Ik vind het eerlijk gezegd een nogal overroepen plaat. Te ééntonig, erg geforceerde zang (het grootste minpunt), te saaie riffs en nauwelijks solo's (die paar solootjes die voorbij komen zijn ook nog eens weinig verheffend). Ligt ongetwijfeld goed in het gehoor bij de gemiddelde metalcore liefhebber (het is namelijk lekker hard), maar ik hoor vooral veel geschreeuw en weinig wol.
Toch zijn er nog wel enkele goede nummers te vinden, zoals de openingssong en True Believer. Voor de rest zou ik dit helemaal geen thrash meer willen noemen, daarvoor zijn de riffs en spaarzame solo's niet inventief genoeg.
Nee, ik zet The Legacy of The New Order nog wel een keer op.

De beste plaat van Testament als je het mij vraagt met songmateriaal dat qua hooks en aanstekelijkheid nog een stuk beter is dan op de debuutplaat. Er staan toch een aantal absolute topnummers op dit album, vooral de de eerste 4 tracks en Disciples of the Watch (het magnum opus van deze band). Eigenlijk is alleen Nobody's Fault met z'n wat cheesy refreintje een mindere broeder.

Als jullie het hier dan toch over vergelijking met Metallica en Megadeth moeten hebben; Testament klinkt hier zoals Metallica op ...And Justice for All had moeten klinken, ongecompliceerd in plaats van overgeproduceerd. Bovendien ben ik wel gecharmeerd van de zang van Chuck Billy, die een stuk puurder en rauwer aandoet dan het geforceerde stemgeluid van Hetfield destijds of de ronduit zwakke stem van Mustaine waar ik nooit een fan van ben geweest.
Al met al één van de cruciale oldschool thrashplaten.

Ik heb het diverse malen geprobeerd met dit schijfje, maar het gaat 'm niet worden. Hard vooruit, continu dezelfde ritmes en elk nummer op dezelfde (vrij monotone) manier gezongen/gebruld. Na een nummer of 5 à 6 heb ik het echt wel gehad (en dan ben je dus pas halverwege). Het mag dan allemaal strak in elkaar zitten en zeer kundig zijn gespeeld, maar er is voor mij meer nodig dan alleen maar een harde plaat maken: ik mis hier variatie en venijn. Het is op het drammerige af, duurt allemaal veel te lang en is daardoor simpelweg een vrij saaie bedoening. Dan houd ik het wel bij de eerste paar platen van deze band, want dit is gewoon niet mijn soort thrash metal.

Textures' derde album zou volgens de band zelf een volgende stap in hun evolutie zijn en (uiteraard) hun beste album tot noe toe.
Ze vliegen er in elk geval direct stevig in met een opvallend catchy gitaarriff op opener Old Days Born Anew, een nummer dat ik nu al tot één van m'n favoriete composities van dit collectief reken. Ook is duidelijk dat Eric Kalsbeek er vocaal vooruit op is gegaan, zoals te horen op Awake, toch wel de beste performance van 'm tot nu toe. Sowieso biedt deze track een mooi rustpunt na de twee duidelijk hardere openingssongs.
Nu heb ik al diverse mensen horen beweren hoe goed de verschillende losse nummers op deze plaat naar voren komen, maar zo halverwege het album raak ik de weg toch een beetje kwijt. Het klinkt allemaal superstrak, zowel op speeltechnisch vlak als qua productie, alleen had het allemaal wel wat hoekiger gemogen, iets waar Polars destijds zo goed in slaagde. Na zo'n 10 luisterbeurten blijft er nog altijd bijzonder weinig hangen van de middelste drie nummers. Ze zijn misschien wel te bedacht en te gelaagd en doen me enigszins aan de vermoeiende stijl van Devin Townsend denken, waar ik eerlijk gezegd niet zoveel mee heb.
Eigenlijk wordt pas bij Storm Warning mijn interesse weer echt gewekt en vanaf dan bouwt de plaat middels het vrij rustige Messenger en de prachtige afsluiter ook wel echt naar een climax toe.

Over het geheel zeker een goed album, maar wat mij betreft geen overtreffende trap van hun eerdere werk.

Typisch zo'n plaat waarvan ik denk: "Waarom heb ik deze niet eerder leren kennen?" Waarom ben ik überhaupt zo lui als het om het ontdekken van jazz-meesterwerken gaat?

