Toen ik naar de line-up van deze groep keek viel m'n mond toch wel even open: Patrick Mameli (Pestilence), Tony Choy (o.a. Cynic, Pestilence en Atheist) en Sean Reinert (o.a. Cynic en Death) en de mij onbekende Tony Jelencovich.
Resultaat: een op muzikaal vlak zeer onderhoudend stukje metal, vette riffs, hooks en jazzy solo's. Over de thematiek en zang ben ik echter een stuk minder enthousiast. Teveel "over the top geschreeuw maar weinig wol"-passages in combinatie met de "ïn tha hood"-achtige teksten, al zal dat een hoop nieuwe metalluisteraars ongetwijfeld aanspreken.
Voorlopig 3,5*.

Zo, ik heb hem net even gedownd en beluisterd. Conclusie: een moddervet album, zeer heersende drum- en gitaarpartijen en hier en daar een cool solootje. Als ze nu eens iets aan die zanger deden, die zichzelf continu aan het overschreeuwen is en daardoor enorm geforceerd overkomt, zou het misschien nog eens een topband kunnen worden. Ik denk dat zowel grunten als cleane zang beter zou werken dan deze "wij zijn altijd boos" attitude.

De zang is de voornaamste reden waarom de eerdere albums op niet meer dan 3 en 3,5* konden rekenen bij mij. Hier zijn ze muziekaal gezien toch weer wat gegroeid ten opzichte van de vorige albums, dus dit kon voor mij wel eens de eerste 4 sterren plaat van Chimaira worden.

Dit is in ieder geval een flinke verbetering ten opzichte van de laatste studioplaat Hollywood. Daar moest zonodig ene Bruce Duff meedoen, middelmatige zanger van een totaal onbekend metal bandje halverwege de jaren 80 (Jesters of Destiny), maar toevallig een persoonlijk favoriet van de heer Lehtisalo. De zang van Mika Rätto ligt mij dan toch een heel stuk beter. Circle is natuurlijk al heel lang een beetje camp (zeker sinds ze Mika als zanger erbij hebben), maar het is wel hele goede camp.
Vooral Vaellus vind ik hier geweldig, prachtige ode aan de heavy metal (lees: Iron Maiden).

Eindelijk een paar weken terug de vinylversie binnen gekregen, die stond al meer dan driekwart(!) jaar in bestelling.

Momenteel komt Wrath Gauntlet voorbij en dan verschijnt er toch wel een glimlach op m'n gezicht bij het lezen van commentaren over snelheid en up-tempo nummers. Godverdomme, wat een enorm logge bulldozertrack. Beide zijden van de LP beginnen inderdaad een stuk meer tempo - niet dat dat iets afdoet aan de zwaarte en het lompe sloopgeweld overigens - er blijft toch meer dan genoeg stroperig drijfzand over.

Vette plaat hoor. Voor de liefhebber van wat pure stoner metal valt er meer dan genoeg te genieten. Dan kan de heer Pepper niet meer meedoen, da's wat mij betreft alleen maar een pluspunt. Mede daardoor had CoC altijd een wat te 'lichte' sound naar mijn smaak. De commentaren hier over iele zang of gebrek aan groove slaan echt helemaal nergens op, zeker als je eens goed naar een nummer als Weaving Spiders Come Not Here luistert.

Hop van 3,5 naar 4,0 en op basis hiervan ook maar eens achter het écht oude werk aan.