3 keer beluisterd, 1 conclusie. Napalm Death heeft zichzelf mijlenver overtroffen, zonder ook maar een greintje minder als Napalm Death te klinken. Ik heb de afgelopen 5 jaar eigenlijk niet zo'n bruut, strak en toch gevarieerd monster gehoord. Ik laat het allemaal nog enigszins bezinken (ook eerst maar eens een fysiek exemplaar aanschaffen), maar het moet raar lopen wil dit niet de beste plaat van het jaar worden (en het is pas de vierde plaat die ik luister dit jaar). Ernstig gevaar op maximale score toekenning.

Neurosis valt terug op de oude sound werd er voor het verschijnen van deze plaat aangekondigd. Dat kan interessant worden en potentieel een wereldplaat opleveren dacht ik bij mezelf. Inmiddels is het vele maanden later en ik ben vele luisterbeurten verder (zowel mp3 als sinds een weekje ook eindelijk de schijf zelf).
Welnu, het is een erg goed album geworden, maar kan toch niet tippen aan Souls at Zero, Through Silver in Blood, Times of Grace en A Sun That Never Sets. The Eye of Every Storm reken ik even niet mee vanwege de totaal andere sound op die plaat.
Op elk van deze voorgangers lijkt de band beter gefocused, al staat die focus steeds net op een ander punt gericht. Van de snijdende razernij op TSiB bijvoorbeeld hoor ik hier wel sporen terug (At the End of the Road, meteen ook het beste nummer van de plaat), maar niet in de hoeveelheid die dit een meesterwerk zou kunnen maken. Metname tracks zoals Water is not Enough dragen bij aan dit “net niet” gevoel; erg vlak en spanningloos, te gewoontjes voor Neurosis begrippen.

Zou ik dit album moeten plaatsen in het totale oeuvre van de band dan komen er een hoop releases voor deze te staan. Ik durf zelfs wel te stellen dat dit de minste poging is sinds hun eerste mijlpaal Souls at Zero, waarmee ik niet zeg dat dit een zwakke plaat is overigens. Het is erg goed, maar Neurosis dient daar bovenuit te stijgen. Ik blijf dus eigenlijk steeds met een dubbel gevoel zitten als ik Given to the Rising gedraaid heb.
Toch zal ik deze plaat elke keer weer met plezier opzetten, dat doe ik immers ook met hun andere minder magnifieke platen. Een stevige 4 sterren.

Ik ben nu inmiddels zo'n 3 maanden bekend met deze plaat (nee, ik ben niet zo snel ) en in die periode heeft ie langzaam maar zeker kunnen bezinken. Er is werkelijk geen moment op dit buitengewone meesterwerk te vinden wat me niet raakt. Absoluut nu al een van de beste platen van deze eeuw.

De titel van het album dekt de lading eigenlijk volledig. Voor een behoorlijk deel van de luistertrip waan je je echt in het oog van een storm. Je hoort de flarden van een orkaan om je heen razen, om plotseling regelrecht die storm in te worden getrokken.

Deze muziek gaat diep, uiteindelijk een stuk dieper dan ik op het eerste gehoor verwacht had. Het is dus nogal ontoegangkelijk en het vereist toch zeker een luisterbeurt of 5 tot zelfs 10 om de plaat een beetje fatsoenlijk onder de knie te krijgen.

Maar dat wordt dan ook beloond met een ruime hoeveelheid aan ambiënt-achtige details en subtiliteiten afgewisseld met beangstigende gitaarmuren.
Qua emotionele sfeer moet ik bij Neurosis altijd erg aan Joy Division denken, maar dan nog net een paar tandjes meer zwartgalligheid en wanhoop.
Scott Kelly en Steve von Till weten met een contrast van bijna geprevelde en uitgeschreeuwde teksten tot het diepste van je ziel door te dringen. Denk hierbij aan thema's als verlies, dood en vergankelijkheid gegoten in wonderschone poetische verzen. Vrolijk zul je er niet van worden, maar dat is ook helemaal niet de bedoeling.

Voor degene die moe is van standaard metalriffs en beuken op een drumstel, maar ook voor de liefhebber van donkere poëten als Nick Cave een abolute aanrader. Neem er echter wel ruim de tijd voor.

Grappig, als je me 20 jaar geleden had verteld dat ik nog eens 4 sterren kwijt zou kunnen aan een Nightwish plaat had ik je voor gek verklaard. Destijds wel eens wat beluisterd met die vreselijk potsierlijke operazang erbij en toen besloten dat ik voor eens en altijd heel ver van dit genre vandaan ging blijven.

Toen ik een jaar terug wat meer tijd om handen had ben ik eigenlijk bij toeval op Youtube tegen wat nummers van dit concert aangelopen. Sinds een paar weken heb ik ook het hele concert een aantal keer bekeken/beluisterd en ik moet zeggen: Nightwish is gewoonweg een hele goede liveband. Geweldige podiumpresentatie (niet alleen van Floor Jansen, maar de hele band), strak spel en wat mij betreft een prima setlist. Ik ken het oeuvre van de band verder toch niet, dus heb ook geen last van ontbrekende essentiële nummers.

