Dit album is mijn kennismaking met Vanaheim. Een erg aangename, mag ik wel zeggen. Net als ProGNerD draai ik zelden folk en aanverwante metalgenres, maar Vanaheim heeft mij muzikaal meer te bieden dan de gemiddelde folkmetalband.

De groots opgezette nummers zitten vol typische folkmelodieen, maar regelmatig treedt het deathmetalgeluid naar de voorgrond, om daarna volop naar Epica-achtig bombast te transformeren. De vergelijking met Ayreon (The Gentle Storm) is treffend. Ook daar hebben de folkelementen hun rol, maar is het een van de vele ingrediënten die de muziek bepalen.

Fijne ontdekking!

Sterk! De band klinkt fel en gedreven en wederom levert Eric AK een sterke zangprestatie. De drums lijken wel wat meer op de voorgrond te staan. Ken Mary heeft volgens mij wat meer een vinger in de pap gehad als ik de credits bekijk. Misschien teveel? Mooi vervolg op een sterke album-serie sinds het titelloze album uit 2016.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De nieuwe Mastodon heeft zo'n beetje de hele week op mijn platenspeler liggen marineren.... Ik kan er maar geen genoeg van krijgen! De ontwikkeling die de band al een aantal albums doormaakt wordt nog verder gevoerd en misschien wel vervolmaakt! Sterke nummers vol afwisseling en intensiteit en een productie om je speakers bij af te likken. Marrow Deep is Mastodon op z'n best!

Sterke plaat van Mastodon, maar in zo'n sterk oeuvre legt het gewoon af tegen het latere werk. Hier voert de agressie nog de boventoon, waar ik de evolutie naar een meer evenwichtig en progressief geluid wat beter weet te waarderen. Desondanks staan er wel bijzonder sterke tracks op deze plaat.

1. Crack The Skye
2. Hushed and Grim
3. Emperor Of Sand
4. Once More 'Round The Sun
5. Leviathan
6. The Hunter
7. Blood Mountain

Het debuut van Sleeping Pulse, alweer 12 jaar geleden, is intertijd compleet aan mij voorbij gegaan. Toen was ik overigens ook nog helemaal niet bekend met enig werk van Mick Moss. Dat is inmiddels wel anders gelukkig en zo komt het tweede album van Sleeping Pulse wel op mijn pad.

Na het intro opent de plaat stevig (voor SP-begrippen) met het briljante Rise. Alleen al de gitaarriff van dit nummer tilt dit nummer hoog boven het maaiveld uit, maar ook de intensiteit van Moss’ zang maakt dat dit nummer echt binnenkomt. Het is ook meteen het enige nummer waarop de gitaren zo’n zware rol hebben. Daarna volgen een drietal stemmige, donkere tracks die als platform dienen voor de prachtige stem van Mick Moss, waarvan Illuminate wat mij betreft het sterkste is en kant A daarna langzaam een beetje inzakt.
Het uptempo The Constraint geeft de plaat weer de energie die nodig is om de luisteraar bij de les te houden, waarna het prachtige gedragen Behind The Glass het tweede hoogtepunt van dit album vormt. Op Extrasolar doen de heren het nog dunnetjes over, maar neemt men iets teveel tijd om hun punt te maken. When I Am Young Again is een prachtige intieme afsluiter.

Dreams & Limitations is een prachtige plaat geworden. De tweede helft van kant A weerhoudt me er bijna van om deze plaat met een 4,5 te beoordelen. Het briljante Rise en Behind The Glass trekken de laatste 0,5 echter net over de streep.

stem geplaatst

Ik ben duidelijk meer liefhebber van het latere werk van Mastodon. Toch grijpt de oerkracht van Leviathan me ook aan. Wat een magnifieke riffs staan er op dit album! En het het drumwerk van Brann Dailor is fenomenaal!

1. Crack The Skye
2. Hushed and Grim
3. Emperor Of Sand
4. Once More 'Round The Sun
5. Leviathan
6. The Hunter
7. Blood Mountain

Dit is mijn eerste aanwinst van Mastodon - en dus mijn introductie - geweest. Ondanks dat ik dit een prima album vind, heb ik meer met de albums die erna kwamen. Het album begint erg sterk met The Wolf Is Loose en Crystal Skull, maar wordt daarna toch wat wisselvallig. Toch gaat ook deze een halfje omhoog!

1. Crack The Skye
2. Hushed and Grim
3. Emperor Of Sand
4. Once More 'Round The Sun
5. The Hunter
6. Blood Mountain

Tot dit album heb ik de albums van Kamelot altijd braaf gekocht, maar de laatste albums waren al redelijk "run of the mill". Op Dark Asylum maakt de band het helemaal bont. Wat een zouteloze hap is dit album geworden. Als je in Suno vraagt om 15 nummers in de stijl van Kamelot, dan is dit album ongeveer het resultaat. Zelfs zanger Tommy Karevik, die ik erg bewonder om zijn zang bij Seventh Wonder en zijn eerste bijdragen bij Ayreon, is een parodie op zichzelf aan het worden. Technisch nog steeds prima, maar hij wordt zo braaf en voorspelbaar.

stem geplaatst

stem geplaatst

Als je me op voorhand had gevraagd naar mij top drie van Mastodon-albums dan zouden de laatste twee albums van de band waarschijnlijk boven deze eindigen. Het is geruime tijd geleden dat ik dit album voor het laatst luisterde en bij herbeluistering realiseer ik me weer wat een enorm sterk album dit is. Elk nummer is raak op dit album. Het enige minpunt(je) van dit album is dat deze lijdt aan hetzelfde euvel als The Hunter, namelijk dat de mastering nét wat teveel in het rood gaat. Wellicht dat de 15th anniversary dat probleem oplost. Die zal ik eens opsnorren.

Ondanks dit minpunt gaat Crack The Skye naar de volle mep!

1. Crack The Skye
2. Hushed and Grim
3. Emperor Of Sand
4. Once More 'Round The Sun
5. The Hunter

Het eerste dat opvalt als Black Tongue begint, is de mastering die te overstuurd klinkt en teveel compressie heeft. Wellicht is dit het gevolg van het feit dat men dit album op een enkele plak vinyl heeft willen persen, wat met een speelduur van 53 minuten voor muziek van dit karakter best een uitdaging is. Het beïnvloedt in ieder geval het luisterplezier van dit album.

Muzikaal heeft het album veel goeds te bieden, al is het een wat minder evenwichtig album dan het latere werk van de band. Nummers als Blasteroid en Octopus Has No Friends hebben goede ideeën, maar de band mist in dit stadium nog de finesse om er topnummers van te maken. Dat geldt in mindere mate ook voor Creature Lives.

 Die topnummers staan echter wel op The Hunter. All The Heavy Lifting, Spectrelight en The Sparrow zijn de hoogtepunten, maar ook het titelnummer, Curl Of The Burl en Dry Bone Valley zijn heel sterk.

Ondanks het wat onevenwichtige karakter van de plaat, gooi ik toch een half puntje bij de score op.

1. Hushed and Grim
2. Emperor Of Sand
3. Once More 'Round The Sun
4. The Hunter

Als ik dit album terugluister valt me op hoe constant het niveau hier is. Nergens zakt het album in, of het moet misschien Ember City zijn waar ik iets minder mee heb. De 4 sterren die ik had staan gaan naar een 4,5. De reden waarom dit album toch net wat lager scoort dan de opvolger is dat het een absolute topper als Jaguar God mist, al is het afsluitende Diamond In The Witch House ook erg sterk. De productie is hier nog wat rauwer dan op de twee latere albums en dat past hier uitstekend.

1. Hushed and Grim
2. Emperor Of Sand
3. Once More 'Round The Sun

Toen de advance-track Show Yourself uitkwam was het wel even schrikken. Dat was toch wel een erg a-typisch Mastodon-nummer. Een paar luisterbeurten later bleek het echter een heerlijke oorwurm.

Ook op de rest van de plaat laat de band horen het geluid verder te willen ontwikkelen. De progressieve- en psychedelische invloeden nemen toe en vocaal krijgt drummer Brann Dailor een grotere rol die hij met verve weet in te vullen.

Hoogtepunten zijn wat mij betreft Roots Remain en het machtige Jaguar God, maar dit album is over de gehele linie bijzonder sterk.

