stem geplaatst

stem geplaatst

Helaas… op basis van enkele singles had ik best hoop dat Krushers Of The World de nare smaak van Hate Uber Alles kon wegspoelen. En ja, er staan een paar aardige nummers op dit album, maar als geheel genomen klinkt me dit album weer veel te formulematig in de oren en ontstijgt dit album het niveau van de voorganger maar net.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Om te vieren dat het 25 jaar geleden was sinds de eerste release op het Escape label verscheen, bracht mede-labeloprichter Kahlil Turk met behulp van songwriters en een hele zwik aan muzikanten en zangers zijn eerste Turkish Delight-album uit in 2022. Dat smaakte blijkbaar naar meer, want inmiddels is deel drie uitgebracht.

Net als op de eerste twee delen staat dit album bomvol met compacte, strak gemusiceerde melodieuze hardrock. In elk nummer is de hoofdrol weggelegd voor een van de geweldige zangers die op dit album meedoen. Een van de grootste verrassingen is voor mij Andrew Freeman, die op I Am The Night echt een fantastische prestatie levert. Ik moet Last In Line ook maar eens checken….. Naast het sterke vocale geweld is er voor de liefhebbers van spetterend gitaarwerk ook veel te genieten. Dit derde deel is, net als de eerdere delen, een heerlijke mix van melodieuze rocknummers, die ondanks de vele muzikanten en stijlen toch coherent aanvoelt.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Elevation is een degelijk en prima melodisch death/doom-album, maar weet zich niet boven het maaiveld te verheffen. Daarvoor bieden de nummers te weinig onderscheidend vermogen in een genre waar de paden al redelijk platgewalst worden. In deze relatief releaseluwe periode krijgt zo'n album nog een beetje aandacht, maar over een maandje ben ik deze waarschijnlijk weer vergeten.....

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

(reactie op ander bericht)



Heel herkenbaar.... Ik heb de eerste ronde erop zitten. Het is dat ik weet dat ik het nieuwe album van Soen heb opgelegd, maar dit is wel erg Memorial deel 2. Bij dat album schreef ik al dat de band wel een nieuwe impuls kan gebruiken om de sleur te doorbreken.... Ze hebben het niet gelezen .

stem geplaatst

Na het redelijke USA for MOD en de flauwe EP komen Billy en consorten met een erg potente plaat in de vorm van Gross Misconduct. Vooral op kant A klinkt de band erg sterk en doet de plaat instrumentaal bij vlagen denken aan het Anthrax van die tijd. Sterke, bondige nummers met de energieke zang van Billy.

Helaas komen op kant B de flauwigheden van het eerdere werk van de band weer teveel aan de oppervlakte. Desondanks verhoog ik toch naar 4****.

Zo af en toe bestel ik wel een wat bij Hammerheart Records en vul ik mijn bestelling aan met wat laaggeprijsde CD's, zoals dit keer dit album. Soms wordt ik dan positief verrast, maar dit album laat geen diepe indruk achter.... Dit is aardig doom-album, maar ook wel een beetje 'run of the mill'.

De onlangs verschenen rerelease van dit album is het sluitstuk in het completeren van de discografie van deze band op vinyl. Ik had tot voor kort dan ook nog geen noot van dit album gehoord, op de herbewerking van Em Nome Do Medo op het album 1755 na dan.

Moonspell klinkt als een schaap in wolfskleren op dit album. In basis zijn de nummers op Alpha Noir eenvoudig van opzet, maar ze worden zo enorm heavy en met grandeur gebracht. Op nummers als Axis Mundi en Opera Carne vliegen de thrash riffs voorbij en tijdens het begint van Lyckanthrope is het heel even alsof ik naar Morbid Angel luister. Daarnaast komen de bekende gothic-invloeden natuurlijk ook voorbij en doen de industriële invloeden af en toe aan Rammstein denken. Maar bovenal klinkt Moonspell op Alpha Noir ook gewoon als Moonspell. Enorm sterk album!

stem geplaatst

Deze EP kwam vorig jaar opnieuw op vinyl uit, een mooie gelegenheid om mijn collectie van The Ocean compleet te maken. Waar de band later wel instrumentale versies van hun albums uitbracht is deze EP alleen als instrumentaal album uitgekomen (al benadrukt de band in 2003 al geen instrumentale band te zijn).

