Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Car Seat Headrest is een van mijn ontdekkingen van 2025. Niet echt een stijl van muziek die ik vaak luister, maar toen ik fragmenten van dit album hoorde was mijn interesse gewekt. The Scholars is een bonte verzameling nummers met het proggy Gethsemane als hoogtepunt. Echt zo’n album waar je je met elke draaibeurt verliest in nieuwe ontdekkingen. En dan heb ik me nog niet eens verdiept in het concept van de plaat.

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album heb ik best veel gedraaid, deels omdat het album enige tijd nodig had om het spreekwoordelijke kwartje te laten vallen, maar ook omdat het na enige tijd een prima album bleek. Muzikaal steekt het album sterk in elkaar, maar de nummers missen het onderscheidende van eerdere albums. En ook al zingt John Mitchell hier prima, ik mis de stem van Goran Edman. Ok, hij komt even buurten op een van de nummers, maar juist daar laat hij horen waarom hij zo gemist wordt.

Score: 80/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Ter voorbereiding op het nieuwe album leg ik Time Clocks nog eens op. Bij de oorspronkelijke release bleef deze plaat grotendeels onbespeeld – ik had, net als velen, even genoeg van Bonamassa’s onstuitbare stroom aan releases. Maar vroeg of laat keer ik altijd weer terug, want aan zijn vakmanschap valt niet te tornen.

Dat bewijst ook dit vijftiende studioalbum overtuigend. Vooral in gedragen nummers als Mind’s Eye en The Heart That Never Waits laat hij zijn klasse horen. En ook de stevige, Zeppelin-achtige rocker Curtain Call maakt indruk en staat als een huis. De meer traditionele bluesnummers storen me niet, maar voegen voor mij weinig toe – die had hij wat mij betreft achterwege mogen laten.

Na het geweldige The American Way vond ik Independent een behoorlijke tegenvaller indertijd. De tijd is echter mild geweest voor deze plaat, want inmiddels kan het wat meer groovende geluid op veel meer waardering rekenen bij mij. Zoveel dat ik na een aantal jaren zoeken eindelijk dit album op vinyl aan mijn collectie kan toevoegen. Had ik dat in 1993 maar gedaan .

Nummers als het titelnummer, Free en Supremacy knallen als een malle, If Only is een prachtig rustpuntje en Crawling kan ik stukken beter waarderen dan ten tijde dat ik de clip voor het eerst op MTV zag.

Heerlijke plaat!

The Regeneration Itinerary is het derde album van de …And Oceans sinds de herstart. De periode daarvoor ken ik (nog) niet, maar de albums die de band in dit decennium uitbracht bevallen mij uitstekend. Zo ook deze nieuwste worp, waarop de band een iets andere koers lijkt te varen dan op Cosmic World Mother en As In Gardens, So In Tombs. De band speelt nog steeds symfonische black metal, maar de industriële elementen krijgen meer ruimte, waardoor de muziek meer onderscheidend vermogen krijgt.

In de meeste nummers, zoals opener Inertiae, leidt dat tot een zeer geslaagde combinatie, maar tijdens The Form and the Formless slaat de breakbeat halverwege toch een beetje als een tang op een varken. Het is het enige kleine smetje op een verder geweldig album.

Pluspunten voor het artwork van dit album. De vinyl-editie van deze plaat is uitgegeven in een prachtige gatefold cover die er zowel van buiten als van binnen prachtig uitziet.

Het tweede album van A-Z is in vele opzichten een logisch vervolg van het debuut, maar laat ten opzichte van het debuut een iets steviger geluid horen. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat Nick van Dyk, Ray's oude bandmaatje bij Redemption, als gitarist en songwriter medeverantwoordelijk is voor de nummers van dit album. In zijn kielzog heeft hij Simone Mularoni als leadgitarist meegenomen.

Net als op het eerste album krijgen we tien compacte, melodieuze rock/metaltracks voorgeschoteld. De nummers zijn rechttoe rechtaan in structuur, maar worden gedragen door sterke hooks en de herkenbare, emotioneel geladen zang van Alder. Vernieuwend is het nergens, maar wie houdt van solide, goed geschreven melodieuze metal, vindt hier opnieuw veel om van te genieten. Degelijkheid, strak uitgevoerd.

