Hier ben ik het al een stuk meer eens met je omschrijvingen gemeen, hard en compromisloos. In tegenstelling tot de debuutplaat uit 1981, die klinkt toch echt te gedateerd. Maar vind ik dit dan ook een goed album?

Het eerste nummer begint veelbelovend en dreigend, drums en gitaren komen erin en wat ik dan hoor is in ieder geval boven verwachting goed. Maar dan, na een minuut of 2 doet de heer Coleman ineens een poging tot iets wat waarschijnlijk op schreeuwen of een vorm van grunten moet lijken en daar gaat het enigszins mis. Het zal allemaal wel extra boos moeten klinken zo, maar ik vind z'n stem hier duidelijk niet krachtig genoeg voor. Om bepaalde emoties te accentueren kan het nog wel door de beugel, maar coleman blijft dit het hele album lang volhouden en dit wekt uiteindelijk nogal wat irritatie bij me op. Dan werkt z'n cleane zang een stuk beter.

"Total invasion" begint met een lekkere metalriff en nu een poging tot fluisterend gorgelen of zoiets. Het spijt me, maar dit is zo mogelijk nog vervelender dan het "schreeuwen" wat in de refreinen weer naar voren komt.
Dan "Asteroid", snoeiharde industrial techno beats en scheurende gitaren. Erg lekker dit, hier hoor ik echte boosheid en frustratie in de muziek, alleen de zang he.....
"Implant" begint bezwerend met slechts een synt, bas en drumpartij met een angstig monotoon zingende Coleman. Als we echter bij het refrein aankomen gaat het om eerder genoemde redenen weer behoorlijk mis.
"Blood on Our Hands heeft weer dezelfde formule als de vorige nummers. Stampende drums en een boze Coleman, maar leunt iets te veel op het regelmatig terugkerende gitaarloopje.

Ik moet zeggen dat ik de eerste helft van het album behoorlijk goed in elkaar zit, ondanks de nauwelijks aanwezige variatie en de ongelukkig gekozen zangstijl.

Bij "Loose Cannon" lijkt de koek echter op te zijn. Misschien dat de band enige vorm van afwisseling wilde creëren, want het tempo gaat wat omlaag en in het refrein wordt er lustig op los ge-owhood.
Dat refrein bestaat overigens uit het tig keer herhalen van de zin: "I'm a loose cannon".
Daarmee vergeleken is de door mij als uitermate saai omschreven debuutplaat zelfs een verademing, werkelijk een draak van een nummer.
En alsof de teloorgang van de plaat nog niet ver genoeg was doorgezet krijg je vervolgens nog even You'll Never Get Me" op je dak. Wat dit moet voorstellen weet ik niet, maar het werkt op dit album in elk geval totaal niet.

Eigenlijk heb ik het op dit punt wel zo'n beetje gehad met deze plaat, de overige 3 nummers doen me nagenoeg niets meer. Ik heb hem vanochtend beluisterd en net ook nog, maar beide keren had ik dit gevoel.

Samenvattend: toch wel wat anders dan ik verwacht had, zeker de beukende eerste helft en slecht vind ik het zeker niet. Overall blijf ik echter bij mijn standpunt dat Killing Joke weinig creativiteit ten toon spreidt en op het moment dat ze dan voor afwisseling lijken te willen zorgen heeft dit bij mij een totaal verkeerde uitwerking.
3 sterren

N.a.v. de cover van Millenium door Fear Factory (die niet meer dan redelijk is overigens) ook maar eens achter deze plaat aan gegaan.

Ik moet zeggen: dit is toch wel het beste wat ik toto nog toe van Killing Joke heb gehoord. Vooral van het nummer Exorcism ben ik nogal ondersteboven, bezwerend inderdaad zoals c-moon al opmerkte. Ja mensen, dit is dezelfde band als van de hit "Love Like Blood".

Op dit album vind ik de balans tussen de schreeuw en normale zang ook veel beter dan op bijvoorbeeld Killing Joke 2003. Enige minpuntje is dat de nummers wat lang duren af en toe. Met het minimum aan variatie wat Killing Joke in z'n muziek toepast heb ik het gevoel sommige nummers echt uit te moeten zitten.

Overal toch een goede plaat (3,5*) maar Exorcism haalt 'm voor mij omhoog naar 4 sterren.

Zeer degelijke hardcore plaat. Vooral het gitaargeluid doet me aan het vroegere werk van Helmet denken, maar dan wel een niveautje zwaarder. De zanger van deze band legt echter een veel rauwer stemgeluid aan de dag. Wel wat weinig afwisseling, al zit dat natuurlijk opgesloten in het genre. Goed te doen voor 40 minuten.

+
Muzikaal gezien nog best interessant met een gevarieerde en af en toe zelfs exotische instrumentatie. Een gemiddeld Korn nummer ombouwen tot iets wat akoestisch ook nog ergens op lijkt is namelijk best een opgave en in dat opzicht vind ik de missie geslaagd.

-
De zangkwaliteiten van de heer Davis, hij kan echt veel beter janken en schreeuwen dan rustig een beetje zingen.
Bij de songkeuze had het accent wel wat meer op de eerste 2 platen mogen liggen, toch de albums met verreweg de sterkste songs. Ik zie hier welgeteld 1 dergelijk nummer (Blind) en dat is eigenlijk gewoon belachelijk.