stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Je vraagt Suno om acht nummers in de stijl van Crimson Glorie te maken en Nano Banana om er een albumhoes bij te maken. Dan krijg je zoiets als dit.....

En het resultaat is af en toe best aangenaam, maar mist de passie van de eerste twee platen. Misschien dat de nummers live beter uit de verf komen, maar zo flauw geserveerd als op dit album hoef ik het niet.

Persecution Mania was een aardige verbetering na de twee voorgaande releases, maar Agent Orange is wat mij betreft het beste dat de band te bieden heeft. De jonge Namsaap kopieerde de LP van een vriendje over op cassette en heeft er menig krantenwijkronde mee opgeluisterd. Productioneel had de band het op dit album voor het eerst echt op orde en de band klonk zo strak als de legging van mijn nogal obese buurvrouw. En die hoes!

Vandaag kwam ik de originele LP in mooie staat tegen kon ik de verleiding niet weerstaan. En het album klinkt nog net zo sterk als ik me meende te herinneren. Hoogtepunten zijn voor mij het titelnummer en Magic Dragon, maar eigenlijk staan er geen echt zwakker broeders op, al vond ik Ausgebombt vroeger een stuk leuker.

Vandaag aan het einde van de dag - om de RSD-drukte te vermijden - toch nog even mijn favoriete platenzaak bezocht om te kijken of er nog wat moois te vinden was. En tot mijn grote vreugde kwam ik een eerste persing van dit album in mooie staat tegen.

Lang niet meer gehoord, deze klassieker, en ik wordt weer weggeblazen door de tomeloze kracht van deze plaat! Tien nummers lang gaat deze band tot het gaatje om nergens gas terug te nemen. Halfje erbij!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Mocht Tunesië deelname aan het Eurovisie Songfestival overwegen, dan is Myrath een geschikte band om als inzending te overwegen. De term 'edelkitsch' werd door james_cameron al genoemd en ja, helaas is de eens zo interessante progband verworden tot een band die de oosterse klanken in hun muziek op wel heel kitscherige wijze uitmelken. Vakkundig, dat wel... Maar het glazuur breekt van m'n tanden bij het aanhoren van dit sonische equivalent van baklava.

Ik herken me wel in wat Ayreonfreak schrijft. Ook ik was wel een beetje klaar met de band na het matige Machina Viva en had weinig zin in het nieuwe album. Daarbij moet gezegd dat het artwork van de plaat ook niet echt uitnodigde om de plaat te luisteren.

In eerste instantie had ik dt album eens achteloos in de auto opgezet om te checken. Daar is dit album voor mij niet geschikt voor. Nu, in alle rust op een ochtend, komt dit album met de juiste aandacht beter binnen. Voor mijn oordeel maakt het echter weinig uit.

De titel van dit album slaat niet op de muziek, want die is zoals je mag verwachten van Wolverine. Sterk op de zang van Stefan Zell leunende melodieuze, licht proggy aandoende rock met veel gevoel voor dosering en zorgvuldig opgebouwde nummers. Dat klinkt misschien een beetje braaf, en dat is het dan ook.

Ik mis soms een beetje een randje, iets dat me nét iets verder op het puntje van mijn luisterstoel doet zitten. Het album begint prima met A Sudden Demise en wordt beter met het erg sterke My Solitary Foe. Daarna komt er serie nummers waarbij het moeilijk is de aandacht vast te houden, waarin alleen Nightfall positief opvalt. Pas bij de openingsrijf van Losing Game veer ik weer op. Dit is dan ook eindelijk weer een sterker nummer. Het afsluitende Scarlet Tide is een dwarsdoorsnede van dit album, klinkt bij vlagen weinig geïnspireerd, met af en toe sterke momenten.

Het is niet slecht wat Wolverine laat horen, maar het klinkt zo belegen, braaf en mist passie.

