Ik knap hier eigenlijk af op de manier waarop Flynn hier zijn stem gebruikt. Elke nummer klinkt hetzelfde. Er wordt steeds op dezelfde manier naar een soort geforceerde climax toegewerkt, bestaande uit domweg schreeuwen; een enorm "wij zijn stoer en heel erg boos" gehalte, maar dan zeer ééndimensionaal. Ik heb het gevoel dat het veel meer om de vorm dan om de inhoud gaat en dat komt dus inhoudsloos op mij over.

Ik heb gewoon weinig met deze (overigens voornamelijk Amerikaanse) manier van metal maken (nu-metal, metalcore, de gemiddelde roadrunner-band van rond de eeuw wisseling). Disturbed, vroege Slipknot, Ill Niño bijvoorbeeld en de zanger van Chimaira hebben last van hetzelfde euvel. Laatstgenoemde band vind ik muzikaal gezien overigens wel een topband, omdat het meer op thrash gestoeld is.

Een degelijk nieuw album van Machine head al had ik toch liever een wat compacter geheel gezien dan nu. Vier nummers van rond de 10 minuten is toch wat teveel van het goede. De meeste van deze nummers komen wat richtingsloos op mij over. "Brei er gewoon een eind aan en ga niet na 10 minuten ook nog eens uit lopen faden." (Wolves is overigens wél geslaagd als langer nummer)

Verder gewoon een strakke plaat, met moddervette riffs en lekkere gitaarsolo's, maar net ietsje minder als voorganger Through the Ashes of Empires. Een krappe 4.

Matige plaat uit de tijd dat Machinehead meende geld te moeten slaan uit de nu-metal hype. Deze en Supercharger zijn veruit de slechtste 2 platen uit hun oeuvre. Ik krijg echt een enorm spring in het rond in je wijde skate-broek gevoel bij deze albums en dat is in dit geval niet positief.

Hmm, een plaat met mooie stukken maar eigenlijk geen hoogtepunten. Eigenlijk is er op J'espère Ça na geen enkele climax op deze schijf te ontdekken. Er gebeurt te weinig om mijn aandacht er gedurende de totale speeltijd bij te houden, waardoor het geheel op een gegeven moment in muzikaal behang verzandt. De piano in Lawine bijvoorbeeld: onheilspellend en een tikje melancholisch. Indrukwekkend, maar een te klein gegven om een 9 minuten durend intro aan op te hangen wat mij betreft.
Dan heb ik wat muziek zonder al te veel spanningsbogen toch liever duistere ronkende ambient, waarbij je subwoofer flink moet werken.

Een mooie donkere en warme plaat dit, zoals Zachary ook al zei: "niet duister, daarvoor breekt er teveel licht door".

Van de heerlijk stroperige ritmesectie op Risingson (ik heb 2 jaar lang niet eens beseft dat dit een Massive Attack nummer was) tot het lichtvoetige geluid van Exchange; het sluit allemaal naadloos op elkaar aan. Deze plaat is een eenheid, ondanks het licht uit de toon vallende Teardrop, wat ik ook het minste nummer vind.
Een duidelijk beter album dan het debuut, wat op mij als een bijeengeraapt zooitje voornamelijk mislukte nummers met één raak tussenstation (Unfinished Sympathy) overkwam.

Persoonlijke favorieten: Risingson, Mezzanine en Group Four.

Ik denk niet dat ik ooit nog een dergelijk degelijk werkje van deze groep kan verwachten (al heb ik de laatste nog niet geheel gehoord), maar dat hoeft van mij ook helemaal niet.

Wederom zetten de mannen van Mastodon hier een geweldige prestatie neer. Weer veel indrukwekkend jazzy drum- en gitaarwerk zoals we van deze band gewend zijn. Maar ook de wat langere en tragere nummers zoals Sleeping Giant en de wonderwel geslaagde samenwerking in Siberian Divide springen eruit.

Om het nu gelijk één van de beste platen aller tijden te noemen gaat me nog wat ver, maar ik ben voorlopig diep onder de indruk. Dit gaat op zeker hoge ogen gooien in mijn 2006-lijst.

Een zeer uitgebalanceerd en gelaagd album. Complex en subtiel (voor zover er bij Mayhem van enige subtiliteit gesproken kan worden natuurlijk). Ligt in het verlengde van Ordo ad Chao (en dan vooral van het nummer Illuminate Eliminate), maar vergeleken met die plaat ligt het tempo gemiddeld nog lager en komt de broeierige spanning beter binnen sijpelen. Ik vind het eigenlijk met afstand het beste werk wat Mayhem tot nu toe heeft uitgebracht.

Ook prachtig artwork. Dat staat bij deze band toch mijlenver af van de clichématige noordse landschapjes of clowneske uiterlijkheden bij menig andere black metal artiest.

Leuk plaatje, waarin duidelijk de invloeden naar voren komen die deze band op de grunge scene zou hebben. Als je na deze plaat Bleach of Incesticide van Nirvana opzet, wordt dit maar al te duidelijk. Of wat bijvoorbeeld te denken van de lead-gitaar in Love Thing, later nog op een ietwat verdraaide manier gebruikt door Pearl Jam in Alive.

Ik heb trouwens track 18-33 verwijderd, omdat dit de tracks van de plaat Gluey Porch Treatments zijn. Die staat immers al los op de site.

Daar is ie dan, de eerste echte live CD van Meshuggah, al werden eerder al wel enkele live nummers als bonus DVD'tje bij de re-release van Nothing gestopt. Een leuk compact pakketje met heuse Alien parodie als artwork (veel groen ook in de rest van de package) en dus een CD en een DVD.

De DVD bevat dezelfde nummers als de CD maar dan in een andere volgorde en met tussen een groot aantal nummers wat zwart-wit intermezzo beelden. Dat laatste is wat mij betreft nogal overbodig, maar geeft ook wel weer een soort gemoedelijke sfeer aan het geheel. De opnames zelf zijn van zeer hoge kwaliteit te noemen en leggen een grote mate van vakmanschap aan de dag, zowel wat betreft de muzikanten als de geluidstechnici van de band. De enige kleine dissonant is zo nu en dan Jens Kidman, die op momenten de boel een beetje aan het overschreeuwen is.

De tracklist is, op het ontbreken van Future Breed Machine na, goed gekozen en geeft een mooie weerspiegeling van de nummers die ze de laatste jaren tijdens concerten ten gehore brengen. Leuk extraatje in dat licht is Humiliative wat ik ze de afgelopen jaren in ieder geval nog nooit live heb horen spelen. Over het geheel echt een snaarstrak gespeelde en brute live performance van Meshuggah. Hetzelfde geldt voor de DVD, al blijf ik live DVD's weinig vinden toevoegen aan de discografie van een artiest. Dan is het toch echt een stuk toffer om er zelf bij te zijn.

Opnieuw een soort tussenrelease van Meshuggah, net als de EP "I". Deze CD wordt eigenlijk uitgebracht (verkrijgbaar vanaf 16 mei) om onder hun contract met Nuclear Blast uit te komen. Opvallend, de CD bestaat in feite maar uit 1 nummer opgedeeld in 13 tracks.

Gevaar van een dergelijke opzet is een wat eentonig wordend album. Ook deze release heeft daar tot op zekere hoogte last van, maar het zit allemaal wel weer snaarstrak in elkaar.

Muzikaal gezien lijkt dit album wel wat op Nothing (qua sfeer), terwijl "I" meer teruggreep op Destroy Erase Improve. Wat dat betreft is Catch 33 inderdaad het tegenovergestelde van wat "I" was, zoals de band zelf beweert.

Het klinkt allemaal een stuk "psychedelischer" dan de vorige EP. Luisteren naar Meshuggah begint steeds meer op een soort trip te lijken, iets wat ik namelijk ook al had bij Nothing. Mensen die niet van herhaling houden zullen er waarschijnlijk niets aan vinden, ik vind het geweldig.

5 sterren inmiddels.

Ik heb 'm nog maar eens opgezet en verdomme wat heerst dit toch ongelofelijk hard. Echt zo'n plaat waarbij ik de neiging heb de volumeknop zover mogelijk open te draaien tot de ramen bij wijze van spreken uit de sponningen springen, maar dat kan ik de buren natuurlijk niet aan doen, jammer.

Vanaf de eerste seconde wordt je gewoonweg uit je stoel geblazen door een muur van razende gitaren, beukende drums en een bulderende Jens Kidman. En het blijft maar komen, nummer naar nummer tot je totaal perplex en platgewalst op de grond ligt, wat in deze context een geweldig gevoel is.

Mensen die dit gevoel bij dit album niet hebben zetten 'm gewoon niet hard genoeg.

Na een kleine 10 luisterbeurten ben ik er inmiddels van overtuigd dat dit een van de betere Meshuggah releases is. In ieder geval beduidend beter dan Obzen, want hogere pieken en minder nietszeggende vlakke nummers. Een stuk zwaarder en trager dan de voorganger en daardoor weer de typische Meshuggah 'groove' die daar af en toe wat ontbrak. Eigenlijk wordt de flow maar op 2 momenten onderbroken: The Demon's Name is Surveillance en The Hurt that Finds You First. Ik vind beide nummers niet echt op de plaat passen en van mij hadden ze eraf gemogen. Meshuggah moet zich niet teveel met tempo en/of gefreak bezig houden, dit doet wat mij betreft nogal afbreuk aan de sound van de band. Combustion was ook al niet mijn favoriet op Obzen. Zonder de twee tempo nummers was het echter een nog monotoner album geworden en waarschijnlijk helemaal een gruwel voor bepaalde Obzen aanhangers, dus het zij ze vergeven.

Als deze plaat in de context van de rest van Meshuggah's oeuvre geplaatst moet worden is het een soort kleine broer van Nothing. Onder andere qua opbouw en positie van de nummers op het album doet Koloss mij hier nogal aan denken. Ik hoor duidelijke overeenkomsten tussen Stengah en I am Colossus, Closed Eye Visuals en Do not Look Down, Straws Pulled at Random en Marrow en uiteraard Obsidian en The Last Vigil als instrumentale afsluiter.

En wat is Marrow toch een briljant nummer. Komt met gemak tussen de 10 beste Meshuggah nummers ooit te staan. Ik ga er een volledig verdiende 4,5 ster van maken.

Een paar maanden niet gedraaid en nu toch maar weer eens opgezet. Ik vind dit album eigenlijk nog magnifieker dan eerst, zelfs DEI kan hier niet aan tippen (gelijk ook maar even gewijzigd in m'n top 10).

Het ene nummer is nog verbluffender dan het andere:
- Het bijna serene intermezzo in Closed Eye Visuals gevolgd door een massief gewelddadig laatste couplet.
- Het meesterlijke Straws Pulled At Random wat vooral tegen het einde aan gewoonweg wonderschoon is.
- De ultralage en duistere gitaarriff halverwege Nebulous.
Het is allemaal even geniaal. Ook Haake's drumwerk is een verademing. In tegenstelling tot de gemiddelde metalband waar zoveel mogelijk gedubbelbased en geragd wordt op de drums, is het hier gedoseerd. Het gitaarwerk komt hierdoor duidelijk beter naar voren.

Nog even en dit album streeft ook Aenima van Tool voorbij en is daarmee voor mij de beste plaat allertijden.

Ik betrap mezelf er inmiddels op dat ik, nu ik dit album een jaar tussen de rest van de Meshuggah CD's in de kast heb staan, eerder geneigd ben om iets uit de periode Chaosphere tot Catch 33 te draaien dan deze plaat.

Er passeren zeker een aantal sterke nummers de revue. Vooral op de eerste helft van het album laat de band zich van z'n sterke kant zien. Vanaf This Spiteful Snake wordt het me inmiddels toch iets te plichtmatig en wat weinig fantasierijk, al trekt de afsluiter de plaat toch weer op naar het niveau van de eerste 5 nummers. Op momenten is het allemaal net te voorspelbaar aan het worden, zeker als je het vergelijkt met de pure krankzinnigheid van een een album als Catch 33.

Ik mis op dit album eigenlijk net dat beetje extra wat vrijwel al het voorgaande werk van Meshuggah op z'n eigen manier wel had. Gewoon een solide en goede plaat dus, maar zonder de kers op de taart die het een buitensporig album maakt. Ik heb er inmiddels ook al een halfje vanaf gedaan, er waren betere platen het afgelopen jaar.

Vooral "War" is een erg cool nummer, hard en idioot snel. Niet eens een echt typisch Meshuggah nummer dus.
Track 2-4 zijn de nummers van de debuut EP uit 1989. Dat klinkt dus zo ongeveer als het album Contradictions Collapse, maar dan wat brakker qua productie.
By Emptiness Abducted en Don't speak zijn denk ik wel de toppertjes op deze plaat. Hadden niet misstaan op bijvoorbeeld DEI.
De demo's en remixes zijn wat mij betreft wat overbodig en Ayahuasca Experience is een vaag schreeuw experimentje.

Alleen voor nummer 1, 5 en 6 is deze release echter al de moeite waard.

Een enorme vooruitgang ten opzichte van St. Anger, maar dat kon ook bijna niet anders. Overtuigen doet het echter allerminst. Voornaamste manco is dat het allemaal veel te lang duurt om echt interessant te blijven. En dan is daar natuurlijk weer de stem van Hetfield, die is tegenwoordig toch uitermate zwak en vervelend als je 'm met pakweg 20 jaar geleden vergelijkt.

Voor de rest een aardig album met hier en daar redelijk tot goed uitgewerkt songmateriaal, maar het had ook met 2/3 van de nu verbruikte tijd uitgekund. Opzich leuk voor een band die al een jaar of 15 op z'n gat ligt, maar nog steeds ondermaats voor artiesten met zo'n grote staat van dienst. Een krappe 3.

Ik heb maar weer eens een blinde jazz-aankoop gedaan en opnieuw is het een schot een de roos. Het beste wat ik van Miles Davis heb gehoord in ieder geval, beter dus dan Kind of Blue. Ook in vergelijking met bijvoorbeeld The Mahavishnu Orchestra vind ik dit wat completer en diepgaander, vooral de eerste 2 nummers zijn ronduit fantastisch.

Ik heb overigens het jaartal aangepast van 1969 naar 1970, aangezien we op deze site aan releasedata doen en niet aan opnamedata.

Zo vandaag maar eens mijn eerste jazz-plaat gekocht, het moest er toch een keer van komen.

Hup in m'n CD-speler en gelijk een feest van herkenning: "Oh, staat dat nummer hier op!"

Voor de rest een behoorlijk geniale plaat of zoals op de achterkant van het doosje staat: "Must have been made in heaven. Don't we all enjoy a taste of heaven now and then?"

Ook voor het eerst sinds jaren dat ik van een complete jazz-plaat kan genieten zonder op een gegeven moment geïrriteerd te raken. Ik heb dan ook al bijna 10 jaar geen jazz-album meer aangeraakt en er is in die tijd kennelijk veel veranderd qua muziekbeleving.

Ik ben me pas sinds een jaar in de muziekstijl aan het verdiepen, waar ik het grootste gedeelte van m'n leven een hartgrondige hekel aan heb gehad. Het klonk allemaal te moeilijk en te geforceerd, zodat ik er een decennium terug mijn rug naartoe keerde. Vooralsnog gaat het ook nog niet echt met grote stappen (verder dan een plaatje of 10 ben ik nog niet gekomen).

Uiteraard waren daar eerst de 2 grote namen: Davis en Coltrane met hun "blauwe" platen. En dan nu het meesterwerk van Mingus, waarbij eerstgenoemden en zeker Kind of Blue wat bleekjes afsteken.

Het lijkt er op dat ik binnen de 10 platen al dé jazz-plaat heb ontdekt. Wat een geweldige veelzijdigheid, originaliteit, intensiteit, frivoliteit en genialiteit is hier te horen. Eigenlijk precies de zaken waar ik vroeger, toen ik voornamelijk "verse-chorus-verse"muziek luisterde, zo'n hekel aan had. Wat 10 jaar terug als geforceerde moeilijkdoenerij op mij was overgekomen, klinkt nu in hoge mate ongebonden en bevrijdend.

Er blijft mij na een dozijn luisterbeurten niets anders over dan alle 5 sterren uit de kast te trekken voor dit juweel.

