Ik kwam deze CD afgelopen weekend tegen in een bak met afprijzingen in de platenzaak. 'Nog nooit van gehoord', dacht ik, maar uiteraard wel gekocht vanwege de bandnaam.

Het blijkt dus behoorlijk stevige noise/punk te zijn, helemaal zo slecht nog niet. Vooral de eerste 5 nummers beuken er lekker op los en het extreem dissonante Mr. Bizmuth werkt zelfs op mijn lachspieren (het is niet eens meer muziek te noemen).
Leuke aankoop voor maar 2 euro!

Nu is Band of Gypsys toevallig ook een live album en ik kan dit met de beste wil van de wereld geen slechte plaat vinden, doet zeker niet onder voor z'n studiowerk. Zoals Oldfart al zei: veel van de na zijn dood uitgebrachte verzamelaartjes en live-platen zijn even vlug samengesteld en in elkaar geflanst om snel geld te kunnen verdienen. Dat heeft verder weinig met de podiumvaardigheden van Hendrix te maken. Dat ze hier zo hoog gewaardeerd worden komt denk ik vooral omdat er niet echt veel op gestemd is, dus voornamelijk dichtgetikte fans die gestemd hebben.

Na 1,5 jaar dacht ik er eindelijk eens aan deze plaat nog eens te beluisteren.

Een redelijke album met daarop een lekker diep raspende grunt en zoals hierboven genoemd veel klassieke invloeden. Hier en daar wat teveel en te bombastisch aangezet waardoor het nogal "over the top" bij mij overkomt.
Het opduiken van Prokofiev's Dans der Ridders in Lords of Bedlam is tot daar aan toe, maar het veelvuldig gebruik van opera vocalen laat een nogal kitscherige indruk bij mij achter.

Een krappe 3,5.