Converge kende ik hiervoor alleen van hun samenwerking met Chelsea Wolfe. De post/sludge metal op het album Bloodmoon: I kan zeer op mijn waardering rekenen. Nu ik voor het eerst een album van Converge luister, moet ik duidelijk even omschakelen. De metal-/hardcore op dit album staat mijlenver van hetgeen ik normaliter luister.

Bij vlagen kan ik het album echter uitstekend waarderen, zoals tijdens het titelnummer en Bad Faith. Bij chaotische tracks als Distract and Divide en To Feel Something en het niemendalletje Beyond Repair haak ik dan wel weer af. Amon Amok en het afsluitende We Were Never The Same zijn in het tweede deel van het album nog de moeite waard voor me, maar er staat teveel op deze plaat dat met niet kan be-Core-en…

Wat een heerlijke brok deathmetalgeweld laat Immolation met Descent weer op ons los. Het recept van Immolation is bekend en daar wijkt de band op dit album niet vanaf. Ten op zicht van Act Of God klinkt de productie iets frisser en gedetailleerder en daardoor komen de lompe riffs iets gearticuleerder over. Dat maakt dat ik de score voor dit album iets hoger inzet dan de eveneens uitstekende voorganger.

Voorganger ‘Congregation Of Annihilation’ was na twee prima albums met Mike Howe weer even wennen. Mike Lopez was dan ook niet echt een match voor de band. Toch bleek het na de gewenningsperiode een prima plaat.

Dead To Rights heeft een compleet andere bezetting, maar laat gelijk een vertrouwd geluid horen. Brain Allen is de nieuwe vocalist en past met zijn David Wayne-achtige geluid een stuk beter bij de band. Muzikaal klinkt het niet opzienbarend maar de nummers klinken gestroomlijnd en liggen lekker in het gehoor. Precies wat ik van een band als Metal Church verwacht in dit stadium. Een dikke 3,5 sterren...

Waar ik wel van baal is dat de LP slechts 8 nummers bevat, terwijl de CD met 10 nummers 47 minuten klokt. Die hadden er dus prima bij gekund.

Parish, met Ben Jackson (gitaar) en Dana Burnell (drums) van Crimson Glory in de gelederen, speelt een soort Skid Row-variant op de muziek van Crimson Glory. Soms komt de sound van de eerste twee platen van CG naar voren, maar dit geluid is wel enorm gelardeerd in een glam-laag. Een beetje zoals de Crimson Glory-versie van Fight For The Rock zou klinken, maar dan beter.

Want ja, Envision klinkt weliswaar enigszins belegen, maar toch ook best wel lekker en bevlogen.

De positieve reviews rond de tijd van release van dit album brachten op het spoor van dit album, maar toen kon dit album me matig boeien. Via de - door mij enthousiast ontvangen - recente release waarbij Phil Tougas betrokken is (Exxûl, Worm) dook ik in de discografie van hem en kwam ik dit album uiteraard ook weer tegen.

Misschien komt het door de positieve attitude ten opzichte van zijn andere werk, maar Stygian boeit me bij herbeluistering een stuk beter. Vooral het intense, gelaagde Stygian III klinkt fenomenaal en ondanks dat het nummer nergens langzaam voortkruipt blijft het dankzij de fraaie opbouw enorm boeiend.

stem geplaatst

Progressieve death metal met invloeden van Morbid Angel, Immolation en Death: daarmee geef ik denk ik wel een aardig beeld van de muziek op dit album. De combinatie van scherpe en technische riffs en een donkere sfeer maakt Threads Of Unknowing tot een plaat die voortdurend in beweging blijft.

Een van de opvallendste krachten op dit album is Phil Tougas, hier als Hyperborean Apparition vermeld. Zijn melodieuze en flitsende soleerwerk geeft dit donkere album precies de juiste kleur, zonder dat het de rauwheid van de songs weghaalt. Daardoor krijgt de muziek net wat extra flair en diepte.

Fili Bibiano's Fortress speelt klassieke heavy metal met een neo-klassieke stijl, waarin de invloeden van Rainbow en Malmsteen hoorbaar zijn, maar een vergelijking met Savatage ten tijde van Power Of The Night gaat ook wel op, zoals op het midtempo Fugitive. Fili Bibiano zelf weet aardig zijn weg op de zes snaren en schud menig flitsende solo uit zijn gitaar. Het riffwerk is stevig, en soms zelfs een beetje tegen het thrashy aan, zoals op BYOD, het beste nummer van dit album.

Vocalist Juan Aguila geeft dit album kleur met zijn gevarieerde stemgeluid. Hij varieert krachtige hoge zuivere uithalen met rauwe passages. Fijne plaat!

Ethereal Darkness laat op hun tweede album een heerlijke zwartgeblakerde variatie op melodieuze death/doom horen. Met name de blackmetalelementen en de sfeervolle folky passages maken dat de Belgen met dit album boven het maaiveld van het door Scandinaviërs gedomineerde genre uitsteken. En naast dat de muziek uitstekend is, klinkt de productie ook nog eens als een klok!

Op AMG zijn ze lyrisch over deze plaat, dus checken we maar even.

En inderdaad, de op de jaren '80 geïnspireerde metal klinkt erg aanstekelijk. Geen greintje originaliteit, maar de uitvoering maakt veel goed. Alleen die octoban-fills vervelen vrij snel. En eerlijk gezegd verveelt het album na een paar nummers ook wel een beetje.

A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia bleek — nadat ik dat album aanvankelijk flink had onderschat — uiteindelijk mijn favoriete plaat van 2025 te worden. Geen wonder dus dat ik reikhalzend uitkeek naar het tweede deel van deze trilogie. En gelukkig: Sanguis maakt het lange wachten meer dan goed.

Van krachtige songs met die typerende Hammond-sound, zoals het indrukwekkende titelnummer, tot breekbare momenten als het ontroerende Loneliness Untold, Loneliness Unfold en het dromerige Lunar Tale — opnieuw laat Green Carnation horen hoe veelzijdig hun muziek is.

Het is nog vroeg in het jaar maar dit zou best wel eens mijn plaat van het jaar kunnen worden.... Maar dat dacht ik ook toen Big Big Train met het wonderschone Woodcut kwam eerder dit jaar. Da's nu mijn nummer twee .

Toen 'Face Of An Angel' uitkwam, krabte ik mezelf toch even achter de oren.... Nee, dit was toch niet helemaal Hällas zoals ik het graag hoor. Gelukkig bleek het album als geheel toch een stuk sterker en haalde ik het album na een aantal digitale rondjes ook fysiek in huis.

Kant A bevat het hoogtepunt van deze plaat, maar ook de vier kortere nummers winnen elk rondje aan kracht. En 'Face Of An Angel' blijkt toch wel een erg aanstekelijk nummer .

De waardering van de Pariah-album op MuMe steekt schril af bij die van het Satan-materiaal en de 2,50 (n=2) van Unity valt al helemaal uit de toon. Persoonlijk kan ik de eerste twee albums van Pariah erg goed waarderen en op basis daarvan heb ik het aangedurfd om de recente vinylrelease van Unity te bestellen.

Dat er acht jaar tussen Blaze Of Obscurity en Unity zit, is wel te horen op Unity. De thrashy heavy metal heeft plaats gemaakt voor een meer naar hardrock neigende benadering. Ook de wissel op zang is hier debet aan.

Ondanks de koerswijziging is het DNA van Satan/Blind Fury/Pariah onmiskenbaar aanwezig dankzij het tanden Ramsey/Tippins op gitaar. Een nummer als Saboteurs had dan ook zeker niet misstaan op een van de latere Satan-albums. Ook een meer melodieus hardrocknummer als Mutual Street klinkt erg verdienstelijk en maakt dat ik deze plaat met plezier draai.

Ik kan me voorstellen dat fans die een logisch vervolg van Blaze... verwachtten, in 1998 enigszins teleurgesteld waren. De dramatische hoes helpt dan ook niet om een wat meer positieve attitude naar dit album te bewerkstelligen.