Dit album luistert nog als een verzameling losse ideeën. Goede ideeën weliswaar, maar de samenhang ontbreekt soms. Toch laten met name The Melancholy Epidemic en Isla de la Luna al enorm veel potentie horen.

De mix en master van dit album zijn ongemoeid gelaten voor deze heruitgave en klinken prima. Lekker direct en transparant. Een mooi document voor wie de complete ontwikkeling van de band in beeld wil hebben.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

De grootste fout die de heren van Helloween op dit album konden maken, was refereren aan de klassieke 'Keeper'-albums met de titel. Dat schept verwachtingen die in het geheel niet waargemaakt worden. De referentie in de gitaarriff van het openingsnummer aan de klassieker 'Halloween' ten spijt....

Toch staan er best aardige nummers op dit album. De twee epics doen het prima en zijn de beste nummers van de plaat. De rest van de nummers zijn regelmatige te cheesy voor woorden, maar net op het moment dat ik een nummer wil affakkelen, komt er opeens een sterk refrein of solo voorbij. Grootste euvel is dat producer Bauerfeind de heren niet af en toe tot de orde heeft geroepen. Teveel modulaties en herhalingen in sommige nummers. En Silent Rain, Come Alive en Pleasure Drone hadden gewoon achterwege gelaten moeten worden.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren. Vooralsnog geef ik het album het voordeel van de twijfel....

Mijn laatste aankoop van 2025 was deze EP/demo van Lethal. Het zal geen memorabele aankoop blijken.

Lethal probeert op deze EP wat ruiger te klinken en balanceert tussen hun heavy/power-geluid van het debuut en een meer thrash-achtig geluid. Het terrein waar een band als Flotsam & Jetsam zich erg thuisvoelt. Zanger Tom Mallicoat (of met enkele L in dit boekwerkje) doet af en toe ook denken aan Eric A.K. als hij een ruigere strot opzet.

Het ruigere geluid past niet echt bij de band. Juist als de band wat meer richting het traditionele Lethal-geluid gaat, klinken de nummers beter. Het beste voorbeeld daarvan is The Page Before, en in wat mindere mate het openingsnummer. Op Hard To Breathe laat de band het beste horen dat de ruige aanpak niet bij ze past.

Aardige EP, maar ik ben blij dat Lethal op Poison Seed een andere richting koos.

Wat een indrukwekkende live-registratie is dit! Moonspell in combinatie met een orkest werkt uitstekend, vooral in de nummers van 1755. Helaas is de uitvoering van mijn vinylversie via Alma Mater wel erg karig... Een stukje wit karton met opdruk om twee goudkleurige schijfjes gevouwen...... Geen inlegvel, inners o.i.d.
Voelt als een dikke middelvinger naar de vinylliefhebber.....

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Met Vattenkrafternas Spel levert Vintersorg weer een uitstekende plaat af. Echter, ondanks dat het album het complete lijstje afvinkt van essentiële Vintersorg-ingredienten, mist dit album iets waardoor ik het album vaker beluister. Daarom is de CD uiteindelijk niet vaak in mijn speler te vinden geweest. Bij herbeluistering blijkt weer dat het album uitstekend in elkaar zit, maar ik wordt er niet heel warm van.

Score: 71/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het vorige album Where Fear And Weapons Meet kwam al laat in het jaar uit en had ik net op tijd in huis om mee te wegen in mijn jaarlijst van 2021. Viribus Unitis heeft nog minder tijd gekregen want mijn bestelling kwam pas vorige week aan. De impact is er niet minder om…..

Want wat is dit een enorm sterk album geworden. Vaak hard, frontaal en lomp voortdenderend, maar soms verrassend vanuit de flank aanvallend, werkt 1914 de nummers op dit album af. De nummers zijn gelaagd, soms orkestraal en dankzij de samples wordt je helemaal meegezogen in de sfeer die dit album oproept. En dan als grote verrassing de aangrijpende pianoballade The Home Where I Died. Meesterlijke plaat…..

