Hoewel ik het niet meer verwachtte heeft Slayer het toch voor elkaar gekregen... een echte thrash plaat maken. Zo doe je dat dus: terug naar je roots gaan (Metallica anyone?)

Vanaf Flesh Storm knallen ze er direct ongenadig hard en snel in. Misschien wel het beste Slayer nummer sinds War Ensemble. Ook de rest van het album blijft van een hoog niveau, misschien niet zo hoog als dat van halverwege de jaren 80, maar dat lijkt me dan ook een schier onmogelijke opgave.
Enige minpuntje is misschien het tekstuele niveau. Wat dat betreft heeft Slayer in ruim 20 jaar tijd geen greintje ontwikkeling laten zien. Je moet het lef maar hebben om anno 2006 nog met 666 in je lyrics op de proppen te komen.

Het zij ze vergeven, voorlopig bevalt deze plaat me uitstekend.

Misschien wel de beste Slayer plaat op Reign in Blood na. Enorm rauw, duister en smerig. Af en toe is het net of Tom Araya z'n ingewanden naar buiten probeert te rochelen.

Net als z'n opvolger ligt het tempo van begin tot eind moordend hoog. Bij het afspelen van deze plaat heb ik altijd het gevoel keihard bij de strot gegrepen te worden en da's in dit geval maar al te lekker. Een tikje masochistisch wellicht? Welja, het zij zo.

Dat vond ik eigenlijk ook, maar nu ik 'm de afgelopen maanden weer een paar maal gedraaid heb, is de waardering toch weer omhoog geschoten. Deze plaat klopt gewoon nog steeds, ook al is hij lang niet zo bruut en snel als Reign in Blood. Dat vatte ik vorig jaar nog op als tamheid, maar dat is het toch duidelijk niet.
Het zal wel aan m'n bui gelegen hebben toen...

Wat een enorm aanstekelijke en bizarre mix van art-rock en metal is er op dit album te horen zeg. Af en toe is het op het kitscherige af, maar de hoeveelheid bombast en het gevoel voor dramatiek bij deze band maken dat weer volledig goed.
Ook op vocaal gebied worden grote gebieden beslagen: van het ruwe en soms zeer diepe stemgeluid van Nils Frykdahl tot de betoverende klanken van Carla Kihlstedt. Geweldig van die bands waarbij de wisselwerking tussen mannelijke en vrouwelijke vocalen wél goed uit de verf komt.
Ik heb inmiddels ook het debuut "Grand opening and Closing" beluisterd maar vind deze opvolger nog net wat voller en meer afgerond klinken.

Liefhebbers van bands als Mr. Bungle doen er goed aan het werk van deze formatie eens te gaan beluisteren.

Zijn jullie (de laatste 5 stemmers) van de "wij luisterden vroeger allemaal naar slipknot, maar nu zijn we groot en stoer en dus is deze band nu kut"-club? Echt de argumentatie is mijlenver te zoeken hier. Slipknot speelt op dit album misschien wat minder strak dan de gemiddelde US-death band en de teksten zijn weinig verheffend (dat zijn ze natuurlijk bij het gros van de metalbands). Echter, alleen al het feit dat dit niet het zoveelste standaard 4 mans thrash/death bandje was maakt dit de moeite waard. De kracht en agressie die uitgaat van de extra percussie is toch redelijk uniek. Dat hoef je echt niet meteen met halfjes en énen te gaan beoordelen, omdat je nu naar grote mensen metal luistert.

Overigens ben ik wel van mening dat dit het minste Slipknot album is. Latere albums laten toch een duidelijk positieve ontwikkeling zien op de gebieden van speltechniek en compositie.

Overigens Joey, nummers als Prelude, Vermillion en Circle zijn precies de reden waarom dit Slipknot album zoveel beter is dan de eerdere platen. Dit is een uitgebalanceerd album in plaats van een cd die alleen maar vol staat met geschreeuw, maar daar kom je misschien nog achter als je wat ouder bent.

Ik blijf trouwens het aantal halve sterren bij dit album opvallend vinden. Allemaal van die mensen die met weerzin dit hele album hebben afgeluisterd. Petje af hoor, helden!

Strapping Young Lad: absoluut vermoeiend.

Hard hard hard. Zoals dillingerescape al zei. Er is echter wel wat meer voor nodig om een pakkend album te maken dan alleen maar hard. Het lijkt wel een beetje Dream Theater in het kwadraat: technisch perfect, maar zonder ook maar een greintje emotie. SYL komt hier net als op hun vorige plaat geen millimeter verder dan hard en strak spelen. Da's heel mooi natuurlijk, maar ik wil meer dan het zeldzame vette gitaarriffje dat ik op deze plaat hoor.

Verder mag de heer Townsend ook wel eens een cursusje tekstschrijven gaan volgen, het niveau is werkelijk bedroevend.

Ik heb de plaat nu 2x beluisterd, maar het blijft een worsteling om er doorheen te komen. Het wil maar nergens echt spannend worden. Het blijft liefelijk, zoetjes en kabbelend en dat in combinatie met het veelvuldig gebruik van fluit en klarinet(?) gaat me na verloop van tijd nogal tegenstaan.

Zoals ik al eerder zei, het zit allemaal mooi in elkaar, maar da's nog niet genoeg om er een topalbum van te maken. Toch staan er wel een aantal juweeltjes van nummers op zoals John Wayne Gacy, Decatur en The Seer's Tower, inderdaad allemaal nummers waar geen toetertjes op te horen zijn.

Ook over Night Zombies ben ik wel te spreken, het enige punt op het album waar er ineens wel iets verrassends gebeurt.

Overall staat dit toch echt te ver van mijn muziekbeleving af. 3*

Het eerste en enige werk van Sunn wat mij tot nog toe ter ore is gekomen, maar het heeft een behoorlijke impact gemaakt. Black One is een volledig terechte titel, want zwarter en duisterder dan dit zal muziek niet snel worden. De monsterlijk logge gitaar-riff waar een nummer als Orthodox Caveman omheen is gebouwd doet een hoop snelle en schelle black-metal op kwaadaardig gebied volledig verbleken. Deze muziek laat bijna letterlijk de nacht verschijnen; ik zou zweren dat ik de zon achter de wolken zag verdwijnen bij het opzetten van dit plaatje.

Mooi bijpassend artwork ook bij deze release. Op de lugubere voorkant en een pagina teksten na, bestaat dit verder uit 12 inktzwarte bladzijden met een klein kriebelig logootje erop.

"Maximum volume yields maximum results", staat er overigens nog te lezen op de achterkant. Ik geloof het graag, maar twijfel of ik dat mijn medemens wel moet aandoen.

Supertramp zal nooit mijn favoriete band worden. Ik moet zelfs bekennen dat ik me eigenlijk nooit in één van hun platen heb verdiept, doordat ik vrijwel al hun hits tenenkrommend irritant vind (vooral Give a Little Bit en Dreamer). School gaat dan nog wel, maar duikt helaas veel te vaak op in allerlei top-zoveel-lijsten, waardoor het aan het "Bohemian Rapsody"-syndroom gaat lijden.

Nu ben toevallig in bezit gekomen van een vinyl-exemplaar van dit album en op de twee grote hits na valt het me eerlijk gezegd alleszins mee. Kant 2 zou ik, met uizondering van Dreamer dan, zelfs als erg goed willen bestempelen.
Zo kom ik op 3,5* uit voor deze plaat, iets wat ik nooit had geloofd als je me dit een paar maanden terug had verteld.