De hoogst geplaatste top-250 notering die ik nog eens moest beluisteren. Niet voor niets zo lang uitgesteld, want ik vreesde altijd dat dit niet echt aan mij besteed zou zijn.

Plussen: Mooie lang uitgesponnen composities, divers instrument gebruik.

Minnen: teveel gefröbel op keyboards, de stem van Collins (echt een gruwelijke hekel heb ik aan die man) komt te vaak voorbij.

Het geheel overziend is het allemaal net wat te zoetjes voor mij, nergens wordt het eens echt spannend op deze plaat. 3*

Hoe maak je een waardige opvolger van één van de meest ruwe en ongepolijste monsters aller tijden? Da's dus zo goed als onmogelijk. Dit is nog altijd een zeer goed album, maar bij lange na niet de nachtmerrie die voorganger Streetcleaner was. De plaat heeft de eerste drie nummers erg veel moeite om op gang te komen. Pas vanaf Predominance is weer wat van de kenmerkende Godflesh rauwheid van de eerdere albums te horen, zij het wat minder agressief, maniakaal en nihilistisch als op Streetcleaner. Op zich is daar niets mis mee, maar op sommige momenten vind ik de plaat daardoor wat zagerig overkomen.

Al met al een degelijke Godflesh, maar ik zal vaker de debuut-EP of -LP opzetten.

Er is niet veel voor nodig om een vernietigend en loodzwaar statement neer te zetten. Je kunt natuurlijk tewerk gaan zoals menig death- of blackmetalband en alles gooien op een zo lomp, bruut en kwaadaardig mogelijke sound, maar met een simpel concept als een aanklacht tegen de mensheid ondersteund door een zwaar slepend gitaargeluid, een harde en meesttijds slechts pulserende bas en een machinale drum kom je wat mij betreft een stuk geloofwaardiger en effectiever over.

Vanaf het eerste begin is direct duidelijk hoe Broadrick erover denkt: "you breed, like rats", fulmineert hij; de start van een ruim 50 minuten durende misantropische en nihilistische wereldvisie. Er is geen ruimte voor hoop, reflectie of uitgebreide beschouwingen, enkel korte uitgespuwde teksten waar een ronduit beangstigende hoeveelheid haat en woede doorheen sijpelt.
Er staat alleen maar ijzersterk materiaal op dit album, waar een zeer grauwe en kille sfeer vanaf dampt; vooral de eerste 3 tracks zijn ongekend hard en rauw. Pulp is zelfs ronduit maniakaal te noemen met z'n furieuze machinegeweerriff en dito drumpatroon. Dit moordende tempo zakt de tweede helft van het album iets, waardoor het accent alleen nog maar meer verschuift naar pure verpletterende logheid.
De intensiteit blijft steeds maar toenemen en mond uiteindelijk uit in een soort van gebraakt orgasme met de laatste regels van Locust Furnace, een zieke metafoor voor de staat van de wereld. Het diep uit de ingewanden gebrulde "Earth... Earth... Furnace... Furnace" maakt zo'n beetje alle zogenaamd boosaardige gimmicks in metalland compleet belachelijk en overbodig.

Eigenlijk vat de albumcover mijn gevoel bij dit album misschien nog wel het beste samen: als ware je aan een kruis genageld tegen een achtergrond van vuur en zwavel.

Een waarlijk meesterwerk dit. Ik heb zelden een plaat gehoord die zo'n dreigende sfeer ademt, terwijl de muziek opzich toch zeer rustig is.

Beelden van een post-apocalyptische wereld doemen bij me op (komt denk ik met name door de monoloog waarmee het album begint).

Er staan stukken op die werkelijk tot tranen kunnen roeren, zoals bv "the cowboy" in "Dead flag blues", wat dan weer wordt gevolgd door de melancholische vrolijkheid van het outro.

Ontegenzeggelijk 5 sterren waard.

Rock/Metal parodie band, die zichzelf totaal niet serieus neemt.
Of zoals ze zelf zeggen in het nummer Three Little Pigs: "a band without talent can easily amuse idiots with a stupid puppet show"

Dit resulteerd toch in enkele opmerkelijk goed in elkaar zittende songs en een humoristisch album. Een hoop jatwerk ook, maar ik kan me er niet aan ergeren

Duidelijk de beste Grip Inc. plaat voor mij. Het is dan ook het meest pure thrash album van de band, zoals duidelijk blijkt in bijvoorbeeld Colors of Death. Werkelijk splijtende staccato gitaar-riffs... gewel(da)dig gewoon.

De latere platen zijn wat meer groovy. Da's ook best aardig, maar het staat de brute kracht die deze band kan uitstralen wat in de weg.

Gisteren voor 5 euro meegenomen en dat had ik achteraf gezien beter niet kunnen doen. Echt een zeer matig album, in elk geval een stuk minder dan je zou mogen verwachten van een plaat na ruim "14 years of silence".

Ik vind welgeteld 3 echt goede rockende nummers: de titeltrack, Scraped en Riad N' the Bedouins. De rest is matig tot ronduit slap en saai en lijkt nog het meest op platgeproduceerde fabriekspopmuziek. Vooral de intro's van een aantal nummers zijn werkelijk te cheesy voor woorden en hebben helemaal niets met rock n' roll te maken, iets waar GNR toch voor zou moeten staan.

Vermeldenswaardig in dat kader is het nummer If the World, wat met gemak tot de categorie grootste draken allertijden gerekend kan worden. De rillingen lopen me van plaatsvervangende schaamte over de rug.

Voor zover het nog niet duidelijk was, het talent van GNR zat duidelijk in het collectief. Vrijwel alle soloprojecten en vervolgbands zijn tot nu toe van matige kwaliteit gebleken. De eerste plaat van Velvet Revolver krijgt van mij als enige een voldoende (moet ooit nog wel eens achter de 2de Snakepit plaat aan).