Netherworlds is zo ongeveer dat album wat je als liefhebber van de band verwacht. Gestroomlijnde melodieuze death metal, redelijk veel in het midtempo voortbewegend. De nummers zijn nèt te vrolijk om er het ook de sticker 'doom' op te plakken. Vakkundig gespeeld, prima geproduceerd (al mag het van mij wel wat dynamischer) maar ook redelijk 'run of the mill'. En zoals GaiusBertus terecht aangeeft: deze band kan beter!
Green Carnation - A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex (2026) 4,5
afgelopen zaterdag om 07:52 uur
Op een dag na een jaar na de release van het eerste deel van A Dark Poem sluit Green Carnation deze meesterlijke trilogie waardig af met The Messiah Complex. Met name het fenomenale Broken Souls, Common Enemies is een grootse track, die de vele gezichten van deze band combineert en daarmee de trilogie op waardige wijze afsluit.
Dan de nabrander in de vorm van de orkestsuite. Dit prachtige werkstuk luistert heerlijk weg, maar staat door het compleet andere karakter - want door een orkest uitgevoerd - wel los van de rest van de trilogie.
Dit derde deel krijgt, in tegenstelling tot de eerste twee delen, net geen volle 5 sterren. Maar tjonge... wat een Huzarenstuk heeft deze band afgeleverd zeg!
Crypt Sermon - The Ruins of Fading Light (2019) 4,0
17 oktober, 09:12 uur
Crypt Sermon is - samen met Sorcerer, en Khemmis misschien - wel een van de betere bands in het epic doom-genre in de afgelopen tien jaar. Waar Candlemass al jaren matige platen uitbrengt, de status van Solitude Aeturnus onduidelijk is maar zij al bijna 20 jaar geen plaat uitbrachten, neemt Crypt Sermon samen met een aantal anderen het vaandel van de epic doom over.
Out Of The Garden liet de potentie van de band al horen, maar op The Ruins Of Fading Light komt het geluid tot wasdom. Geweldig gitaarwerk, epische zang, prima productie en boeiende nummers.
Peasant Rising is een concertalbum over de reis van een boer van vergeten arbeider tot revolutionair. Muzikaal wordt dit album omlijst door een waanzinnige cocktail van muzikale stijlen, van thrash, hardcore, rap, folk en black metal, waarbij het nodige bombast niet wordt geschuwd.
Laat je niet in de luren leggen door het ogenschijnlijk wat flauwe conceptverhaal - waar wel degelijk een serieuze maatschappij-kritische laag in zit - want muzikaal is dit een bijzonder sterk album!
Dit album bestelde ik voor een Eurootje mee bij een bestelling in de shop van Prophecy Productions. Year Of The Cobra maakt alleraardigste rock in de stoner-hoek. Goed geproduceerd, goed uitgevoerd, maar ook een beetje te lichtvoetig om te beklijven.
Damn, wat knalt dit album lekker! Nog nooit van dit Duitse orkest gehoord, maar deze Rammstein-meets-Bathory-meets-Primordial-sound gaat erin als zoete koek! Bombastisch, log en over-the-top bij tijden, maar ook melodieus en ingetogen. Volop afwisseling dus. De productie van het geheel is ook om door een ringetje te halen en de mooie hoes maakt het geheel af. Deze gaat ongetwijfeld in mijn jaarlijst terugkomen.
Wat een geweldig album is dit! Het album moest weliswaar even marineren, maar hoe meer tijd het album krijgt, hoe sterker de nummers binnenkomen. Geen idee waar de teksten over gaan, want mijn Frans gaat weinig verder dan 'je m'appelle Namsaap', maar de intense voordracht maakt wel duidelijk dat het verre van feestelijke thema's betreft.
Binnenkort moet ik maar eens de rest van de albums van deze band opsnorren, en ook maar eens de albums van Gris checken. Sidera eindigt hoog op mijn jaarlijst!
Album nummer 15 (of 16 als ik MuMe zie) is het eerste wapenfeit van de band dat mij ten gehore komt. De mathematische Black Metal is niet bepaald makkelijk in het gehoor liggend en bevat weinig 'traditionele' songstructuren en al helemaal weinig herkenbare ingrediënten als power-akkoorden en harmonieën.
Als eerste valt bij het opzetten van de plaat de wat 'dunne' en transparante productie op. Die transparantie is ook wel nodig om goed te kunnen horen hoe de veelal single-note gitaarriffs door elkaar lopen en de strijd aangaan met de knorrende baslijnen. De productie geeft het album het gevoel alsof je bij de mannen in de oefenruimte staat.
Bij het brullen van de teksten trekken de heren zich niets aan van traditionele conventies rondom coupletten en refreinen. Halverwege een zin neemt men probleemloos even ruimte voor een instrumentale sectie om een halve minuut later deze af te ronden. Chaos alom dus.
Toch lijkt na een aantal keren het album te hebben beluisterd een trainingseffect op te treden. Alsof in de chaos elementen op hun plek gaan vallen. Niet dat ik nu op het punt ben dat ik dit album vol omarm, maar ik ben geboeid geraakt en begin langzaamaan geïntrigeerd te raken door hetgeen Krallice op deze plaat laat horen.
Wat is Ceiba een sterke opvolger geworden van het al niet misselijke Terror Management Theory!
Na het intro Asunder start het geweldige Ashes het album echt. De heerlijke symbiose tussen het gitaargeluid van Gilette en de toetsen van Tejeida is een genot voor het oor. Net als op het debuut laten de heren horen dat technisch uitdagende muziek prima kan samengaan met poppy songstructuren en catchy refreinen, om tijdens de vele solo-escapades de gebaande paden te verlaten.
De heavy prog maakt op een aantal momenten ruimte voor wat ingetogener momenten. Het door synths en drumcomputers gedragen Broken viel me als single een beetje tegen, maar in de context van het album past het nummer uitstekend. Zanger Fredrik Klemp weet met zijn sterke zang dit nummer staande te houden. Ook op Night Of Veils biedt het album ruimte om wat op adem te komen.
Naast de sterke opener Ashes is het afsluitende As Long As We Last het hoogtepunt van het album voor me, maar - op wellicht het iets mindere Ceased To Be na - kent het album geen zwakke momenten. Sterker nog: de meeste nummers hebben wel een aantal verrassende momenten waarvan je opveert en je afvraag of je het wel goed hoorde.
Ik zet in op 4 sterren, maar wel 4 hele dikke sterren die zomaar 4,5 sterren kunnen worden.
Cloven Hoof - Never a Prophet in Your Own Land (2026) 3,5
27 september, 09:06 uur
Tot een week geleden had ik nog geen noot gehoord van Cloven Hoof, ondanks het feit dat de band slechts vier jaar jonger is dan ik. De advance track Conquistador, die ik op YT tegenkwam, deed dit album op mijn checklist belanden.
Inmiddels heeft dit album - eerst digitaal en na een snel bezoek aan No Dust in Wezep ook fysiek - aardig wat rondjes gedraaid. Lekkere in de nwobhm-gewortelde nummers die nergens nieuw territorium verkennen, maar verdomd lekker klinken. Zanger Harry Conklin (van Jag Panzer, ook zo'n band die al zo lang meegaat maar waar ik nog nooit een nummer van gehoord heb) doet af en toe denken aan Biff Byford en ook muzikaal doet de band op de midtemponummers wel wat aan Saxon denken. Op andere nummers is weer een zweem van Iron Maiden aanwezig (bijvoorbeeld The Flying Dutchman). Dankzij de (meerstemmige) vocalen en het gebruik van toetsen krijgt het geluid van Cloven Hoof toch een eigen gezicht.
Dat het niet alles is wat goed blinkt, blijkt als Prodigal Son door de speakers galmt. Deze simplistische rocker valt uit de toon op dit album. Afsluiter Seven Sacred Wonders loopt ritmisch niet helemaal lekker, waardoor het nummer wat ongelukkig overkomt. Zonder die twee nummers was deze plaat een dikke 4 sterren geworden, nu hangt het tegen een 4 aan maar blijf ik op 3,5 steken.
Eerder dit jaar zag ik deze band samen met Iotunn in De Helling. Waar Iotunn - een band waarvan ik met name hun laatste album erg waardeer - vond tegenvallen, was ik juist erg onder de indruk van In Vain, een band waarvan ik niet heer erg onder de indruk was van het enige album dat ik van ze kende.
Hun discografie kwam onlangs uit in een vriendelijk geprijsde boxset, een mooi excuus om me eens verder in deze band te verdiepen. Te beginnen met The Latter Rain.....
De eerste drempel die ik even moet overwinnen is de platgeslagen productie waar deze CD slachtoffer van is geworden. Maar als mijn oren zich een beetje hebben aangepast, blijkt dit album muzikaal wel erg interessant! De afwisselende progressieve metal zit boordevol verwijzigen naar black-, death- en heavy metal en vliegt regelmatig op een positieve manier uit de bocht.
Dit album is mijn kennismaking met Vanaheim. Een erg aangename, mag ik wel zeggen. Net als ProGNerD draai ik zelden folk en aanverwante metalgenres, maar Vanaheim heeft mij muzikaal meer te bieden dan de gemiddelde folkmetalband.
De groots opgezette nummers zitten vol typische folkmelodieen, maar regelmatig treedt het deathmetalgeluid naar de voorgrond, om daarna volop naar Epica-achtig bombast te transformeren. De vergelijking met Ayreon (The Gentle Storm) is treffend. Ook daar hebben de folkelementen hun rol, maar is het een van de vele ingrediënten die de muziek bepalen.
Flotsam and Jetsam - Rats in the Temple (2026) 4,0
12 september, 11:21 uur
Sterk! De band klinkt fel en gedreven en wederom levert Eric AK een sterke zangprestatie. De drums lijken wel wat meer op de voorgrond te staan. Ken Mary heeft volgens mij wat meer een vinger in de pap gehad als ik de credits bekijk. Misschien teveel? Mooi vervolg op een sterke album-serie sinds het titelloze album uit 2016.
De nieuwe Mastodon heeft zo'n beetje de hele week op mijn platenspeler liggen marineren.... Ik kan er maar geen genoeg van krijgen! De ontwikkeling die de band al een aantal albums doormaakt wordt nog verder gevoerd en misschien wel vervolmaakt! Sterke nummers vol afwisseling en intensiteit en een productie om je speakers bij af te likken. Marrow Deep is Mastodon op z'n best!
Sterke plaat van Mastodon, maar in zo'n sterk oeuvre legt het gewoon af tegen het latere werk. Hier voert de agressie nog de boventoon, waar ik de evolutie naar een meer evenwichtig en progressief geluid wat beter weet te waarderen. Desondanks staan er wel bijzonder sterke tracks op deze plaat.
1. Crack The Skye
2. Hushed and Grim
3. Emperor Of Sand
4. Once More 'Round The Sun
5. Leviathan
6. The Hunter
7. Blood Mountain