Eigenlijk komen alle facetten die ik zoek in een jazz-compositie hier wel naar boven. Het is speels, inventief, gelaagd en in z'n geheel gewoon ronduit overdonderend en geniaal. Ik kan er op basis van 3 luisterbeurten eigenlijk al niets anders meer dan 5 sterren van maken.

Het is me overigens meteen ook duidelijk dat ik dringend achter meer van Cecil Taylor aan moet.

De stofzuigersound is voor mij prima te verteren. Waar ik veel meer moeite mee heb is de eentonigheid van deze muziek. De drum- en baspartijen zijn in bijna elk nummer nagenoeg hetzelfde. Na een aantal nummers heb ik er dan ook wel genoeg van (alhoewel ik het album nu 2x achter elkaar volledig heb beluisterd). Slecht is het zeker niet, maar met iets meer variatie was het allemaal een stuk interessanter geweest.

Ik had niet gedacht dat ze dit nog in zich hadden na de naar Ocean maatstaven matige vorige pogingen, die eigenlijk alleen uitblonken in het artwork. Met het inhuren van Seldon Hunt is dat laatste hier uiteraard ook weer prima verzorgd.

Uiteindelijk gaat het natuurlijk om de muziek en het is echt een fantastisch album geworden. De zang is er ontzettend op vooruit gegaan en muzikaal is het album, net als het concept, van een diepgaande gelaagdheid voorzien. Brute kracht en melodieuze schoonheid worden ogenschijnlijk zonder moeite en met uiterste precisie aaneengegoten

Ik heb ook zelden een plaat gehoord waar het concept zo duidelijk in de muziek te horen is. Via het speelse en frivole intro net onder het oppervlak van water en/of bewustzijn, wordt je langzaam maar zeker de diepte in gezogen tot je uiteindelijk bijna aan de druk bezwijkend onder hevige mokerslagen op de bodem terecht komt. Het geheel wordt ook nog eens afgerond met een produktie om je vingers bij af te likken.

Is het dan een kwalitatief vergelijkbare plaat met hun meesterwerk Precambrian? Ja, sterker nog, ik denk dat deze er nog net even overheen gaat. Ik ben het dan ook niet eens met Don dat deze plaat minder emotie dan Precambrian zou bevatten. Ik heb het geluid van die plaat altijd wat aan de droge kant gevonden.

If there's one thing you can say about mankind, there's nothing kind about man... Misery is the river of the world; Everybody row!

Wat een tekst, wat een plaat; vrij duister en zwartgallig. Waits laat hier nogal wat fatalistische hersenspinsels los op z'n luisteraars. Doet voor mij niet veel onder voor Swordfishtrombones, wat ik z'n beste werk vind.

Afgelopen week heb ik nog eens flink wat Waits gedraaid en deze gaat een halve ster de hoogte in. Ik vind 'm zelfs nog net wat beter dan Swordfishtrombones. De plaat kent eigenlijk geen zwakke momenten, maar wel één groot manco:
Terwijl ik nog lekker aan't genieten ben van een nummer als Union Square, wordt het zomaar ineens weggedraaid. En dat gebeurt niet 1 keer, maar vaker.

Teveel nummers, waardoor er beknibbeld moest worden op de lengte van die tracks. Zonde!

Nee, na regelmatig geprobeerd te hebben de laatste paar maanden is dit het duidelijk niet. Tomahawk klinkt voornamelijk inspiratieloos en uitgeblust. Het resultaat is een album dat op alle vlakken ver achter blijft bij de eerste drie platen. Vooral de A-kant valt daarbij in negatieve zin op. Het enige lichtpuntje vind ik South Paw en dat nummer trekt 'm nog net naar een voldoende.

Ik heb 'm vorige week op vinyl aangeschaft en dat klinkt toch wel geweldig hoor, prachtig artwork ook. Ik blijf echter nog steeds moeite houden met de vreselijk monotone grunts bij deze band, maar op gebied van songwriting en uitvoering is dit alweer een behoorlijke stap voorwaarts ten opzichte van de voorganger. De fantastische riffs, het snaarstrakke drumwerk en de hoekige spitsvondigheden vliegen je werkelijk om de oren, hier en daar gecontrasteerd door sfeervolle intermezzo's. Deze band is de huidige staat van de hierboven genoemde "ation"-bands dan ook echt ver voorbij wat mij betreft.

Dit zou wel eens (heel) hoog in mijn jaarlijstje terecht kunnen komen, maar voorlopig gaat er toch een half puntje vanaf vanwege de grunts, al begin ik ook daar langzamerhand beter in te komen.

De monotone grunt van de vocaist is inderdaad een minpunt bij Tomb Mold, maar inmiddels ook een beetje het handelsmerk van deze band. In combinatie met de complexe riffstructuren en de veelal cleane gitaarsolo's/intermezzo's geeft dat een vrij unieke luisterervaring. De songwriting skills van deze band gaan echt per album met sprongen vooruit. Will of Whispers en The Calming Spirit of Calamity zijn wat dat betreft beiden toch wel buitencategorie te noemen. Een zeer genietbare schijf, maar om dit de plaat van het jaar te maken mag er nog steeds wel een schepje bovenop de vocale kwaliteiten worden gedaan.
Die titel gaat bij mij vooralsnog naar de al genoemde nieuwe worp van Horrendous.

Ik ben inmiddels behoorlijk onder de indruk van metname de Wings for Marie - 10.000 Days en Lost keys - Rosetta Stoned combo's.
Alleen dat merkwaardige interlude in het midden van de plaat wil maar niet wennen. Hakt de plaat veel te scherp in tweeën naar mijn idee. Dat zal ook ongetwijfeld de bedoeling zijn, maar voor mij werkt het totaal niet. Bij eerdere interludes van Tool had ik dat probleem nooit.

De Meshuggah invloeden heb ik op een sporadisch drumroffeltje na niet kunnen ontdekken. Deze plaat klinkt toch vooral heel erg Tool en da's alleen maar goed. Ik hoor zelfs diverse rifjes en effecten van de Aenima en Lateralus albums terugkeren.

Mijn krappe 4 is inmiddels een dikke 4, met duidelijke mogelijkheden voor een toekomstige 4,5.

Ik zou dit omschrijven als grommend donkere noisy ambient: insectengeluiden zover door de electronische mangel gehaald, dat ze af en toe nauwelijks nog herkenbaar zijn. Toch zeer interessant om (vooral met koptelefoon op) te beluisteren, lekker het gezwerm en gezoem op je laten inknagen.

Dit is overigens een dubbel-CD, wat nogal vreemd lijkt als je naar de totale speelduur kijkt. De eerste 6 tracks (enkele eigenschappen van insecten) zijn bij elkaar ongeveer net zo lang als de laatste track (het logische gevolg van die eigenschappen). Het is dan ook de bedoeling de 2 disks op afzonderlijke systemen gelijktijdig af te spelen voor een extra diepe geluidservaring. Dat moet ik zelf nog wel even proberen.


Nog even een opmerking: dit doet het mij eerlijk gezegd totaal niet aan Sunn denken en ik begrijp de genre-kwalificatie "metal" dan ook niet helemaal. Ik heb het maar even in electronic veranderd.

Over kopjes thee gesproken. Bij "Blood and Water" zou ik zweren dat ik rimpelingen in mijn net gezette kopje earl grey ontwaarde. Ook begonnen de deuren in de kamer vrolijk mee te resoneren op de ultra lage bas in het nummer. Ik heb ze maar even open gezet om het luisterplezier niet te bederven. Benieuwd wat de buren er van vonden.

Verder een mooi en sfeervol plaatje dit. Al hadden de details af en toe wat meer op de voorgrond mogen treden in plaats van de wat monotone basisstructuren van de nummers. Ja het draait om de sfeer, maar toch.
March of the Sun is inderdaad geweldig (gaat ook het meest de metal kant op), maar ook Origin Unknown mag er zijn met z'n ietwat oosters aandoende gitaarwerk.

Al met al kom ik eveneens op een mooie 4 sterren uit voor dit bijzondere werkje.

PS: Ik heb ook gelijk maar even het label "Release" veranderd in "Relapse" net als de overige 6 albums op de site met deze "typo".

Eigenlijk een vrij matige plaat wat mij betreft. Twee absolute wereldnummers, Black No. 1 en Bloody Kisses, die dit album omhoog weten te halen naar een voldoende.
Verder is het niet veel meer dan een hoop vermoeiende riffs, flauwe intermezzo's, bij vlagen erg slechte zang en een aantal zeer kazige tracks. We Hate Everyone en Too Late kunnen gewoon echt niet door de beugel. :'-)
Opvolger October Rust is dan al een stuk beter.