijking met de rest van het album), maar vanaf Decay wordt er weer flink op los gescheurd. Het geluid is zoals altijd uitermate rauw en gruizig, maar klinkt toch nergens dichtgetimmerd.

Favoriete nummers tot nu toe: No Chance, Stuck en Roach. En met afsluiter Ha Ha Ha wordt de hele teringzooi nog even ongenadig weggehoond.

Ik was enigszins verbaasd, toen ik van het weekend ontdekte dat er nog helemaal geen Uriah Heep albums op de site stonden. Vreemd is dat nou ook weer niet, want je mist er niet veel aan.

Uriah Heep is een typisch voorbeeld van een band met gemiddeld talent, waar veel te veel uitgeknepen is. De eerste 16 albums kwamen binnen 16 uit (gemiddeld 1 per jaar dus). Gevolg: op elk album staan 1 of 2 goede nummers en de rest is vaak zeer matig tot slecht. Het was dus beter geweest als ze 3 of 4 echt goede albums hadden gemaakt.
Daar komen ook nog eens vele line-up wisselingen bij, waardoor het geluid van de band (zeker als je een zanger vervangt) nogal extreem kan wisselen. Nee, dan hadden ze beter eind jaren 70 kunnen stoppen.

Demons and Wizards is dan toch wel de beste plaat die ze ooit gemaakt hebben (en het is niet eens een wereldplaat). Metname de hit Easy Livin' moet iedereen wel bekend in de oren klinken. Verder is het een behoorlijk album met ook enige tenenkrommend vervelende nummers als Rainbow Demon en All My Life. Over het geheel geef ik toch 3 sterren.