Score: 91/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Coroner was een van mijn favoriete thrashbands in de jaren ’80 en ’90. Met elk album verkende de band nieuwe territoria en vermeed het in herhaling te vallen zonder hun karakteristieke geluid te verliezen, zelfs op Grin. Het nieuws dat de band na al die jaren weer een nieuw album zou uitbrengen bracht gemengde gevoelens op: enerzijds was ik hoopvol op een sterke comeback, maar ook wel terughouden en bedacht op een teleurstelling. Recente albums van bands als Dark Angel, Atrophy, Toxik en Sadus waren nu niet bepaald voorbeelden van een succesvolle comeback.

Al snel na het intro Oxymoron weet Coroner mijn angst voor teleurstelling weg te nemen. Coroner heerscht nog altijd! Scherpe riffs, de verbeten zang van Ron Brorder en het weergaloze melodieuze soleerwerk…. Het is allemaal nog aanwezig! Qua geluid heeft de band Mental Vortex als vertrekpunt gekozen, maar heeft dat verder uitgebouwd en opgefrist met behulp van producer en mede-componist Dennis Russ. Hij gaf Dissonance Theory ook een uitstekende productie mee!

Tempo Of The Damned het beste comeback-album in thrash metal? Nope....

Score: 92/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een heerlijk afwisselende plaat is dit. Van de knaller van een openingstrack Serpents On The Cross, met zijn lekkere up-tempo riff (zeker voor PL-begrippen) en heerlijk jankende leads, tot de trage treurnis waar de band om bekend staat. De plaat zit boordevol afwisseling en bevat louter sterke nummers, waardoor de speelduur voorbij is voor je er erg in hebt. Nick Holmes stemgeluid klinkt bijzonder sterk op deze plaat en het drumwerk van Guido Zima is om te genieten. Jammer dat hij zijn drumkruk alweer heeft moeten verlaten.

Met deze plaat laten de heren van Paradise Lost horen zo laat in hun carrière nog niets van het heilige vuur verloren te hebben. Ascension is misschien wel de beste plaat af in dertig jaar van dit doom-instituut!

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Howling Giant is een van de betere bands die ik dit jaar ontdekt heb. Deze band uit Nashville, Tennessee is sinds 2014 actief en heeft een bescheiden maar sterke discografie opgebouwd in die tijd. Aardig feitje: Sebasitian Baltes (zanger en bassist) is de zoon van Peter Baltes (Accept, UDO, Dirkschneider).

Op Crucible And Ruin laat de band een psychedelische rock/metal horen met een progressieve inslag. Denk aan een mix van Elder, Mastodon en een vleugje Tool. De nummers zijn sterk riffgedreven, maar naast het gitaarwerk valt ook het hyperactieve drumwerk van Zach Wheeler op, die - net als zijn ongetwijfeld grote voorbeeld Brann Dailor - met zijn spel de nummers enorm weet op te zwepen.

Op Cruciale And Ruin laat Howling Wolf een mooie mix van energieke uptempo nummers en wat meer ingetogen werk horen, waardoor de 47 minuten van dit album voorbij zijn voor je er erg in hebt. Heerlijk album, net als de rest van de discografie overigens.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem geplaatst

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een knaller weet Spidergawd met hun achtste album af te leveren. De vroege periode waarin de band meer psychedelische rock speelde vond ik al erg sterk, maar sinds de band een meer directe rockbenadering kiest - sinds het vertrek van Bent Saether - speelt de band echt in zijn kracht. De toevoeging van Brynjar op gitaar een aantal jaren terug gaf nog eens een extra dimensie aan het indrukwekkende geluid van deze band.

Op From Eight To Infinity laat de band een energieke mix van rock & roll in de traditie van Motörhead en Thin Lizzy samenkomen met de Amerikaanse Arenarock van de jaren '80. Het levert wat mij betreft het beste album van de band tot nu op. Volgend jaar maart speelt de band in Groningen, Nijmegen en Haarlem. Grijp die kans aan, want live is de band nog veel indrukwekkender dan op plaat.

Score: 87/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het vorige album Nightsphere prijkte hoog op mijn jaarlijst van 2023. Aanvankelijk had Solastalgia niet dezelfde impact als dat album, maar gaandeweg blijkt dit album steeds meer te bieden. De band blijft het geluid doorontwikkelen en voegt dit keer meer blackgaze-elementen toe aan het geluid. Daardoor komt een band als Alcest soms in gedachten bij het beluisteren van deze plaat.

