Lekker, deze nieuwe van Khemmis! De afwisselende mix van epische doom en wat meer uptempo heavy metal maakt dat de 42 minuten van deze plaat werkelijk voorbij vliegen! Op een of andere manier wisten eerdere albums niet te beklijven, maar deze is raak! Toch de eerdere platen maar weer eens checken.

Zoals al door meerdere users hier benoemd klinkt het nieuwe album van Draconian weer erg vertrouwd. De plaat klinkt als een klok, maar tegelijk mis ik een beetje spanning in de composities. Er zijn in het melodieuze doom/death-genre spannender albums uitgekomen dit jaar. Wellicht dat dit album nog gaat groeien, maar vooralnog blijf ik hangen op 3,5 sterren.

stem geplaatst

Lekkere AOR-plaat van Malmsteen met Mats Levén op zang en Cozy Powell op drums. Soms zijn de nummers net een beetje te klef, maar zeker het eerste deel van het album is erg sterk. Tussen de zangregels door doet Yngwie zijn Yngwie-dingen. En ja, de man heeft een uit duizenden herkenbare stijl die je kunt typeren als de 'recycling-machine'. Ik geniet van het vuur in zijn spel en hoor hem liever dan menig identiteits- en karakterloze Youtube-gitarist.

stem geplaatst

Van het eerste soloalbum van Einar Solberg werd ik niet erg warm. Niet slecht, maar vergeleken met het werk dat hij met Leprous maakt toch een klap minder. Met Vox Occulta revancheert hij zich echter overtuigend. Ondersteund door The Norwegian Radio Orchestra is dit album in alle opzichten een stuk sterker dan zijn debuut 16.

De sfeervolle composities zijn uitstekende dragers voor Einars uitzonderlijke stemgeluid en ook instrumentaal valt er van alles te beleven. Hoogtepunt is het monumentale Grex — een prachtig sfeervol nummer dat ondanks de lengte een sterke spanningsboog weet vast te houden. De fenomenale gitaarsolo van Pierre Donel maakt het helemaal af.

Naar deze release keek ik erg uit! De live-uitvoering van dit album in de Oosterpoort was indrukwekkend, maar ik miste daar de synergie in het geluid tussen de band en orkest/koor. In de mix van de live-registratie bij de Earbook, is dat hersteld. De studio-versie klinkt ronduit geweldig en laat de details in de muziek in al zijn facetten horen. En de terugkeer van Anneke is ook een meerwaarde. Ook de orkestrale versie geeft een mooi inzicht in hoe dit deel van de muziek in elkaar steekt.

Hou je niet van de volle manier waarop Devin zijn albums produceert? Luister dan de live-versie, die de muziek iets meer lucht geeft.

Na het magistrale Empath leek Devin wat zoekende in zijn muzikale ambities en was het niveau van zijn albums nogal wisselend. The Moth laat gelukkig horen dat de creatieve pijp bij Devin nog niet leeg is en het album schaart zich bij het beste werk van de beste man.

Met Distortions leverde Godthrymm het meest indrukwekkende album van 2023 af. Helaas weet de band dit niveau op Projections niet vast te houden.

De openingstrack 'Trenches Deep' zet meteen een andere toon: uptempo, direct, en allesbehalve de slepende doom die de band doorgaans bezigt. Ook bij 'Truth in My Own' en 'The Sun Never Fell', dat eerder als een patchwork van ideeën klinkt dan als een organisch geheel, weet de band geen indruk te maken.

Opvallend is dat Hamish Glencross — normaal gesproken een dominante vocale aanwezigheid — op Projections merkbaar terughoudender klinkt. Op 'Endure My Skin' is het Alan Stainthorpe die de kar trekt en het nummer overeind houdt. De piek van het album ligt onbetwistbaar bij 'Jewels': het nummer opent atmosferisch en bijna fragiel — Godthrymm doet Messa, zo je wil — waarna de zware gitaren als een muur neerdalen en de band zijn ware gezicht laat zien. Het is een prachtige track die laat horen waartoe dit gezelschap in staat is. Helaas weet 'Hope Is Eternal' dat momentum niet vast te houden; Catherine Glencross neemt ook hier de vocale leiding, maar waar haar stem op 'Jewels' uitstekend werkt, ontbreekt op dit sluitstuk de kracht om tegen het gitaargeweld op te boksen.

