Komt qua kracht en snelheid een heel eind in de buurt van Slayers meesterwerk en in dat licht bezien kun je dit zeker wel een klassieker noemen. Enige probleem is de produktie, die eigenlijk best wel brak te noemen is. De instrumenten komen niet bepaald helder door op deze plaat, het is eigenlijk één grote brei van geluid. Toch een heel puik album dit mede dankzij de ongelofelijke agressie.

Een interessant concept dit, wat mijn aandacht echter niet de volle 50 minuten weet vast te houden. Het leunt ondanks een grote mate van orginaliteit voor een groot deel toch zwaar op de in black metal doorgaans gebezigde clichés van maniakale snelheid en een als één grote brij klinkende instrumentatie (hoewel de productie hier op zich erg helder is). Daardoor vind ik het op momenten wat vermoeiend om naar te luisteren. Een ander manco voor mij is, in tegenstelling tot wat Paalhaas beweert, juist het gebrek aan logheid in de snellere 'metal' passages. Het is vooral erg snel en snijd je de keel als het ware af, maar ik mis het trance brengende onderliggende monster.

Het noisy ambient-drone intermezzo 2.9 spreekt eigenlijk meer aan...

David Lynch, gelukkig heeft ie meer verstand van en talent voor het maken van cinema. Ik ben een liefhebber van z'n films en de sfeer die hij daarin weet te creëren, maar met z'n muziek slaat hij de plank toch behoorlijk mis. Het moddert maar wat aan op deze release. Alles gaat in hetzelfde gezapige tempo, waarbij er een kennelijk Lynchiaans sfeertje moet worden neergezet door wat vervormde gitaarklanken (dat gaat dan nog) ondersteund door enorm knullige percussie. Tot overmaat van ramp kan de beste man ook nog eens voor geen meter zingen.

Nee, voor mij valt er hier maar bar weinig te genieten. De stem van Lykke Li in het laatste nummer is een verademing vergeleken bij de rest van de plaat en de reden dat ik er nog net 2 sterretjes aan kwijt kan.

Een werkelijk geniale plaat. Hard, venijnig en meedogenloos, maar daarnaast buitengewoon intelligent in elkaar stekend. Eigenlijk is dit een beetje Dillinger Escape Plan avant la lettre, waarbij er overigens veel meer ruimte zit in de muziek. Met de helft van de noten en snelheid wordt in feite dezelfde mate van krankzinnigheid bereikt.

Er staan geen zwakke momenten op dit juweeltje. Met name Bone Fragments, Blown en In the Face of Collapse zitten briljant in elkaar. De ritmesectie van de band is in één woord geweldig, de ene keer stuwend, dan weer hakkend of simpelweg proberend je pootje te haken (heerlijk hoe de vierde aanslag in het intro van In the Face of Collapse steeds een halve maat te laat komt). Het geluid van de drums in de mix is ook erg prettig en lekker 'in your face' (de typische Albini productie uiteraard).

Het daadwerkelijke hoogtepunt van dit album wordt tot het laatst bewaard met de razende furie van Agitator. Heerlijk staccato gitaar- en drumwerk en een zanger die bijna stikt in z'n door frustratie ingegeven woordenstroom. Een plaat die al lang (veel te lang) op 4,5 ster stond bij mij, maar gewoon niets anders verdient dan de volle mep.

Hmm, ik kende dit nog niet, maar heb ook niet het idee dat ik er veel aan mis. De opener is nog wel een goed gelukte psychedelische kraker, maar daarna krijgt de plaat duidelijk een te hoog 'woohoo' gehalte en is er weinig meer aan (op de grotendeels instrumentale tweede helft van The Sewage na). Het veelvuldige gebruik van meerstemmige zang is daar ongetwijfeld debet aan. Er zit voor mij met name door het gebruik van deze zang te weinig groove in de rest van de plaat. Over het geheel verder best ok, maar geen echte hoogvlieger die in een jaarlijstje of iets dergelijks terecht gaat komen. Misschien live een stuk beter, maar dat moet eerst maar eens worden uitgeprobeerd dan.

Death Angel beheerst het kunstje om pakkende thrash songs te schrijven en uit te voeren gewoon extreem goed. De laatste 10 jaar klinken alle platen min of meer hetzelfde en er is dus al heel lang geen vernieuwing meer te bekennen, maar dat is verder helemaal niet erg. Gewoon blijven doen waar je goed in bent. De paar minpuntjes zijn voor mij hier de midtempo nummers, waar ik over het algemeen niet erg warm voor loop bij deze band (The Art of Dying werkte destijds ook niet echt bij mij) en het debiele ge-woohoo halverwege de plaat had ook achterwege mogen blijven.

Nog iets wat verder niks met de muziek te maken heeft: ik ben bepaald geen fan van die spuuglelijke computergegenereerde hoezen met de al eerder gebruikte wolven erop. Dat gaat me er in dit geval overigens wel van weerhouden dit album op vinyl aan te schaffen.

Een solide worp: 3,5*.

Zeer sterke plaat van Death Angel, wat ik eigenlijk niet meer verwacht had, aangezien een hoop old-school thrashmetal bands tegenwoordig menen te moeten uitpakken met enkel beukwerk en metalcore-achtig geschreeuw.
Dit is van een heel andere orde. Venijnig, hard en hakkend, maar ook buitengewoon melodieus: thrash zoals het hoort te klinken. Samen met Tempo of the Damned en Shovel Headed Kill Machine van Exodus het beste wat dit genre in het huidige decennium te bieden heeft.

Goeie riffs, maar de 'grunt' is gewoon een gimmick en gaat inderdaad erg snel vervelen. Ik hou erg van brute grunts, maar het moet wat mij betreft op z'n minst herkenbaar blijven als stemgeluid en dit lijkt helemaal nergens op.

De teksten zijn overigens wel van een niveautje, dat je überhaupt niet verstaanbaar ten gehore wilt brengen. En dan heb ik het niet eens over het gore element, maar eerder over de bijzonder simplistische wijze waarop ze aan elkaar zijn gerijmd (ja, ik heb ze gelezen).

3 sterren voor de muziek, de rest vind ik nogal onzinnig.

Of zoals in het metal genres topic al duidelijk werd:

* PROGRESSIVE METAL
The protagonist arrives with a guitar and plays a solo of 26 minutes. The dragon kills himself out of boredom. The protagonist arrives to the princess' bedroom, plays another solo with all the techniques and tunes he learned in the last year of the conservatory. The princess escapes looking for the 'HEAVY METAL' protagonist.

The Glass Prison is echter één van Dream Theater's beste nummers ooit, de rest is vrij saai inderdaad.