De plaat opent sterk met The Ashen Fallen en het fantastische Season Of Grief, maar op kant B zakt het niveau. Gelukkig is het vanaf Dreamgatherer weer een enorm sterk album met als hoogtepunt het titelnummer. De twee nummers daarna zijn min of meer akoestische bonusnummers die achterwege gelaten hadden kunnen worden. Omdat ze geen onderdeel van het eigenlijke album zijn laat ik ze voor de beoordeling achterwege.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Aanvankelijk deed dit album me eerlijk gezegd weinig. Toch ben ik op een gegeven moment overstag gegaan toen ik bij mijn frequent bezochte platenzaak het energieke titelnummer weer hoorde en de plaat voor het grijpen lag. En nu ik wat meer tijd met de plaat heb doorgebracht blijkt het eigenlijk best wel een lekker album! Lekkere, tegen de thrash aanleunende, heavy metal met soepel leadgitaarwerk. De unieke zang van James Rivera vraagt een ‘acquired taste’ maar past prima bij de muziek.

Wat jammer is, is dat band op dit niveau niet meer het budget hebben of niet meer de moeite nemen voor een wat dynamischer geluid. Met name de drums klinken als samples uit EZ Drummer. Het zou me niet verbazen als dat echt zo was.

Score: 77/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



In tegenstelling tot de rest hier, geniet ik nog steeds erg van dit album.

Score: 81/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Blijkbaar had ik hier nog helemaal niets geschreven, terwijl ik dat album uitgebreid heb geluisterd voor mijn review op Zware Metalen:

Wat doe je als je hoort dat de wereld over vijf maanden vergaat? Dat is de vraag die centraal staat op Songs No One Will Hear, het vierde solo-album van Arjen Lucassen. Tegen de achtergrond van deze naderende ramp schreef hij acht nummers die vanuit uiteenlopende perspectieven een antwoord proberen te geven.

De nummers worden voorafgegaan door End Of The World Show, waarin Michael Mills als showmaster op humoristische wijze een inleiding geeft in het concept van dit album. Als verteller gidst hij de luisteraar langs de uiteenlopende reacties van de mensheid op de naderende ondergang.

The Clock Ticks Down is het eerste echte nummer van de plaat. Het start op Floydiaanse wijze rustig, om vervolgens uit te groeien tot een groots, dynamisch en meeslepend geheel. Lucassen zingt verrassend sterk en krijgt hierbij vocale steun van Irene Jansen, die een deel van de lead voor haar rekening neemt.

Daarna volgt Goddamn Conspiracy, een heerlijk rechttoe-rechtaan rocknummer met een sterk refrein. Joost van den Broek laat zijn Hammond heerlijk scheuren in de geest van Ken Hensley en Jon Lord. De combinatie van Lucassens zang en de achtergrondvocalen van Irene Jansen klinkt hier bijzonder krachtig.

Afwisseling blijft troef; juist die dynamiek vormt de grote kracht van dit album. The Universe Has Other Plans bouwt langzaam op en eindigt met een epische gitaarsolo van de maestro zelf. Het vrolijke, Beatlesque Shaggathon brengt lucht voor het aangrijpende We’ll Never Know, waarin Floor Jansen een ontroerende gastrol vervult.

Nadat Dr. Slumber zijn Blue Bus bij de plek van impact van de meteoriet heeft geparkeerd, pleit Lucassen in het akoestische Just Not Today ervoor te genieten van de tijd die resteert. Daarna volgt het hoogtepunt van de plaat: Our Final Song. Deze vijftien minuten durende achtbaan voert de luisteraar nog eens langs alle sferen die dit album te bieden heeft.

Waar recente albums van Arjen Lucassen soms wat te lijden hadden onder eenvormigheid en zelfcitaten, is dit een opvallend sterk werk geworden. Songs No One Will Hear is een meeslepende en avontuurlijke plaat waarmee de luisteraar zich volledig kan verliezen in het verhaal en ontsnappen aan de waan van de dag.

Mijn score in de review was 86 uit 100. Bij nader inzien schat ik het album nu iets lager in, maar nog steeds draai ik de plaat met veel plezier.

Score: 82/10

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Bizarrekvlt speelt old school black metal met een flinke dosis post rock. Deze plaat heb ik In mijn enthousiasme na het horen van een een aantal fragmenten besteld bij het label, maar waar dit soort muziek doorgaans groeit na een aantal rondjes op de platenspeler, bleef het échte enthousiasme hier uit en verdween de LP in de afdeling ‘potentiële verkoopplaten’ (waar overigens zelden platen van verkocht worden).

Blijkbaar is de tijd nu rijp voor dit album, want nu ik het album weer een aantal rondjes gun vallen een aantal puzzelstukjes op hun plaats. Met name het afwisselende ‘Hvis Jeg Bare Kunne…’, dat zowel in tempo als sfeer alle kanten op gaat, blijkt een groeinummer. Ook het dreigende 'Kjære Barn’ blijkt erg sterk.

Helaas gaat dat niet op voor alle nummers. De black’n’roll van ‘Midt I Stormen’ verenigt zich moeilijk met de post metal in het tweede gedeelte en lijkt een beetje te gekunsteld. In het openingsnummer komt de black metal vs. post rock-benadering iets beter uit de verf. Helaas is de licht onzuivere vrouwelijke zang een storende factor.

Al met al blijf ik steken op 3,5 sterren.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
3. Riverside - ID.Entity (4,0)
4. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
5. Walg - III (4,0)
6. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



Zo langzamerhand krijgt dit album mij echt in zijn greep! De heavymetaldoom zit vol geweldige riffs en sprankelende solo's en die maken dit album erg verslavend. Nog steeds drukt Save A Prayer de score, maar desondanks een halfje erbij!

Score: 87/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wayhome is een bijzonder mooi en sfeervol album geworden. Vooralsnog kan het me nog niet zo aangrijpen als het fantastische Ice Fleet, maar dat kan nog komen naarmate ik meer tijd met deze plaat heb doorgebracht. Ik ben erg benieuwd hoe de CD en de lossless bestanden klinken. De LP die hier draait klinkt naar mijn smaak wel erg wollig. Ayreonfreak beschrijft in zijn mooie review het ruimtelijke geluid van de drums, maar daar is op mijn LP weinig van te horen.

Vooralsnog een solide 4 sterren: 80/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

De veerkracht die Spock’s Beard ten toon spreidt is bewonderenswaardig. Natuurlijk was er na Snow het vertrek van bandleider Neal Morse, waarna de band met Nick D'Virgilio op zang en geholpen door Joe Boegehold, die gaandeweg een grotere rol als schrijver op zich nam in de band, verder ging. Dat leverde een aantal aardige albums op. Met de komst van Ted Leonard en Jimmy Keegan begon de output van de band echt weer interessant te worden, tot het teleurstellende Noise Floor. Daarna werd het rustig rond de band en begonnen een aantal bandleden met Joe Boegehold de spin-off Pattern Seeking Animals.

Na zeven jaar heeft Ryo Okumoto, samen met Michael Whiteman (met wie hij ook zijn laatste solo-album schreef), de handschoen opgepakt en zes nieuwe nummers geschreven voor Spock’s Beard. De kern van de band bestaat, naast Ryo, nog steeds uit Alan Morse en Dave Meros met Ted Leonard op zang. Op de drums vinden we de - voor mij - onbekende Nick Potters.

Hij blijkt een fenomenale drummer te zijn en geeft op het openingsnummer gelijk zijn visitekaartje af. Wat een heerlijke groove en dynamiek! Een verademing na de toch wat meer rock-georienteerde stijl van Jimmy Keegan. Wat dat betreft sluit zijn stijl toch wat meer aan bij die van D’Virgillio.

De nummers zitten stuk voor stuk ook sterk in elkaar en laten de kenmerkende speelse stijl van de band en hun muzikanten weer ouderwets horen. Invisible is een geweldige rocker, Afourthoughts is sterke aanvulling in de ‘Thoughs’-suite en met het titelnummer staat er ook een sterke epic op dit album.

De productie van het album is in handen van Rich Mouser, die het album van een geweldig geluid voorziet. The Archaeoptimist een verrassend sterk album na het teleurstellende Noise Floor en laat horen dat de band nog springlevend is!

Score: 87/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik heb Borderland best veel gedraaid sinds de release, maar moet bekennen dat de verveling een beetje begint toe te slaan bij dit album. De nummers volgens vrij recht-toe-recht-aan popsongstructuren, waardoor mijn aandacht op een gegeven moment verslapt.

Score: 72/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Deze CD pikte ik vorige week op uit de tweedehands bakken bij mijn frequent bezochte platenzaak. Sindsdien draait de CD overuren. Wat een heerlijk album is dit! Het bombast met orkest werkt verslavend, maar ook de nummers zonder orkest zijn stuk voor stuk erg sterk, met Tanelorn als grote favoriet.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Een uur kroop zelden zo traag voort, terwijl het zo snel voorbij vloog! Het twee deel van Stygian Bough is minstens zo sterk als de eersteling, maar misschien nog wel beter. De nummers zitten iets concreter in elkaar en voor Bell Witch-begrippen wordt er wat meer doorgepakt in de arrangementen van de nummers, waardoor de nummers beter beklijven. Fijne plaat!

Score: 81/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem geplaatst

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Gazpacho stond al even niet meer op mijn menu. Ik heb Fireworker en Soyuz wel geproefd, maar werd maar matig enthousiast van die albums. Van Magic 8-ball daarentegen wel! Niet dat dit album nu zo enorm afwijkt van het beproefde recept, maar op een of andere manier is het gelijk 'aan' na de eerste luisterbeurt van dit album. Een belangrijke factor daarin is de ruimtelijke productie, die je doet beleven alsof je tussen de muzikanten op het podium staat.

Score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit keer een iets ingetogener geluid van Psychonaut. Mooi om te horen dat de band hun geluid blijft ontwikkelen en daardoor interessant blijft. Deze ontwikkeling zorgt dat dit album ook wat meer tijd nodig heeft om op waarde te schatten. Vooralsnog plaats ik deze nog niet op het niveau van de eerste twee platen van de band. Wellicht dat ik daar nog op terug kom.....

Score: 82/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Muzikaal is Changeling een enorm indrukwekkende band, maar ook een beetje een vermoeiende exercitie. De productie vergalt het luistergenot en laat de, toch al niet bepaald gemakkelijke, nogal drukke muziek, als het sonische equivalent van een baksteen in je smoel op je afkomen.
En dat is jammer, omdat de band muzikaal echt wel een interessante vorm van techdeath speelt die wat mij betreft een stuk interessanter is dan wt er gemiddeld in het genre wordt uitgebraakt.

Score: 70/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Het was lang geleden dat ik dit album hoorde. In mijn herinnering vond ik dit album destijds niet zo heel slecht, maar daar kom ik nu wel op terug .

Er staan best wel wat goede ideeën op dit album, maar helaas ook veel materiaal dat het album nooit had moeten halen. En de uitvoering laat ook te wensen over. De grove, industrieel aandoende productie past niet bij het materiaal en legt de zwaktes juist bloot. The Chases blijkt bij nader inzien ook geen bijzonder sterk nummer. RJ Dio probeert de meubelen te redden met zijn geweldige stemgeluid, maar kan niet verhullen dat het nummer best matig is.

Ik heb me eerder nooit gerealiseerd dat dit album door Tate met studiomuzikanten was ingespeeld, tot ik daarover hoorde vertellen bij The Wheel Of Prog. Dat verklaart wellicht ook waarom dit album zo anders klinkt dan ander werk van de band.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik ben een laatbloeier als het gaat om Deftones en stapte pas bij Kay No Yokan in. Net als bij alle albums die zij sindsdien uitbrachten (ik ben nog niet in hun vroegere discografie gedoken) duurde het even voordat Private Music bij mij tractie kreeg. Dit album heeft een heerlijke flow en daarin zit de kracht van de plaat, maar gelijkertijd heeft het geen echte uitschieter die me bij blijven.

Score: 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Akallabêth is het imposante werkstuk van een tweetal Tolkien-fans uit de VS. Het concept van dit album rond de Silmarillion laat me eerlijk gezegd Siberisch koud, maar muzikaal is dit werkstuk echter bijzonder interessant!

Gewapend met een uitgebreide sample-bibliotheek levert het duo een imposant symfonisch blackmetalalbum af. En het moet gezegd dat voor album dat met zoveel digitaal knip en plakwerk in elkaar is gezet, het geheel bijzonder goed klinkt. Waar digitale drums mij doorgaans een doorn in het oor zijn, kan ik er op dit album prima mee leven. De drums zijn knap geprogrammeerd en klinken niet storend. De orkestrale composities zijn ook bijzonder knap gemaakt en klinken overtuigend. Het is wel jammer dat ze de gitaren op dit album volledig overstemmen. Iets meer contrast tussen orkest en gitaar was welkom geweest. Het zijn echter kanttekeningen bij een geweldig album!