Dan is er nog de productie. Projections klinkt opvallend futloos en platgewalst. Hoogstwaarschijnlijk hangt dit samen met de keuze om het album op één enkele LP te persen.

Projections is geen slecht album, maar wel een teleurstellend album — zeker voor wie Distortions kent.

Nieuwsgierig naar deze band op basis van het aankomende album dat via Season of Mist uitkomt, checkte ik deze plaat. Wat een fijne ontdekking!

Todomal combineert doom metal doorspekt met gothic/new wave-invloeden. Wat dat betreft snap ik de vergelijking met CBP en Anathema wel. De sterkhouder van deze band is Christopher Wildman, die met zijn warme melancholische stem een groot stempel op het bandgeluid drukt.

En voor wie nog een hardcopy zoekt (Ayreonfreak?), via rarewaves is de digipack nog verkrijgbaar. Mijn exemplaar is inmiddels binnen.

Na een dipje met Omens keerde Elder in 2022 met Innate Passage in grootse vorm terug. Het niveau wordt op Through Zero moeiteloos doorgetrokken. Ook stilistisch is dit album een logisch vervolg en krijgen de psychedelische elementen die Nick en Michael met hun andere projecten verkennen ook steeds meer ruimte. Wel klinkt dit album dankzij het toenemende gebruik van ongebruikelijke maatsoorten wat meer proggy. Het wordt echter bijzonder natuurlijk gedaan waardoor het album ook toegankelijk blijft voor de niet-progliefhebber.

De zang van Nick DiSalvo was op het vorige album al verbeterd, maar de rek was er duidelijk nog niet uit, getuige deze nieuwste worp. Een nachtegaal zal hij nooit worden, maar Nick levert op dit album wel zijn beste vocale prestatie tot op heden af.

Gisteren heb ik deze CD meegenomen na het sterke optreden van Wicked Smile in The Little Church in Almelo. When The Night Falls, de opvolger van dit album, begon me al beter te bevallen nadat ik aanvankelijk wat kritisch was.

Dit debuut van deze band klinkt een klapje sterker! Krachtige, melodieuze hard rock met een metalen randje, vol met flitsende gitaarsolo's en de sterke zang van Danny Cecati. Die zang maakt hij bovendien live moeiteloos waar (in tegenstelling tot de achtergrondzang van zijn bandcompanen die ondersteuning zochten middels een backingtrack). Sterk werk!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Ik heb wel iets met de grootse aanpak van Kamasi Washington. Op Heaven and Earth kiest hij opnieuw voor een brede, rijke en soms ronduit uitwaaierende aanpak, maar precies dat maakt deze plaat voor mij zo sterk. Waar sommigen daar misschien iets te veel in horen, hoor ik vooral ambitie en overtuiging.

De orkestraties geven de muziek ruimte, warmte en gewicht, en maken van dit album een luisterervaring die echt binnenkomt. Kitsch, een veelgelezen kritiek is voor mij hier niet aan de orde; dit voelt eerder als een muzikant die zijn ideeën volledig durft uit te schrijven en daar ook de middelen voor inzet. Dat maakt Heaven and Earth voor mij een plaat die niet snel verveelt. De gelaagdheid en dynamiek zorgen ervoor dat de muziek steeds meer prijsgeeft naarmate je langer luistert. Juist die grootschaligheid is hier geen zwakte, maar de kracht van het album. Een rijk, ambitieus en meeslepend werkstuk!

Dankzij de Breaking Out Of Heaven boxset luister ik dit live-album nu voor het eerst. Wat een sterke liveregistratie is dit! Ronnie moet in de eerste nummers nog wat warm worden, maar klinkt daarna bijzonder sterk. De band is in optima forma en zet de nummers neer als een huis. Heerlijk om de klassiekers zo weer eens terug te horen en ook het materiaal van Dehumanizer blijft prima overeind.

Eerste indruk: Close to the Bone is het beste nummer van de plaat. Daarna wordt het best wel een gezapig album en mist de energie die de twee voorgaande albums hadden. Het vorige album Punching The Sky miste al wat vuur ten opzichte van het sterke comeback album Win Hands Down. Helaas lijkt die trend sterker te worden met dit nieuwe album.

stem geplaatst

Hanging Garden draait al 20 jaar mee, maar pas bij hun negende album komt de band bij mij voor het eerst op de radar. De melodieuze death/doom ligt behoorlijk in het straatje van de grotere Finse bands, waarbij Swallow The Sun vooral in gedachten komt. Maar ook het meer gotische geluid van Paradise Lost is hoorbaar op dit album, zoals bijvoorbeeld op de sterke afsluiter Beneath The Fallen Sky.

Ondanks de hoorbare invloeden geven de heren en dame een eigen draai hieraan. Isle Of Bliss is een krachtig en dynamisch album geworden en verdient aanbeveling voor eenieder die de combinatie van melodie, melancholie en death metal een warm hart toedraagt.

Nate Garret bouwde met Spirit Adrift een sterke discografie op, waarmee hij Century Media wist te overtuigen om hem te tekenen. Na 1 prima, maar niet overtuigend, volwaardig album, een EP en een album met voornamelijk covers is hij echter weer terug bij 20 Buck Spin.

Daarmee lijkt hij ook weer het heilige vuur te hebben gevonden, want Infinite Illumination is een van de sterkere albums van Spirit Adrift geworden. De met heavy metal doorspekte doom klinkt levendig en energiek, zonder enorm van het recept af te wijken. De songs ademen meer bezieling dan op zijn voorgangers en maken duidelijk dat Spirit Adrift weer helemaal in vorm is.

Weapons of Beauty is een prachtig roots-album geworden waarin zijn indrukwekkende stem centraal staat. Buchanan kiest hier niet voor effectbejag, maar voor sfeer, karakter en gevoel, en juist daardoor komt dit album zo sterk binnen.

Wat mij vooral opvalt, is hoe goed hij zijn zang onder controle heeft. Er wordt hier door enkelen beweerd dat hij alleen maar groots en luid zou kunnen zingen, maar Weapons of Beauty laat precies het tegendeel horen. In nummers als Caroline toont hij juist dat hij ook klein, kwetsbaar en beheerst kan zingen, zonder aan intensiteit in te boeten. Dat maakt het album veel rijker dan sommige users hem lijken toe te kennen.

Het is muziek die niet schreeuwt om aandacht, maar die gaandeweg steeds meer overtuigt. Jay Buchanan levert hier een album af dat zowel vocaal als muzikaal indruk maakt.

Prachtig album!

Dank voor de tip, -SprayIt-. Erg fijn plaatwerkje!

Bevlogen, sfeervol klinkende en sterk uitgevoerde black metal boordevol melodie, afwisseling en dynamiek. Ethereal Shroud laat op Trisagion horen dat grootse, lang uitgesponnen composities ook spannend en meeslepend kunnen blijven van begin tot eind.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Mijn review op Zware Metalen

Er zijn van die platen die je niet alleen beluistert, maar ook voelt. Niet per se omdat ze muzikaal de wereld op z’n kop zetten, maar omdat de context waarin ze verschijnen zwaarder weegt dan welke riff ook. The Ghost Of A Future Dead is zo ’n album. At The Gates leverde na zijn wederopstanding steevast sterke platen af waarop de kwaliteit gestaag omhoog kroop. Waar The Nightmare Of Being voorzichtig wat frisse invloeden binnenliet, daar klinkt deze nieuwe worp als een band die nog één keer alles op scherp zet. Niet om te vernieuwen, maar om te bevestigen. En dat doet het met verve.

Vanaf de opener is direct duidelijk dat het met de productie opnieuw wel snor zit. Jens Bogren heeft het geheel voorzien van een strak, helder en krachtig geluid dat de songs alle ruimte geeft om te bijten. The Fever Mask is een sterke opener, eentje die meteen helder maakt dat At The Gates hier geen radicale koerswijziging inzet. En eerlijk is eerlijk: dat hoeft ook helemaal niet. De band kiest voor herkenning, maar dan wel van het soort dat nog altijd als een mokerslag binnenkomt. The Dissonant Void borduurt daar prachtig op voort. Het nummer zit boordevol van de typische At The Gates-riffs en wint aan kracht doordat het tempo op strategische momenten even wordt teruggenomen. Daardoor krijgt de compositie net wat meer adem, terwijl de spanning alleen maar toeneemt. Het is precies die balans tussen voortdenderen en temporiseren die At The Gates al jaren zo trefzeker weet te hanteren.

Een eerste opvallend moment is Det Oerhörde, het eerste At The Gates-nummer dat in het Zweeds wordt gezongen. De band neemt hier een stapje terug in tempo, maar dat werkt juist in het voordeel van de sfeer en werkt afwisseling in de hand. Met A Ritual Of Waste pompt At The Gates het bloed weer sneller door de aderen. Dit nummer is zwanger van sterke riffs en behoort zonder twijfel tot het sterkste deel van The Ghost Of A Future Dead. Hier hoor je de band op zijn meest overtuigende wijze: energiek, doelgericht en voorzien van precies genoeg melodie om te blijven hangen. In Dark Distortion sluit daar mooi op aan en is eveneens een heerlijk nummer. Geen standaard powerakkoorden deze keer, en de inzet van cleane gitaren die het gebrul van Tompa begeleiden en zo voor een verfrissende afwijking zorgen. Het is een slimme zet, eentje die de oren even opentrekt zonder dat de band zijn identiteit verloochent.

De energie van Of Interstellar Death is vervolgens opnieuw geweldig. Dit is zo’n nummer waarvan je je moeiteloos kunt voorstellen dat het uitgroeit tot een live-staple, als de band nog zou besluiten het podium op te zoeken. De opbouw naar het refrein is verslavend en de solo, vol harmonieën, is hoogst genietbaar. Het is het soort song dat meteen blijft kleven, niet door overdreven complexiteit, maar door overtuiging en timing.

Daarna wordt het niveau heel even iets minder gehaald. Tomb Of Heaven en Parasitical Hive zijn prima nummers, maar missen nét de slagkracht van de voorgangers. Dat is op zich geen schande, want de lat lag in de eerste helft behoorlijk hoog, maar het zijn wel tracks waarop At The Gates iets minder scherp snijdt. Gelukkig trekt de band in de slotfase de boel weer recht. The Unfathomable laat At The Gates zelfs even een ‘Slayertje’ doen. De openingsriff doet denken aan het betere werk van de thrashgiganten en ook in de break halverwege blijft die gedachte hardnekkig hangen. Heerlijk natuurlijk. Daarna sluiten The Phantom Gospel en Black Hole Emission de plaat sterk af.

Wat The Ghost Of A Future Dead uiteindelijk zo zwaar maakt, is niet alleen de muziek zelf, maar vooral het besef wat hierachter schuilgaat. Dit is een monument ter nagedachtenis aan een geweldige frontman, en dat besef kleurt elk nummer. Hoe wrang is het dat we dit materiaal nooit live met Tompa zullen meemaken. Juist die gedachte maakt de plaat bitterzoet. At The Gates levert met The Ghost Of A Future Dead een waardig en sterk album af en een krachtig saluut aan een grootse frontman.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Mijn review op Zware Metalen

Met het album The Wolf Changes Its Fur But Not Its Nature vierde Crippled Black Phoenix in 2024 het twintigjarige jubileum van de band rondom Justin Greaves. Nummers uit verschillende periodes van de band werden opnieuw opgenomen met een grotendeels nieuwe bezetting. Want, zoals de titel van dat album al aangeeft, wisselt “CBP” nogal eens van personeel. Naast bandleider Greaves is alleen Belinda Kordic sinds 2011 een vaste waarde. Verder is het een komen en gaan van bandleden.

Waar het vorige album met nieuw materiaal, Banefyre uit 2022, nog woedend naar buiten keek – gericht op vervolging en maatschappelijke ongelijkheid – draait het nieuwe Sceaduhelm zich resoluut naar binnen. De muziek voor Sceaduhelm werd tussen 2023 en 2025 door Greaves geschreven, de teksten werden pas later toegevoegd en de vocalen werden toegewezen op basis van de emotionele lading van elk nummer. Belinda Kordic, Ryan Patterson en Justin Storms verdeelden hun stemmen over de verschillende nummers. Hierdoor kinkt het album erg afwisselend zonder dat het zijn samenhang verliest.

Muzikaal is dit wellicht de meest sobere plaat die Crippled Black Phoenix in jaren heeft afgeleverd. Met als basis muzikale ingrediënten uit de gothic en post rock, graaft de band zich in met minimalistische opbouw en herhalende en transformerende patronen. Nummers als Drop Out, Ravenettes en het loodzware Under the Eye fungeren als klankborden voor thema’s als trauma, surveillance, rouw en de erosie van intimiteit. De productie is kaal en uitgesproken oncomfortabel. Geen plek voor warmte als de boodschap zelf ijzig is.

De kracht van Sceaduhelm zit hem in de continue spanning in de nummers. In plaats van snel werken naar een epische climax, kiest de band er op dit album regelmatig voor om in de schaduw te blijven. Daarmee kiest de band voor de ongemakkelijke weg, maar dankzij de gecreëerde spanningsbogen weet de band boeiend te blijven gedurende de forse speelduur van zesenzestig minuten.

Die ongemakkelijke weg is goed hoorbaar op een meeslepend nummer als Things Start Falling Apart, waar Justin Storms op karakteristieke wijze de (klaag)zang op zich neemt. Aanvankelijk aangevoeld als een van de mindere nummers op dit album weet dit nummer zich met elke luisterbeurt meer tot een favoriet te ontwikkelen. Een ander duister hoogtepunt is No Epitaph, dat zich van donker en Americana-achtig weet te transformeren tot een episch gothicnummer.

Op andere nummers, zoals de eerste single Ravenettes en het sterke Vampire Graves, komt de band sneller to the point en wordt zijn gitzwarte boodschap verpakt in verraderlijk pakkende uptempo-nummers.

Crippled Black Phoenix bewijst met Sceaduhelm opnieuw geen band in de traditionele zin te zijn, maar een organisme dat voortdurend van huid wisselt om de bittere waarheid van de menselijke conditie te kunnen blijven bezingen. Geen lichte kost, maar wel een essentieel luisterstuk voor wie durft te blijven staan terwijl de wereld om ons heen uit elkaar valt.

Dit album klinkt als een prima pre-productie demo. Als Geoff hier nou mee een echte studio in was gestapt met een goede producer, in plaats van deze laptop-opnames de wereld in te brengen, dan was hier op zich best wel een aardig album van te maken.

Nu klinkt het allemaal zo vlak, koud en zonder beleving. Het gitaargeluid is veel te gruizig, de drums klinken alsof deze van nat karton waren en de edits op Geoffs zang zijn erg slecht gedaan. Is ook lastig met die overdreven vibrato die hij er tegenwoordig tegenaan gooit, maar Sascha Paeth liet bij Avantasia horen dat het beter kan.

Ik heb in een vlaag van verstandsverbijstering en nostalgie een kaartje voor het concert in Drachten later dit jaar gekocht. Daar zie ik nu toch wat minder naar uit.....

Opgegroeid met het gelikte geluid van Transcendence leerde ik het debuut pas kennen toen ik pak 'em beet een jaar of 12 geleden weer begon met het kopen van LP's. Deze zat in een mooie partij die ik op de kop tikte.

Het debuut is veel rauwer en directer dan de opvolger en het heeft even geduurd voordat ik deze plaat kon waarderen. Inmiddels ben ik dankzij nummers als het felle Mayday, Valhalla en Dragon Lady helemaal om, al weerhouden Heart Of Steel en Queen of the Masquerade me er vooralsnog van om meer dan vier sterren aan dit album te plakken.

Transcendence is een van de tien eerste LP's die ik als tiener kocht. Nu ik de plaat weer opzet is hoorbaar dat de LP al vele rondjes heeft gedraaid op mijn zolderkamertje in het ouderlijke huis. Vandaar dat ik het album ook al eens op CD heb gehaald. Ondanks dat ik de plaat al zo vaak heb gehoord valt me vanavond voor het eerst op hoeveel de oosterse gitaarpartijen in Mask Of The Red Death doen denken aan Iron Maiden's Powerslave.

Transcendence is 38 (!) jaar na dato nog steeds een dijk van een plaat en hoogtepunt in mijn inmiddels aardig uitgedijde collectie. Spetterend dubbel gitaarwerk, geweldige zang van Midnight en sterke composities. Hoogtepunten zijn Red Sharks, Where Dragons Rule en Masque Of The Red Death, maar ook de rest klinkt als een klok. Zo goed dat de gesamplede drums me niet eens meer storen .

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren