Ik kende deze band nog niet, maar op basis van enkele goede internetkritieken een aantal keer beluisterd via de luisterpaal. Als ik een beetje google blijkt er vooral nogal wat blabla over echte rock 'n' roll en de productie van 5de Ramone Ed Stasium om dit album heen te hangen. Ik hoor het bijzondere er echter niet zo in. Het klinkt allemaal erg vakkundig gemaakt, doch echt pakken doet het nergens. Volgens mij zijn er in de VS honderden bandjes die precies zo klinken als dit. Het enige opmerkelijke wat dan overblijft is dat dit uit Nederland komt en dat de bandleden nog piepjong zijn.

De openingssong This Road kan er overigens nog goed mee door, daarna verzandt de plaat al snel in een hele grote brok uitgekauwde rockclichées. Vooral het neppe enigszins knauwende Amerikaanse accent irriteert daarbij. Dat is inderdaad nog altijd beter dan de muziek van menig cookie cutter rock ’n’ roll band, zoals Stasium beweert (wat dat ook precies moge zijn), maar daarmee is de koek wat mij betreft wel zo'n beetje op.

Wie weet krijgt Paceshifters in de toekomst wat meer een eigen smoelwerk, vooralsnog vind ik het matig.

The Creator has a Master Plan is simpelweg één weergaloze inspirerende spirituele trip. Dit nummer verblijft wat mij betreft in de zelfde regionen als Coleman's Free-Jazz of Ascension van Coltrane.

Colors staat eigenlijk in een behoorlijk schril contrast met het eerste stuk. Het is mij te gezapig en zeurderig en klinkt als mosterd na de maaltijd ipv als slagroom op de cake. De balans slaat veel te ver door naar de stem van Leon Thomas en maakt dat ik teveel moeite moet doen om nog iets van de muziek mee te pakken. Toch een smetje op wat anders een absoluut meesterwerk geweest zou zijn.
Een ruime 4.

De vergelijking met een gitzwarte substantie die uiterst traag uit je speakers naar buiten sijpelt is inderdaad wel een treffende, al gooi ik het eerder op teer dan melasse. Nu heb ik vanochtend toevallig nog een plaatje van Conan gedraaid, maar dit brengt sludge toch wel naar ongekend nieuwe hoogten. Extreem trage en lompe muziek, mede vanwege de absolute grafstem van de zanger. Bijna 80 minuten van dit gedreun is overigens wel wat teveel van het goede, een minuutje of 50 tot hooguit een uur was wat mij betreft ideaal geweest. De soundscapes en feedback in het laatste nummer zijn sowieso nogal overbodig

Buitengewoon vreemd overigens om dit via een gratis Spotify account te beluisteren. Elk kwartier van die debiele reclames voor de werkelijk meest oppervlakkige luisteraars die je je voor kunt stellen erdoorheen, ronduit hilarisch.

Ik moet er niet aan denken dat er meer variatie of nog erger 'kleur' in dit album zou zitten. Primitive Man is geen beton, er is geen opsmuk, geen graffiti en geen kleur en dat wil ik er ook helemaal niet in hebben. Alles is zwart, het is dikke zware stookolie, bijna statisch, maar het sijpelt alsnog tergend langzaam je speakers uit. Het repeterend trage en drukkende karakter van deze geluidsmuur voelt als een langzaam in een teerput verdrinkende mammoet en anders moet dat niet zijn. Wat mij betreft een van de beste platen van het jaar.

Weinig vernieuwend inderdaad, wel erg Primus, maar toch ook weer een toefje anders dan voorgaand werk. Gewoon een degelijke release en daarmee voldoet ie zo ongeveer aan m'n verwachtingen. Het doet eigenlijk vooral denken aan een Claypool (solo) plaat. Beter dan de eerste 3 Primus platen wordt het sowieso niet meer, maar van Tales en The Brown Album wint dit album het wel.

Ik ga qua nummers vooral voor Hennepin Crawler, Last Salmon Man, Jilly's on Smack, Moron TV en Extinction Burst. Het op voorhand vrijgegeven Tragedy's 'a Comin' behoort bij de zwakkere broeders op dit album wat mij betreft.

Al met al kom ik tot een krappe 4 sterren en een voorlopige notering in mijn jaarlijst (het jaar is kwalitatief dan ook zeer matig tot nu toe).