menu

Hier kun je zien welke berichten HammerHead als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Abbath - Outstrider (2019)

3,5
Een flink aantal keer beluisterd nu de afgelopen weken en dit is gewoon een lekker vettig en smerig zwart metalen schijfje. De stijl houdt ergens het midden tussen Immortal en Abbath's eerdere project I van een dik decennium geleden. Nergens vernieuwend of origineel, maar nummers als Harvest Pyre, Outstrider en de al door Edwynn aangehaalde Bathory cover Pace Till Death laten een Abbath in solide vorm zien wat mij betreft. Ik vind deze poging ook duidelijk beter dan de titelloze debuutplaat van een paar jaar terug.

Prima plaat, 3,5*

Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. - The Ripper at the Heaven's Gates of Dark (2011)

4,0
Zoals elk jaar worden ook weer een aantal Acid Mothers Temple releases over ons uitgegoten. Tijd om ze allemaal uitvoerig te beluisteren heeft waarschijnlijk geen mens (ik niet tenminste), dus ik kies bij deze band mijn momenten en platen zo zorgvuldig mogelijk. Aangetrokken door zowel albumtitel als hoesontwerp me maar eens aan deze worp bij Riot Season gewaagd.

Bij het lezen van de titels van de tracks weet je eigenlijk al een beetje wat te verwachten: een hommage aan de grote (psychedelische) rock acts van eind jaren '60 en begin jaren '70 en een bijzonder geslaagde mag ik wel zeggen. Achtereenvolgens komen onder andere eerbetonen aan Led Zeppelin (Chinese Flying Saucer en Chakra 24) en The Doors (Back Door Man of Ghost Rails Inn) voorbij, beiden overigens ondersteund door de voor deze bands zo kenmerkende zang. Ook de vroege Pink Floyd (stijl à la Ummagumma) ontbreekt niet (Shine on You Crazy Dynamite). Dit alles uiteraard overgoten met een royale scheut gefreakte psychedelica.

Het geheel wordt afgesloten met een stuwende mantra op basis van langzaam versnellende sitar riffs en laat al het voorgaande als het ware uiteendrijven de kosmos in.

Al met al een ontzettend spacey en relaxt album. Wat mij betreft één van de betere AMT releases van de laatste jaren.

Agent Steel - Alienigma (2007)

3,0
Inderdaad een weinig overtuigend album dit. Dat Agent steel ook zonder John Cyriis interessant werk af kan leveren bewezen ze wat mij betreft al met de 2 voorgangers van deze plaat.

Wat deze eerdere albums in ruime mate voorhanden hadden, ontbreekt echter op deze schijf grotendeels. Goed geschreven en pakkende nummers, lekkere gitaarlijnen en de typische hoge vocale uithalen (ook met Bruce Hall als zanger kwamen die best goed uit de verf).

Wel een stuk meer geschreeuw hier, maar hoe harder je brult hoe minder het vaak overkomt.

Amebix - Sonic Mass (2011)

4,0
Hele vette plaat inderdaad. Het heeft niets meer met de crust van weleer te maken, "these days will never come again" zingen ze zelf in het eerste nummer. Vanaf de tweede track dendert de muziek met een buitengewone vastberadenheid over je heen. Veel Killing Joke invloeden zijn er inderdaad te horen, maar er zit veel meer dynamiek in de muziek dan er op veel van de hardere KJ platen aanwezig is. Hoewel een jaar later alsnog met terugwerkende kracht een van de meest verrassende releases van 2011.

Annihilator - Schizo Deluxe (2005)

2,5
Hmm, ik ben het toch voor een groot deel oneens met je betoog c-moon.

Het album begint prima bij de opener. Het gebruik van de chliché teksten vergeef ik ze dan maar (we leven in 2006 dacht ik en niet in 1986). Lekkere riffjes en zo hier en daar een prettig solootje.
Verdere sterke momenten op deze plaat zijn voor mij de standaard thrashers, dus die nummers met de echte thrash-riff en -solo's erin. En dat zijn wat mij betreft Like Father Like Gun en Too Far Gone. Ook Clare is een welkome afwisseling op een verder vrij monotoon plaatje (vooral de eerste helft).
Vooral in Drive, Plasma Zombies en Invite It meent Annihilator zich bezig te moeten gaan houden met een wedstrijdje "staccato machine gun" riffen en drummen. Dat is vooral veel en veel harder en vetter geproduceerd dan het vroegere Metallica, maar beter zou ik het niet noemen. Ik hoor eerder een chronisch gebrek aan fantasie, een poging om mij met zo hard mogelijke muziek toch in slaap proberen te sussen als het ware. Op de occasional solo na doen deze nummers mij echt zeer weinig.

Verder ben ik ook niet altijd helemaal tevreden met het schreeuwgeluid van de heer Padden. Dat heeft m.i. meer met metalcore dan thrash te maken... soit.

Overall toch een krap 3,5je.

Anthrax - Persistence of Time (1990)

4,0
Deze ontbrak nog op de site, vreemd want het is toch een van de beste Anthrax albums. Bijna een verademing zelfs na het zeer teleurstellende State of Euphoria wat hiervoor uit kwam.

Van meet af aan is het raggen geblazen en ook op tekstueel gebied is het allemaal wat meer solide dan voorheen. Keep It in the Family, Belly of the Beast en Got the Time zijn zeer sterke nummers terwijl de rest zeker niet als vulling bestempeld mag worden. Puike plaat: 4 sterren.

Autopsy - The Headless Ritual (2013)

3,5
Ik heb 'm Inmiddels een aantal malen beluisterd en ik moet Edwynn grotendeels gelijk geven. Ok, het geheel klinkt weinig origineel en de teksten blijven uitermate kinderachtig, maar toch...
De plaat is qua productie zo heerlijk smerig in elkaar gedraaid en de ranzige rochelgrunt van meneer Reifert past daar zo ongelofelijk perfect bij, dat ik ondanks genoemde 'minpunten' eigenlijk direct wel om ben.

Nee, ik wil eigenlijk niet dat het origineel of vernieuwend klinkt en op diepzinnige hersenspinsels zit ik in dit geval al helemaal niet te wachten. Ik wil precies wat ik hoor: stroperige midtempo death herhaaldelijk uiteengereten door geweldadige gitaaraanvallen en met de botte bijl mijn hersenpan in gehamerd door een rauw blaffende maniak.

When Hammer Meets Bone vat dit gevoel overigens perfect samen in één nummer.

Autopsy - Tourniquets, Hacksaws & Graves (2014)

4,0
Het is ze weer ruimschoots gelukt, een rottend monster creëren wat de tijden van Severed Survival en Mental Funeral doet herleven. Rauw, luguber, verrot en waanzinnig, voortgejaagd door het hondsdolle gegrom van Chris Reifert.

Kom daar nog maar eens om, met een tussenpoze van slechts een jaar twee maal vol op de bek gerost worden door zo'n beestachtig platenduo.

Ayreon - The Human Equation (2004)

2,5
Ik probeer het elke keer weer, maar dit soort progressieve rock is toch niet echt aan mij besteed. Het zit allemaal wel goed in elkaar, maar vooral de synth's en de vrouwelijke zanggedeeltes wekken bij mij irritatie op. Ik hoor synthesizers liever als vullend achtergrond instrument en erger me nogal aan de veelvuldige plastic solo's. Dream Theater heeft me nooit weten overtuigen en dit doet me daar in grote mate aan denken. 2,5*