Moet wel zeggen dat de stijl die ik hier hoor op de laatste 2 studioplaten van Nightwish eigenlijk totaal niet uit de verf komt. Die klinken mij nogal stukgeproduceerd in de oren.

Gisteren lag ie op de mat, een digipack met nog 2 bonusnummers erop. Twee instrumentale versies van al op het album staande nummers, dus niet zo interessant verder.
Er zitten helaas geen liner-notes meer bij dit album. Jammer, want dat was bij de voorgaande platen toch altijd erg leuk om te lezen.

Over het geheel heeft Nile weer een solide plaat afgeleverd en vooral de intro's en outro's van enkele nummers zijn als vanouds bijzonder goed geslaagd (What May Be Safely Written, Eat of the Dead, Even the Gods Must Die)
Metname bij de dissonante trompetten in het intro van het slotnummer heb ik de neiging de volumeknop vol open te draaien. Hulde!

Aan Annihilation of the Wicked kan deze niet tippen wat mij betreft en ik blijf het veelvuldig geblast toch een minpuntje vinden. Sowieso een veelvoorkomend euvel in de deathmetal, wat een plaat nogal monotoon kan doen overkomen.

Gisteren deze maar vast in huis gehaald en al diverse rondjes in m'n CD-speler laten draaien. Na een inwerkingstermijn van in totaal ruim twee weken nu blijkt ook deze Nile toch weer een blijvertje te zijn, al zal het niet m'n favoriete Nile plaat worden.

Het geheel is zoals we inmiddels van Nile gewend zijn een solide en bruut monster van een album geworden, al wordt er naar mijn smaak nog steeds iets teveel ingezet op snelheid in plaats van pure vermorzelende logheid (maar goed daar hebben we andere bands en genres voor). Ander minpuntje is het Arabische gejengel in het eerste nummer, wat ik erg lelijk vind contrasteren met de muziek.
Dit laat onverlet dat een nummer als 4th Arra of Dagon kan zich met gemak kan meten met het meer epische werk op Nile's vorige platen.

Verder is er nog een opvallend pluspunt: de liner notes zijn weer terug! Die waren altijd erg interessant om te lezen en ook nu heeft Karl weer behoorlijk z'n best gedaan. Het boekwerk bij de CD beslaat liefst 24 pagina's, waarvan bijna de helft de achtergronden bij de nummers beschrijft.

Ik gooi er een haljfe bij en zet 'm met stip in m'n top-10 voor 2009.

Ik snap je commentaar wel enigszins, Nile klinkt de laatste paar jaar een beetje stuurloos vind ik. De voorganger had daar ook al last van. Er staan nog steeds moddervette riffs en hooks op deze plaat, maar er ontbreekt samenhang en ik mis de denderende intro's en outro's die zo bepalend zijn in menig langer nummer in het oeuvre van de band.

Overigens vind ik het met het vele mid-tempo nog wel meevallen, zeker de A-kant van de plaat (eerste 4 nummers) gaat het allemaal behoorlijk hard vooruit. Met In the Name of Amun staat er bovendien in elk geval nog 1 monster van een nummer op dit album; kan zich meten met de betere composities van Nile. Alleen al hiervoor verdient de plaat ten minste 3,5 sterren.

Een van de weinige live albums die ik in mijn kast heb staan en met reden. Ik ken eigenlijk geen artiest die op een live plaat beter klinkt dan op een studio album (let wel een live album is voor mij totaal iets anders dan een concert waar je zelf bij bent). Ik moet zeggen dat ik Nirvana live gewoon slecht vind klinken. Ik heb ze nooit zelf mogen aanschouwen wat ik wel betreur (de heer Cobain schoot zichzelf door het hoofd een maand voor mijn eerste Nirvana concert), maar kennelijk is mij een hoop bespaard gebleven.

Ik houd het dan toch maar bij de 4 studio albums.

Met tracks als Dive, Sliver, Big Long Now en Aneurysm staan er toch een paar schitterende nummers op die niet hadden misstaan op een studioplaat. Ik ben het anderhalf jaar na dato dan ook nog even hartgrondig oneens met aERo. Judas O van de Pumpkins vind ik persoonlijk maar een matig plaatje, daarom is een band als Nirvana ook interessanter.

EDIT: samengevat, aERo: "Ik vind de Pumpkins interessanter" vs. HammerHead: "Ik vind Nirvana interessanter".

Ik heb 'm dus toch maar gekocht en moet zeggen dat ie niet oder doet voor m'n verwachtingen, maar ze ook niet overtreft. Het blijft toch een verzameling van voornamelijk ruwe opnamen van bekende en onuitgebrachte nummers. Sommigen daarvan zijn van zo'n erbarmelijk slechte kwaliteit (zelf op casette opgenomen?), dat ze gerust overgeslagen hadden mogen worden. Het vreemde is dat ik van een aantal niet eerder uitgebrachte nummers beter klinkende versies als mp3 heb.

CD 1: 4*, CD 2: 3,5* CD 3: 3*, DVD: 3* en dus 3,5* voor het geheel.