28 jaar na de release van dit album wil ik toch pleiten voor een herkansing van dit album, want een 2,5 (2,83 na mijn stem) is toch echt te karig.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Na de geweldige Gullvag-trilogie en het navolgende Kingdom Of Oblivion verloor Motorpsycho even momentum door een aantal - voor hun doen - mindere releases. Vorig jaar herpakte de band zich gelukkig weer met het geweldige titelloze album, waarop de progressive invloeden dominanter aanwezig waren.

Ook op The Gaia II Space Corps is het weer volop genieten. Dit keer spelen de invloeden van de hard rock en psychedelica uit late jaren '60 en vroege Jaren '70 een grote rol op het album. Het levert een uitstekend, meer gefocust, album op van een ruim half uur.

Vanaf 'The Reckoning Dawn' volg ik de nieuwe releases van Winterfylleth met veel genoegen. Ook 'The Unyielding Season' is een verrijking in mijn collectie, al duurt het - net als bij de voorgaande albums - even voordat de structuren in het intense geweld zich openbaren. In het eerste deel van het album kunnen de nummers soms wat eenvormig lijken door het consequent doordenderende tempo, maar dan komt er opeens een riff voorbij waardoor je als luisteraar compleet van je sokken wordt geblazen, zoals aan het einde van het geweldige 'Heroes Of A Hundred Fields'.

Hoogtepunt is het epische titelnummer, waarin de band het over een andere boeg gooit en naar een lagere versnelling schakelt. Sowieso kiest de band op het tweede deel van de plaat voor meer afwisseling, waardoor de plaat aan kracht wint. Klasseplaat!

Mijn enthousiasme over de nieuwe albums van van Exxûl en Worm, die eerder dit jaar uitkwamen, leidt mij lang enkele van de andere bands/projecten waarin Phil Tougas een rol speelt. Zo kom ik ook uit bij dit gezelschap.

Techdeath is een genre waar ik geen enorme affiniteit mee heb, maar voor First Fragment maak ik graag een uitzondering. Behalve het hoorbare technische vernuft, laat de band horen ook uitstekende composities te kunnen maken. Daarmee ontstijgt de band wat mij betreft het niveau van vele genregenoten.

Lekker hoor, deze nieuwe worp van Black Label Society. Nee, er zijn geen schokkende veranderingen in het geluid, maar Engines Of Creation is weer een heerlijke stevige, ambachtelijke rockplaat geworden waarop stevige, uit stalen gitaarriffs opgetrokken nummers worden afgewisseld met mooie ingetogen liedjes.

De productie is om door een ringetje te halen en laat naar moderne maatstaven een transparant geluid horen. Deze LP gaat veel gedraaid worden in huize Namsaap.

stem geplaatst

Cryptic Shift levert met hun tweede album een erg interessante, maar moeilijke plaat af. Moeilijk, omdat de nummers niet bepaald bol staan van de catchy hooks en riffs die na enkele luisterbeurten in je hoofd zitten. Maar doordat de nummers vol interessante ideeën zitten blijf ik geboeid luisteren, ondanks de forse speelduur van 79 minuten. En dan kan het gebeuren dat na een maand de puzzelstukjes beginnen te vallen en het grotere geheel van de nummers zich openbaart. Nu het debuut ook maar eens zien op te snorren....

Dit album verscheen al eens op vinyl als bonus bij het Arch / Matheos album Sympathetic Resonance. Vorig jaar kwam het album voor het eerst als zelfstandige release op vinyl uit. De persing op 45 toeren klinkt uitstekend en laat horen dat deze EP 23 jaar na de originele release nog niets aan kracht heeft ingeboet.

De titel Relentless doet het nummer zeker recht toe, want onvermoeibaar blijft dit nummer zich gedurende twaalf minuten ontwikkelen en transformeren en de luisteraar boeien, zonder energie te verliezen. Cheyenne heeft dan weer een hele andere energie en moet het veel meer hebben van de dynamiek in het nummer. Het nummer is minder een geheel en lijkt meer opgedeeld in hoofdstukken. Dat is geen diskwalificatie, want het niveau van het gebodene is fenomenaal!

Hierna kwam Arch / Matheos qua niveau nog een keer erg in de buurt met Sympathetic Resonance, maar zo goed als op deze EP klonk het duo niet meer.

Tot mijn vreugde kon ik dit album, samen met The Sleeping City, via een frequent bezochte platenzaak eindelijk ook op vinyl aan mijn verzameling toevoegen.

Waarom dit album in 2022 niet in mijn jaarlijst verscheen is mij een raadsel, maar nu zou deze moeiteloos bovenin meedoen en misschien wel met Wilderun strijden om de topplek in de lijst.

Woe is een dynamische en afwisselende luistertrip van een uur, waarin de band een breed palet aan sferen en invloeden laat horen. Fenomenaal!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Op hun vierde album blijft Gaerea hun geluid verder ontwikkelen. Iets compactere nummers, iets meer momenten van rust en een wat 'nettere' productie, maar bij tijden laat het gezelschap nog net zo'n razernij horen als op voorganger Mirage.

Als geheel kan Coma voor mij niet tippen aan Limbo en Mirage. Daarvoor mist dit album de eigenzinnigheid van de twee voorhangers. Desondanks is Coma weer een sterke plaat van deze Portugezen (met inmiddels een Nederlandse in de gelederen).

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Resultaten uit het verleden........

Gaerea heeft een sterke discografie opgebouwd en op basis daarvan bestelde ik dit album, zonder een noot van de al uitgebrachte nummers te hebben gehoord. Dat was wat betreft deze band de laatste keer....

Op Coma was natuurlijk al een verschuiving van het geluid te horen, maar daar juichte ik de ontwikkeling nog enthousiast toe. Op Loss lijkt de band zichzelf, en mij, echter te verliezen in een kunstmatig opgetrokken modern metalcoregeluid. Door het strakgetrokken geluid zijn af en toe nog flarden te horen van het Gaerea waar ik zo graag meer van zou willen horen, maar de kunstmatige boosheid overheerst op Loss... en die kan me maar matig boeien.....

Aangezien de LP hier toch ligt, zal ik het album ongetwijfeld nog aan een paar luisterbeurten onderwerpen. Wellicht ga ik het licht nog zien....

Van Tiamat kende ik alleen het vroege werk tot en met Clouds, waarna ik afhaakte. Mijn interesse ging indertijd meer uit naar de progressieve metal die in de jaren '90 opkwam. Het enige dat ik van Johan Edlund nog hoorde was zijn sterke bijdrage op Ayreon's 'My House On Mars'.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen toen ik dit album voor een klein prijsje tegenkwam in een bak met tweedehands CD's. En mijn nieuwsgierigheid wordt beloond, wat Prey blijkt een uitstekende plaat! De sfeervolle gothische rock klinkt als een klok. Prachtige, sfeervolle nummers met een fijne productie, wat ik het huidige muzikale landschap helaas een zeldzaamheid wordt. Hoogtepunt is het schitterende 'Divided'.

(reactie op ander bericht)



Niet bepaald, inderdaad... Sterker nog. Aanvankelijk zette ik de plaat na een tweetal rondjes teleurgesteld in de kast naast zijn drie voorgangers. Wellicht ook omdat het fenomenale Woodcut van Big Big Train dezelfde dag uitkwam en veel tijd speeltijd opeiste.

Dit weekend heb ik weer een poging gedaan en begonnen er wat kwartjes te vallen, misschien ook omdat ik het album met onverdeelde aandacht kon luisteren. En dat is wel nodig, want dit is geen album dat met zich met uitgesproken melodieën en hooks in je hoofd nestelt, maar het meer moet hebben van subtiliteiten. En VOLUME! De fenomenale drumpartijen komen gewoon beter uit de verf als de speakers wat meer lucht mogen verplaatsen. En dan hebben speakers duidelijk mijn voorkeur boven een hoofdtelefoon.