1. Hushed and Grim
2. Emperor Of Sand

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Toen dit album uitkwam heb ik het een digitaal rondje laten draaien om tot de conclusie te komen dat de laatste worp van de band degelijk maar niet de moeite van het aanschaffen waard was.... Toch kon ik het niet laten om de CD voor een klein prijsje mee te nemen toen ik het onlangs tegenkwam.

En nu ik het album nog eens een paar rondjes de revue heb laten passeren ben ik toch iets positiever gestemd dan vier jaar geleden. Ondanks dat het typische doomgeluid in het DNA van Leif Edling zit verweven, probeert hij op dit album er op sommige nummers toch een andere draai aan te geven, zoals op Scandinavian Gods en When Death Sighs, al wordt dat nummer door de inzet van Jennie Ann-Smith al snel een Avatarium-nummer.

Johan Langquist bevalt me op dit album beter dan op Door To Doom. Hij zal niet mijn favoriete zanger van Candlemass worden, maar op een nummer als Devil Voodoo laat hij karakter horen past zijn gruizige stem uitstekend bij het nummer. Ik kan me echter niet voorstellen dat hij live het materiaal van Messiah of Lowe fatsoenlijk kan zingen (even checken op Youtube leert dat het me nog meevalt).

Halfje erbij.

Na twee keer een LP retour te hebben gestuurd wegens een persfout heb ik inmiddels de CD van dit album eindelijk in huis. Tijdens mijn vakantie heb ik In Somnolent Ruin nog een aantal rondjes gegeven. En ik moet bekennen dat ik het album inmiddels beter kan waarderen. Op de openingstrack I Welcome Thy Arrow zet de band zijn beste beentje voort, maar het is vanaf het geweldige The Monochrome Blade dat de band echt een spanningsboog weet te creëren in een nummer en schittert Lisa Johansson met sterke zanglijnen. Ook Anima, met een gastrol voor Daniel Änghede (Venus Principle), is een sterk nummer dat toewerkt naar een grootse finale.

Daarna volgen twee prima, maar minder indrukwekkende nummers en een intermezzo. Het is wat lastiger om hier de aandacht vast te houden. Gelukkig weet men met Cold Heavens de aandacht van de luisteraar weer op zich te vestigen, vooral dankzij de sterke zanglijnen van Lisa. Met de twee laatste nummers sluit Draconian dit album sterk af. Wat dit album extra luisterwaardig maakt is de heldere en krachtige mix, verzorgd door Karl Daniel Lidén.

Soms heeft een album wat extra tijd nodig voordat de waardering komt. Voor In Somnolent Ruin geldt dat in mijn geval zeker. Voor nu doe ik een halve ster bij mijn waardering op en ik sluit niet uit dat die score verder stijgt. Wellicht dat het middendeel van dit album ook nog groeit in waardering.

De eerste twee albums van Cairo zijn onlangs op LP uitgebracht en hebben hun weg naar mijn draaitafel gevonden. Conflict And Dreams heb ik ten tijde van de release ook op CD gekocht en enorm veel gedraaid. Ik was enorm gefascineerd door het bijzondere geluid van deze band. Toch heb ik dit debuut tot vandaag nog nooit gehoord....

Wat bijkt? Het debuut is misschien nog wel sterker dan het geweldige Conflict And Dreams! Of blijkt de opvolger beter dan ik me kan herinneren. Het debuut staat in ieder geval vol schitterende composities die ondanks de soms enorme lengte van de nummers blijven boeien. Snel de opvolger ook maar weer draaien

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

(reactie op ander bericht)



Op basis van de sterke openingstrack is vier sterren zeker overwogen. De band laat daar bij vlagen een vurigheid horen die ik een beetje miste op het laatste album. Daarnaast laat het nummer de enorme verlzijdigheid horen van Wormwood.

Helaas vind ik Purposeless Geometry een stuk minder sterk. Het nummer opent flauw en in het tweede deel probeert men de meubelen te redden. Maar net als ik overtuigd raak, schopt de band het nummer weer overhoop door het flauwe openingsthema terug te laten keren.

Per saldo kom ik dan niet verder dan deze score….. maar 3,5 is nog steeds een prima voldoende .

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst