Tja, powermetal. Het is en blijft een verschrikkelijk genre. Ik kan er bijna niet bij dat er zoveel foute riffjes, keyboardriedeltjes, zanglijntjes, grunts (ja, echt waar, alleen zijn die volkomen misplaatst op dit verder veel te blije plaatje) en andere cheesy ideeën op één plaat te proppen zijn. Het enige positieve vind ik het vrij strakke drumwerk en heel af en toe een gelukte gitaarriff. Voor de rest blijf ik het muziek voor overbehaarde dikke Duitsers in strakke leren broeken vinden. Ik kan er echt zo goed als niks mee.

Invloeden van Slayer of Anthrax hoor ik eerlijk gezegd niet, wel heel veel Metallica ten tijde van Master of Puppets en Justice met een vleugje Dave Mustaine erbij. Begint heel aardig en is de eerste 5 nummers een duidelijk voorbeeld van 'beter goed gejat dan slecht verzonnen. Na een half uurtje begin ik het midtempo geneuzel met James Hetfield imitatie zang echter behoorlijk zat te worden, het dreint maar door. Blijkbaar is niet alleen de jaren 80 sound van Metallica gejat, maar ook het 'maak veel te lange nummers die nergens heengaan'-syndroom van de laatste decennia. Dat laatste nummer is echt volkomen overbodig wat mij betreft, want om nu ook nog je album af te sluiten met een veel te lange instrumental (ja dat deden onze Bay area thrashers inderdaad ook)... tja.

Overall best aardig dus, maar ook veel te weinig eigen smoelwerk.

Dit moet toch wel een van de meest geslaagde come-back albums aller tijden zijn, wat een moddervette plaat is dit zeg. En ik maar denken dat thrash al een aantal jaren dood was. Bijna alles klopt hier gewoon aan. Doet me af en toe wat aan de enige "Bay Area" thrashers denken die niet uit de Bay Area komen, Overkill. Echter, dit is op alle fronten beter: songstructuren, zang, produktie en agressie.

Top! 4,5*