Ik zet voorlopig in op een krappe 4 sterren.

stem geplaatst

Eerder dit jaar kwam Philippe Tougas, alias Wroth Septentrion, al acte de présence met het verdienstelijk Sealed Into None van Exxûl. Een maand later brengt hij met zijn maatje Phantom Slaughter de vierde langspeler van WORM uit.

Op de EP Bluenothing speelde de band al wat opzichtiger met blackmetalinvloeden in combinatie met Dungeon-synts en op Necropalace wordt dit geluid verder uitgewerkt. Het levert een interessante en onderhoudende plaat op. Tougas weet zich regelmatig in het middelpunt te soleren met zijn flitsende, aan de tijden van het Shrapnel-label refererende, gitaarspel. Hij heeft daarnaast zijn grote voorbeeld Marty Friedman weten te bewegen tot een gitaarduel in het afsluitende 'Witchmoon: The Infernal Masquerade'.

Philippe Tougas heeft al een indrukwekkende CV opgebouwd. Zo bracht hij geweldige albums uit met Worm, First Fragment, Chthe'ilist en Atramentus. Waar zijn andere projecten/bands vooral in het death-, black-, en roomgenre bewegen, gooit hij het met Exxûl over een iets andere boeg. Sealed Into None staat bol van de epische doom metal, die dankzij de zang ook doet denken aan acts als Crimson Glory en Lethal. Maar dankzij de Spartaanse productie en de pauken in het geweldige Blighted Deity komt ook een naam als Master's Hammer (The Jilemnice Occultist) voorbij.

Tja, die productie.... daar moesten mijn oren wel even aan wennen. Alle instrumenten zijn duidelijk te onderscheiden en gelukkig klinkt de mix niet modern en platgeslagen, maar deze cavemanbenadering haalt misschien ook wel een beetje de kracht uit de muziek. Tegelijk geeft het ook wel een mystieke sfeer.

De hele black-metal-wave van de jaren '90 is grotendeels aan mij voorbij gegaan, omdat ik in die tijd helemaal opging in de progmetalbands die in die periode ook opkwamen. En nu ik wel met enige regelmaat zwartere metalen luister, hou ik het vooral bij recenter werk omdat zonder nostalgische factor de productie van veel van die oude albums niet te harden zijn. 'Je had erbij moeten zijn', zeg maar......

Mayhem kwam met het vorige album pas voor het eerst bij mij op de radar, maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat Daemons geen blijvende indruk achter liet. Aanvankelijk leek Liturgy Of Death na de eerste luisterbeurt ook in de vergetelheid te geraken, maar iets deed me besluiten het album toch nog een kans te geven. En nog een keer.... En met elke luisterbeurt hoorde ik meer redenen om het album nog een kans te geven, want onder de razernij die Mayhem laat horen schuilen meer details dan door een achteloze luisterbeurt wordt prijs geven. Wellicht dat ik de voorganger ook maar weer eens een kans moet geven....

Net als Apieknar had ik ook niet verwacht dat er - in ieder geval zo snel - nog weer een NMB-album zou komen. Gelukkig blijkt de werkelijkheid anders, want met L.I.F.T. brengt het gezelschap wederom een erg sterk album uit.

L.I.F.T. is misschien wel het album van NMB waarop het meest duidelijk wordt dat het een band betreft en niet meer Neal Morse en andere bandleden. Natuurlijk is de signatuur van Neal nog hoorbaar, maar niet zo prominent op ander werk van hem. Het levert een afwisselend en fris album op.

Dankzij het topic 'Favoriete Metalnummer per Land - nu in: Zweden!' kwam ik op het spoor van DOOM:VS. Heerlijke Scandinavische treurnis naar Engels voorbeeld!

In het deathdoom-genre zit het onderscheidend vermogen doorgaans niet in inventieve riffs en spetterend gitaarwerk, maar valt of staat een album vaak met de mate van overtuiging waarmee de treurnis wordt uitgevoerd. Dat zit wel snor hier.