Met The Spin diept Messa hun intense mengsel van doom, occult rock en jazz verder uit. De band laveert tussen rustige passages en stevige uitbarstingen, waarbij vocaliste Sara Bianchin de sleutelrol vervult. Hoogtepunten op deze plaat zijn het bezwerende Fire On The Roof en de fantastische afsluiter Thicker Blood, het langste nummer, waarop de band alle registers opentrekt. De rest is evenwel net zo genietbaar. The Spin is een mooie stap vooruit na het al prima klinkende Close.

Met Physical Graffiti levert Led Zeppelin een staalkaart van hun muzikale kunnen en laat de band op te toppen van hun kunnen horen. Het album laat een enorme variatie horen, van de rauwe bluesrock van Custard Pie en het opzwepende The Rover, tot de epische grandeur van Kashmir. Physical Graffiti is een reis door stijlen, sferen en stemmingen. De nummers ademen vrijheid; de productie is groots maar niet overgepolijst, met ruimte voor experiment en spontaniteit. Dat is met name te horen in het rauwe spel van Jimmy Page, waarin menig foutje te horen is. Niet oeverloos een nummer doodspelen tot de perfecte take is gevonden, maar de energie van het moment vastleggen.

Bijzonder sterk zijn kanten A tot en met C, die een vrijwel ononderbroken stroom van hoogtepunten bieden. Het is pas op kant D dat het niveau iets inzakt, met name dankzij Boogie With Stu en Black Country Woman. Sick Again is dan wel weer een lekkere afsluiter.

Graceless maakt lekkere 'meat and potatoes'-death metal die zich vooral in het lagere- en middentempo begeeft. Ongecompliceerd, maar doelgericht doorploegende riffs waar Remco Kreft overtuigend overheen grunt.

Persoonlijk vind ik de band op z'n sterkst als het tempo iets omhoog gaat, zoals bij Night Of The Slain en Hardening Of The Heart. Origineel is het niet, maar soms is vlees met aardappelen gewoon lekker om je honger te stillen.

De albums en EP die Gruesome tot op heden uitbracht zijn elk geïnspireerd op een van de albums van het grote voorbeeld Death. Zeer sterk gemusiceerd, maar te nadrukkelijk werden de blauwdrukken van het origineel gevolg in de opbouw van de nummers. Leuk als je alleen maar meer van hetzelfde wilt horen, maar vernieuwing is ver te zoeken.

Op Silent Echoes zijn de bouwtekeningen van Human erbij gepakt, maar in tegenstelling tot voorgaande albums zijn ze iets minder nadrukkelijk gevolgd. Wel blijft het een feest der herkenning met de typische versnellingen en tempovertragingen, dubbele gitaarlijnen, riffs en leads die het origineel zo gaaf maken. Knap gedaan, sterk uitgevoerd en leuk om een keer op te zetten.

Silent Echoes is wat mij betreft het leukste album van Gruesome tot op heden. Dat Human mijn favoriete album van Death is, zal daarbij zeker een rol spelen .

Deze LP kwam ik deze week tegen in een mooie collectie die te koop werd aangeboden. Ik had nog nooit een noot van de band gehoord, maar wist natuurlijk wel dat Marty Friedman hier zijn gitaarkunsten laat horen. Voor mij reden genoeg om de LP mee te nemen.

Gezien het feit dat dit album via Shrapnel uitkwam en Mike Varney niet bekend stond om zijn hoge opnamebudgetten, had ik geen geweldige productie verwacht voor dit album. Maar dan nog stelt dit album teleur…… Geen laag, de verhoudingen totaal uit balans, schelle gitaren…. Nee, deze plaat zet je niet op voor je plezier. Of toch wel…. want muzikaal heeft dit album best wel wat te bieden en is het mooi om Friedman in zijn jonge jaren te horen spelen. Zeker nog niet zo vloeiend als in zijn jaren bij Cacophony en daarna, maar zijn talent was al hoorbaar. En de nummers zitten aardig in elkaar.

Die onvermijdelijke vijf sterren die Kronos belooft hoor ik vooralsnog zeker niet. De tijd zal leren of ik van mening verander .