Score: 84/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Elian Kantor is een populaire leverancier van artwork in de metalscene. Ik denk dat ik alleen dit jaar al vijf 2025-releases heb aangeschaft met zijn artwork. Deze hoes is wat mij betreft de mooiste en dingt mee voor hoes van het jaar. Helaas geldt dat niet voor de muziek die met de hoes gepaard gaat. A Void Within Existance is geen slechte plaat, maar haalt het niet bij het vorige werk van Sorceron. De platgeslagen productie vergalt al een deel van het luisterplezier, maar ook de composities kunnen niet tippen aan die op Walk Beyond The Dark. De nummers zijn ontdaan van franje en blazen voor grote delen eendimensionaal door de speakers. Dat geldt vooral voor de nummers op de A-kant van dit album. Op de drie langere tracks wordt wat meer afwisseling geboden, maar niet voldoende om mij uit te nodigen dit album nog vaak op te leggen. Sterker nog, de volgende keer dat ik deze plaat in mijn handen heb is dat wellicht voor de verkoop.

Score: 64/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Blue Nowhere blijft een moeilijk album. Op sommige momenten doet het me aan het briljante Empath van Devin Townsend denken, dan weer aan Yes in de tijd met Trevor Rabin of Haken ten tijde van Affinity. Helaas werkt het versnipperde karakter van dit album zich ook regelmatig tegen me en wordt het luisteren van dit album een vermoeiende exercitie. En dat laatste gevoel overheerst wel bij dit album.

Score: 73/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Trivia Goddess rekende ik aanvankelijk wel tot de grootste teleurstellingen van 2025. Deels door de opgezwollen productie die veel te ‘bassig’ klinkt, maar ook het songmateriaal wist me, op het titelnummer na, niet echt te boeien. Daarmee verdween het album ook vrij snel in de platenkast om daar niet meer uit te komen.

Nu de plaat in de herkansing gaat, ben ik milder gestemd. De plaat opent weliswaar zwak met The Power Of Eve, maar gaandeweg worden de nummers sterker. Het doomy Mét Agwe blijkt zelfs een erg sterk nummer en ook het stevige King Of Damnation scoort inmiddels een stuk beter. De wisselvalligheid speelt het album nog wel parten, evenals de productie, maar er valt best wel wat te genieten op dit album.

Score: 76/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album werd me getipt door de eigenaar van mijn vaste platenzaak. Jack The Joker speelt progressieve metal, maar dan in het straatje van Frontiers Records: oftewel veel aandacht voor melodie. De Brazilianen mixen complexe riffs, funky bass en Braziliaanse ritmes als maracatu en forró door hun Haken- en Dream Theater-achtige sound in.

De muziek is erg goed uitgevoerd – drummer Vicente Ferreira en bassist Gustavo Pinheiro stelen vaak de show met hun grooves, en zanger Raphael Joer schakelt soepel tussen clean tenor en growls.
Toch klinkt het geheel een beetje steriel en afstandelijk. Daardoor grijpt het me niet helemaal, al snap ik waarom progmetal-fans dit verslinden.

Score: 72/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De kruisvaarders van Wytch Hazel gaan onvermoeibaar door en leveren met V: Lamentations voor de vijfde keer op rij een uitstekend album af. De verrassing van hun formule is er inmiddels wel af, maar de heren leveren elke keer wel weer verdomd catchy nummers af met heerlijk gitaarwerk boordevol melodie. Onderling bieden de nummers de nodige afwisseling in tempo en toonsoort waardoor een goede flow ontstaat. De eerlijke en ambachtelijke productie maakt het geheel extra aangenaam voor het oor.

Score: 80/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem geplaatst

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Jammer dat dit album zo weinig aandacht krijgt hier. Liefhebbers van heavy/thrash metal met flitsend gitaarwerk (Toxik, Annihilator, Laaz Rockit) zal dit album zeker aanspreken. De technische metal staat in ieder geval als een huis en verveelt nergens.

Score 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl