Ik heb 'm vanmiddag toevallig ook beluisterd en het was nogal anders dan wat ik op voorhand verwacht had. Bij namen als Immortal, Gorgoroth en Enslaved zat ik nu niet bepaald aan een "smerige" heavy metal plaat te denken. Dat is echter wel precies wat het geworden is. Eigenlijk is dit op een subtiel onderliggend laagje na helemaal geen black metal meer te noemen, maar meer een soort van Immortal meets Motörhead experiment.

Abbath klinkt hier als een extra schorre Lemmy, wat niet eens zo raar is als je bedenkt dat hij zich de laatste jaren ook bezig hield met een Motörhead coverband.

Een vijftal jaren terug ben ik bij een harde schijf crash de mp3's van dit album kwijt geraakt. Laatst heb ik ze toch maar weer gedownload, omdat ik op een paar nummers na al weer redelijk vergeten was hoe de plaat klonk.

Hoe ik het ook wend of keer, het blijft veruit de slechtste plaat uit het Dickinson tijdperk. Tailgunner en Mother Russia zijn nog wel goede nummers, maar Holy Smoke, the Assassin, Hooks In You en Bring Your Daughter zijn gewoonweg zeer ver onder de maat voor Maiden nummers.

Ik kan er echt niet meer van maken dan 2 sterren voor het hele album.

Ik heb voor het contrast ook Number of the Beast nog maar eens gedraaid en moest die prompt verhogen naar 4 sterren.

De plaat valt me eigenlijk alleszins mee, ik had op voorhand een slappere versie van A matter of life and death verwacht, maar dat is het op de zang van Bruce na niet. Ik vind de nummers compositorisch beter in elkaar zitten dan dat gemiddeld op de voorgaande 2 platen het geval was, al duren er een aantal wel weer eens veel te lang.

Aan het stemgeluid van Dickinson is verder toch wel te horen dat hij (en daardoor eigenlijk heel de band) al jaren op z'n laatste benen loopt. Het bereik is bepaald niet meer wat het vroeger is geweest en een groot deel van de plaat is op een vervelend vlakke manier ingezongen. Vooral op Eldorado (verder een sterk nummer) is dit erg duidelijk. Het octaafje terugschakelen op Starblind komt zelfs ronduit knullig op mij over. Ik zou bijna zeggen: 't is weer eens tijd voor het reeds eerder beproefde recept van een nieuwe zanger.

Voorlopig 3 sterren, maar dat zou eventueel nog een halfje meer kunnen worden.

Ik weet het niet met Isis. Ze maken ontegenzeggelijk goede muziek, het weet me echter allemaal net wat minder te pakken dan de klanken van Neurosis of Cult of Luna.

Wat het precies is kan ik heel moeilijk duiden, maar o.a.
de cleane zang blijf ik een zwak punt vinden bij Isis. Laat 'm maar lekker brullen die Aaron.
Misschien zit het 'm in de opbouw van de nummers, die toch vaak het stramien "ambient, clean gitaargeluid + ditto zang, gitaarmuur + brullen" in een bepaalde volgorde volgt. Teveel geforceerde variatie, waardoor er in feite zelden iets onverwachts gebeurt.

Over het geheel blijft het een zeer behoorlijke plaat overigens, een kans om plaat van het jaar te worden zit er hier echter niet in.

De tweede EP van Isis met naast de 3 "Red Sea" nummers nog een viertal demo opnames uit 1998. In vergelijking met de laatste 2 full-length studio platen klinkt de band hier een stuk rauwer en logger dan ze normaal al doen. Er zijn eigenlijk totaal geen rustmomenten op deze plaat te vinden, enkel verpletterend harde riffs en razende oerkreten. Alsof er een stel titanen graniet staat te vermalen tussen hun tanden, helemaal geweldig.

Conclusie op basis van 2 luisterbeurten: mooie plaat, sfeervol, heel erg sfeervol. Meer sfeer dan ik op de 3 voorgangers heb kunnen ontdekken in ieder geval.

Dat de pure ruigheid van de eerdere platen weg is klopt ten dele, maar dat is in feite vanaf Oceanic al het geval. Anders gezegd, de echte ruwe Isis dateert van de EP's uit de beginperiode en Celestial. Dit neemt overigens niet weg dat passages uit bijvoorbeeld het eerste gedeelte van de afsluiter (wat een geweldig nummer trouwens) al harder zijn dan alles wat er op voorganger In the Absence of Thruth te vinden was. Dat bepaalde thema's van laatstgenoemde plaat hier terugkeren klopt ook, maar ze zijn hier wat mij betreft een stuk beter uitgewerkt.
Deze plaat heeft voor mij nu al meer eigen smoelwerk dan z'n voorganger zich in 3 jaar tijd heeft weten aan te meten (en dat was ook geen slechte plaat).

Voor zover het na zo'n korte kennismaking zinvol is om al labeltjes op dit album te plakken, doe ik vast de boude uitspraak dat ik dit de meest complete Isis plaat van allemaal vind. Ik ben er alleen nog niet uit of dat gelijk staat aan "de beste plaat van Isis". Een monster als The Red Sea is eigenlijk nauwelijks nog te overtreffen, al tappen ze hier natuurlijk uit een heel ander vaatje.