Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



De hele plaat, maar vooral kant B blijft erg sterk. "All killer, no Filler" heet dat dan. Lang geleden dat een plaat zo'n impact op me maakte.

Score: 93/100

Mijn review op Zware Metalen:

Sinds het debuut in 2001 heeft Tobias Sammet met zijn project Avantasia een indrukwekkende discografie opgebouwd. De beide Metal Opera-albums leunden nog zwaar op de powermetaltraditie die is gestart door Helloween, maar gaandeweg werden de albums pompeuzer, orkestraler en verdween de powermetal naar de achtergrond. Wat op elk album bleef, is de indrukwekkende line-up aan gastzangers. Ook op het tiende album Here Be Dragons trekt Tobias weer een blik met geweldige vocalisten open. De meeste daarvan hebben we al eerder op albums van Avantasia gehoord. Nieuwkomers zijn Tommy Karevik (Kamelot), Kenny Leckremo (H.E.A.T.) en Adrienne Cowan (Seven Spires, zong al wel live bij Avantasia).

Opener Creepshow is kort maar krachtig, laat een – voor Avantasia-begrippen – directer en minder bombastisch geluid horen en lijkt een knipoog naar de hairbands uit de jaren ’80. Het directe en wat drogere geluid van dit nummer zet de toon voor het hele album, dat in vergelijking met recente albums behoorlijk minder opgezwollen klinkt.

Na het kortste nummer volgt in het titelnummer met negen minuten het langste nummer van de plaat. Hierop laat Geoff Tate als gastzanger horen nog steeds over een stel prima stembanden te beschikken. Natuurlijk heeft hij niet meer de kracht van zijn topjaren, maar hij heeft zeker niet aan zeggingskracht ingeboet. Here Be Dragons is een heerlijk gedragen midtemponummer en een van de betere van het album.

Vanaf het navolgende The Moorlands At Twilight begint het album helaas een beetje als een kleurplaat te voelen. De schetsen van de nummers hebben we al zo vaak gehoord, alleen worden er nu andere kleuren gebruikt. Op The Moorlands At Twilight doet Tobias de tijden van The Metal Opera enigszins herleven en wie vraag je om een powermetalnummer met rollende dubbelbassdrums in te zingen? Natuurlijk maakt Michael Kiske hier zijn opwachting. Tommy Karevik kan het belegen klinkende The Witch niet redden en het energiek klinkende Phantasmagoria recycled stiekem toch wel veel eerdere ideeën uit het repertoire van Avantasia.

Op kant B revancheert Sammet zich enigszins. Het retro klinkende Bring On The Night doet erg aan het werk van Jim Steinman (o.a. Meat Loaf) denken en klinkt dankzij het toetsenwerk en gitaargeluid als een tijdreis terug naar de jaren ’80. Op dit album voelt dit nummer als een frisse wind, na wat mindere nummers. Ook de heerlijke openingsriff van de energieke Unleash The Kraken houdt de luisteraar bij de les. Wat een lekkere headbanger is dit!

Helaas voltrekt de keerzijde van dit album zich op vergelijkbare wijze als het eerste deel, al vallen de zangprestaties van Kenny Leckremo op Against The Wind en Roy Khan in het afsluitende nummer in positieve zin op. Helaas kunnen ze niet voorkomen dat de nummers wel erg inwisselbaar klinken.

Ondanks de minpunten van dit album denk ik dat Avantasia-fans zich aan Here Be Dragons zeker geen buil zullen vallen. Daarvoor levert Sammet genoeg kwaliteit.

De terugkeer van Joey Belladonna betekent niet direct een terugkeer naar de jaren ’80-sound van Anthrax. Muzikaal borduurt de band redelijk door op We’ve Come For You All, alleen klinkt het veel frisser en energieker. Daar heeft de stem van Belladonna zeker een rol in. Hij laat op dit album horen nog steeds over een stel uitstekende stembanden te beschikken en draagt met zijn melodieuze stem in hoge mate bij aan het meezing-gehalte van dit album. Want ja, dit album staat boordevol nummers met sterke, melodieuze, refreinen. En hoezeer ik John Bush ook waardeer als zanger, Joey Belladonna brengt dan toch iets extra’s.

Lange tijd kan dit album wedijveren met mijn favoriete albums Spreading The Disease en Among The Living. Nummers als Fight ‘em.. In The End en I’m Alive laten de band in een ongekende vorm horen en als de plaat na Judas Priest was geëindigd zou dit album deze klassiekers naar de kroon kunnen steken. Helaas zakt het niveau met Crawl en The Constant. Hier wordt de Soundgarden-kaart gespeeld en daardoor vallen deze nummers teveel uit de toon bij de rest van de plaat, al zijn het zeker geen slechte nummers. Revolution Screams heeft goede momenten maar klinkt afgeraffeld.

Ondanks de dip aan het einde toch 4,5 sterren.

(reactie op ander bericht)



Zo verging het mij ook gisteren...

Triumph And Power, waar het machtige Steel Versus Steel gisteren nog werd gespeeld, had ik al in de kast staan, maar de twee albums daarna vond ik beduidend minder. Daarom had ik Sunraven aanvankelijk geen kans gegeven. Dankzij het prima optreden van gisteren werd ik toch verleidt om het album mee te nemen.

En het moet gezegd, dit album klinkt uitstekend. Er worden geen nieuwe wegen bewandeld, maar de oerdegelijke heavy metal klinkt wordt vol overtuiging uitgevoerd en de rotsvaste stem van JB tilt het materiaal boven de middelmaat uit.

Lekkere pretentieloze plaat!

Passion & Warfare is voor velen de lat waarlangs alle overige output van Vai wordt gelegd. En ja, dat is een vrij briljant album.

Toch luister ik deze EP vaker dan zijn magnum opus. Alien Love Secrets heeft iets onstuimigs en een spontaniteit die ik op veel ander werk van de beste man mis. Vooral op Kill The Guy With The Ball komt die onstuimigheid heerlijk naar voren.
Ook het ingetogener werk mag er zijn, met het fenomenale Tender Surrender als hoogtepunt van deze EP.

Na een matige start van zijn solocarrière neemt het niveau van zijn werk hoorbaar per album toe, wat leidt tot een voorlopige hoogtepunt in de vorm van Chemical Wedding. Roy Z pent samen met Dickinson een tiental nummers waarop Dickinson alle ruimte krijgt om zijn stemkunsten te etaleren.

Het gedreven en enigszins sludgy aandoende King In Crimson opent de plaat op sterke wijze. Het geluid van de 7-snarige gitaren klinkt zwaar maar transparant en is een genot voor het oor. Geen platgeslagen productie, maar een levendig geluid. Andere hoogtepunten zijn The Tower - dat in de opening heel even aan Wrathchild refereert - , Gates Of Urizen en het afsluitende The Alchemist. Eigenlijk valt alleen het ietwat flauwe Killing Floor uit de toon.

Iron Maiden-maatje Adrian Smith geeft na Accident Of Birth opnieuw acte de présence en wisselt menig gitaarsolo af met Roy Z in zijn herkenbare stijl. Heerlijke plaat!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Mijn review voor Zware Metalen:

Hét verhaal in aanloop naar Parasomnia was natuurlijk de terugkeer van Mike Portnoy, meesterdrummer en medeoprichter van de band, na een afwezigheid van dertien jaar. Toen Mike in 2020 meedeed op John Petrucci’s soloalbum Terminal Velocity en een jaar later samen met Petrucci en Jordan Rudess te horen was op het derde album van Liquid Tension Experiment, groeide de hoop van de fans op een mogelijke terugkeer. In oktober 2023 komt dan eindelijk de aankondiging dat Portnoy terugkeert bij de band. Brengt hij met zijn terugkeer weer iets van het heilige vuur terug dat een beetje miste op de laatste albums?

Wat in ieder geval na de eerste luisterbeurt van dit album al opvalt, is hoezeer de karakteristieke drumstijl van Portnoy onderdeel uitmaakt van het geluid van Dream Theater. Mike Mangini is natuurlijk geen pannenkoek en een fantastische drummer, maar Portnoy heeft iets commanderends in zijn stijl dat hem aanweziger maakt. De eerste single Night Terror gaf daar al een uitstekend voorproefje van met zijn kenmerkende fills na het intro, waarmee hij lijkt aan te geven echt terug te zijn. Maar Parasomnia staat vol met zijn onnavolgbare drumpartijen.

Parasomnia is geen conceptalbum in de zin dat er een verhaal wordt verteld. Wel hebben de thema’s van de nummers met elkaar gemeen dat ze allemaal gaan over slaapgerelateerde aandoeningen. Ook muzikaal zijn de nummers met elkaar verbonden doordat thema’s in verschillende nummers terugkomen. Dat begint met het instrumentale In The Arms Of Morpheus (god van de dromen) dat als een ouverture verschillende muzikale thema’s introduceert.

Night Terror begint vervolgens langzaam en onheilspellend, maar nadat Portnoy zijn drumkit de sporen geeft, vuurt John Petrucci een stevige gitaarriff af en schiet de band uit de startblokken. Wat volgt is een nummer waar instrumentale kunsten en melodieuze refreinen en coupletten elkaar afwisselen.

De tweede single van dit album is A Broken Man en opent chaotisch, dissonant met een spervuur aan gitaarriffs. Het nummer gaat over slaapstoornissen als gevolg van PTSS vanuit het perspectief van een oorlogsveteraan en de muziek sluit hier naadloos bij aan.

Het donkere Dead Asleep leunt zwaar op de groovende riffs uit de 7-snarige gitaar van Petrucci. Dit nummer draait om de sfeer en de compositie en geeft James LaBrie de ruimte om te schitteren. Natuurlijk weten we dat zijn stem niet meer zo elastisch is als in beginjaren negentig, maar binnen zijn huidige grenzen laat hij nog steeds horen een uitstekende vocalist te zijn met een uniek stemgeluid. Dit nummer is een hoogtepunt op Parasomnia.

Dan volgt met Midnight Messiah een uptempo rocker met een knallend refrein waar het spelplezier vanaf spat. Natuurlijk nooit helemaal recht-toe-recht-aan, maar wel grotendeels in een vierkwartsmaat gespeeld en met een redelijk traditionele songstructuur. En de kleine acht minuten die dit nummer duurt is het een van de kortere tracks. Dit nummer zal het ongetwijfeld goed doen op de aankomende tour voor dit album.

Na een kort intermezzo start Bend The Clock als een ballad, dat gaandeweg transformeert tot een meeslepend sfeervol nummer waar James LaBrie in zijn kracht wordt gezet. Langzaam maar zeker werkt de band naar een hoogtepunt alvorens Petrucci op de afsluitende solo laat horen niet alleen technisch zeer begaafd te zijn, maar ook prachtige melodieën uit zijn gitaar weet te toveren.

Dan hebben we inmiddels 51 minuten erop zitten als hét hoogtepunt van dit album begint in de vorm van The Shadow Man Incident. Dit twintig minuten durende avontuur is mijns inziens een van de betere epics uit de carrière van Dream Theater.

De tijd zal leren hoe dit album zich zal verhouden tot de rest van de rijke discografie van deze band, maar Dream Theater laat op Parasomnia een energie en spelvreugde horen die ik al in geen twintig jaar van deze band heb gehoord. Ik had niet gedacht dit ooit nog eens te zeggen over een album van deze band, maar vooruit… Jaarlijstmateriaal!