Toch heeft Jazper wel enigszins gelijk. Het is namelijk precies het gevoel wat ik krijg als ik deze plaat hoor, dat het gemaakt is voor metname tieners. Zo klinkt het gewoon. Echt een weinig hoogstaand bandje wat mij betreft. Kan zo op één hoop met Blink182 en Sum41 en meer van die puberale ongein.

Dan is dit plaatje nog best aardig als ik het vergelijk met de hitjes die ik ken van de latere albums, want die zijn echt bar slecht.

't Is weer een goede plaat geworden inderdaad. Alleen de experimentjes zoals het nummer "Atonement" en het prominentere gebruik van keyboards in bijvoorbeeld "The Grand Conjuration" ben ik wat minder over te spreken.

Atonement is opzich een goed nummer alhoewel het vrij saai is, maar het past totaal niet in de sfeer van het album.
Voor het gebruik van keyboards in metal ben ik ook nogal huiverig. In een zuiver sfeerbepalende/ondersteunde rol heb ik er geen problemen mee, maar ga er alsjeblieft geen riedeltjes op spelen (a la Dream Theater). Gebruik dan een piano, zoals op Blackwater Park bijvoorbeeld.

Overall is het wel een 4 sterren album, maar ik betwijfel ten zeerste of dit nog meer gaat worden.

Ik vind de plaat een nogal pathetisch geheel met een hoop onnoemelijk saaie neuzelstukken erop. Verstilde muziek kan erg mooi zijn, maar als Opeth ermee aan de haal gaat komt het totaal niet bij mij over. Op The Devil's Orchard en de basloopjes in The Lines in My Hand na is er simpelweg vrijwel niks te beleven op dit vehikel.

Dat is allemaal nog tot daaraan toe, het ontbreken van de grunts is echter de definitieve doodsteek voor mijn interesse in dit album. Vrijwel alle diepte is hierdoor uit de muziek weggeslagen. De muziek komt nergens meer los en blijft slechts oppervlakkig doorpruttelen.

De band uit de periode van Blackwater Park en Deliverance lijkt nu toch wel definitief te grave gedragen. Ze zullen er ongetwijfeld een nieuw publiek mee aanboren en daar wens ik ze veel succes mee; ik laat deze aan me voorbij gaan.

Wat vaker beluisterd nu en ik blijf bij m'n eerdere kritiek: er zit totaal geen lijn in de nummers. Stukjes snoeihard worden regelmatig zeer abrupt en onnodig onderbroken door ambient- of folk-achtige tussenstukjes en dat komt ontzettend geforceerd op mij over. Ik heb zelfs het gevoel dat bij de hardere nummers de losse stukken zo in een andere volgorde gezet kunnen worden en dat dat zo'n beetje hetzelfde album zou opleveren.
Natuurlijk hoort het contrast tussen hard en zacht op een Opeth plaat, maar dit is me veel te bedacht.

Toppunt is wel de omgedraaide tekst in Hessian Peel: ja, dat kan ook nog, tekst omdraaien, doen dus!

Zelfingenomen of pretentieus is het nog net niet, maar als dit de Opeth ontwikkeling voor de komende tijd is ga ik toch echt afhaken.
Overigens zitten er nog genoeg stukken in de plaat om van te genieten, dus een krappe voldoende haalt ie nog net.

Nou Sietse, daar gaat ie dan, gisteren bij je weggetrokken.

Ik ben niet echt thuis in de wereld van drones en soundscapes, de enige referentie aan dit album die ik zo snel kan bedenken is Heresy van Lustmord. Net als op die plaat hoor is het voornamelijk donker machinaal geronk, wat bij een flink volume de ramen in de sponningen doen trillen. Wat dat betreft heerlijk, maar over het algemeen zoek ik toch wat meer variatie in een plaat, pieken en dalen en niet zo'n vlak geluidslandschap als hier. Niet iets wat ik regelmatig op zal zetten dus, maar zo'n paar keer per jaar is dit toch wel lekker. 3,5 *

Ik weet het eigenlijk ook nog steeds niet. Ik vind het eigenlijk heel erg goed en heel erg slecht tegelijk. De eerste 5 minuten dat ik dit album op heb staan moet ik me enorm inhouden om 'm niet meteen weer af te zetten, maar namate dit gefreak langer op je brein inwerkt wordt het steeds interessanter om naar te luisteren.
Soms is het dan zelfs jammer dat de plaat slechts 45 minuten duurt, hoewel dat eigenlijk veel te lang is. Ik zal 'm dus ook nooit 2x na elkaar opzetten.

De eerste 10 minuten van deze plaat zijn inderdaad behoorlijk intens, maar dat is vrijwel volledig te wijten aan het zeer getergd klinkende stemgeluid. Dat is dan ook het enige wat goed overeind blijft na het beluisteren van het gehele album. Muzikaal vindt ik er eigenlijk vrij weinig diepgang in zitten en dat heb ik het niet zozeer over het monotone geluid, maar puur over het gebrek aan inventiviteit in de gitaarriff(s) en de drums. De riffs zijn weliswaar hard en traag, maar komen qua sfeerzetting niet in de buurt van het getergde stemgeluid. Hierdoor werkt het totaalpakket maar vrij matig bij mij en vind ik het tweede deel van het album ook een stuk zwakker dan het eerste deel.

Dat je weldegelijk een log en beklijvend monster kunt maken van zelfs bijna 2x deze lengte bewees de band Rorcal wat mij betreft in 2010. Die plaat is ook zeer monotoon, maar klinkt op instrumentaal vlak een stuk zieker en duisterder dan deze ietwat halfslachtige poging. Het totaalplaatje hier is mij slechts een krappe 3 sterren waard.