Over het geheel bezien een redelijke plaat van Ministry, waarop even stoom wordt afgeblazen van de mijlpaal Land of Rape and Honey en weer wordt opgebouwd naar het meesterwerk wat erop zou volgen: Psalm 69. Het constante niveau van die 2 platen wordt namelijk lang niet gehaald, halverwege is het gewoon uit met de pret.

Er staan zeker zeer sterke nummers op dit album, vooral het begin is denderend: Thieves en Burning Inside, lekker ruw en gemeen. Echter, er komen ook diverse passages voorbij waar Jourgensen de weg een beetje kwijt lijkt te zijn. Zeker de tweede helft van de plaat begint het sterk staande huis wat tot dan toe is opgebouwd behoorlijke scheuren in de muren te vertonen. Breathe vind ik al een duidelijke inzinking en So What is eigenlijk het laatste goede nummer, daarna gaat het van kwaad tot erger. Test is buitengewoon ondermaats en ronduit irritant, test mislukt zullen we maar zeggen. Daarna volgt nog wat middelmatig en saai geneuzel.

Hoe mensen in deze plaat een meesterwerk kunnen zien is me dan ook een raadsel.

Een goede kwaliteit vinyl release. De inhoud is echter erg onevenwichtig, maar met Drowning staat er ten minste nog één spaced out track op de plaat, die bijvoorbeeld ook op voorganger Last Patrol had gepast. Kant C heeft met All Day Midnight nog wel een aantal leuke riff momentjes en de afsluiter kan er goed mee door. Verder is kant A voornamelijk gevuld met recht toe recht aan rock&roll en op zich nog best aardig, kant B daarentegen is op Drowning na uitermate zwak... nummers als Ejection, Want Some en Brainwashed laten toch vooral een groot gebrek aan inspiratie zien: left overs en albumvulling inderdaad.

Een nogal inconsistent geheel dus wat mij betreft; meer dan 3 sterretjes kan ik hier nier aan kwijt.

Redelijk goed album met 2 wereldnummers (Maze of Torment en Chapel of Ghouls), voor de rest vind ik het niet altijd even goed lopen op deze plaat. Ik ben ook niet zo'n fan van het stemgeluid van de heer Vincent en heb dan liever het werk van Obituary uit dezelfde periode. Al met al toch een mijlpaal, want eigenlijk het eerste deathmetal album wat voornamelijk is gestoeld op een grindcore-basis in plaats van op thrashmetal. Niet toevallig natuurlijk aangezien de band uit dezelfde stal komt als Napalm Death en Carcass.

Ik zou de plaat als rotsvast omschrijven. 't Is eigenlijk een standaard Motörhead werk, niets nieuws onder de zon dus. Verder een goede strakke productie en enkele echt pakkende songs (Terminal Show, Down on Me, Smiling Like a Killer). Echt een plaat om snoeihard te draaien en een halve fles goede blend bij weg te werken... niet dat ik dat nu van plan was.

Ik blijf het toch knap vinden dat Lemmy en kornuiten nu al bijna 30 jaar op hetzelfde solide niveau weten te presteren. Ik kan me ook eigenlijk niet voorstellen dat ze (en zeker Lemmy) er ooit mee ophouden. Gewoon platen blijven maken totdat hij er dood bij neervalt.

Zeer sterke Motörhead plaat, die in vergelijking met z'n voorganger een stuk rauwer en agressiever klinkt. Er zitten echt een aantal zeer vette riffs in de nummers op deze plaat.
Sacrifice, Over Your Shoulder, Dog-Face Boy en Don't Waste Your Time zijn stuk voor stuk krachtige, nee gewoon brute, stampers en in Fade to Black zit zelfs een lekkere solo. Ik kan dus echt niet stil blijven zitten als ik deze plaat draai en dat moet dan ook zo hard mogelijk.

Ik snap werkelijk niet dat je dit een plaat met weinig bijzondere nummers kunt vinden. Ligt het misschien aan de produktie van het album? Ik geef toe dat die nogal anders is dan op 1916 of March or Die, deze plaat klinkt een stuk meer dichtgetimmerd en misschien een beetje dof.

Ik heb daar in elk geval totaal geen problemen mee. It's motherfuckin' Rock 'n Roll and I like it, a lot!