Het vorige album Noktvrn belandde op plek 20 in mijn jaarlijst van 2021. Die positie zei destijds vooral iets over de ongekende rijkdom van dat muziekjaar. De nieuwste worp - Innern - zou zomaar een serieuze kandidaat gaat zijn voor de eindlijst van 2025.

De plaat trapt af met het indrukwekkende Marter, dat voortdurend laveert tussen rauwe black metal en meeslepende post-metalpassages. Het machtige Xibalba groeit vervolgens uit tot mijn persoonlijke hoogtepunt: groots, meeslepend en perfect in balans.

Op de tweede helft van het album neemt de brute intensiteit iets af, maar dat maakt de muziek niet minder spannend. Hier komt juist de postmetalzijde sterker naar voren, alsof de band na het neerhalen van het uiterlijke harnas steeds dieper het innerlijke mensbeeld probeert te benaderen. Ook dit deel levert drie sterke composities en een kort piano-intermezzo op, met Forlord als uitschieter. In dat nummer doet Der Weg Einer Freiheit opvallend denken aan het Anathema van de jaren ’10, al blijft de band nog altijd steviger in toon.

Zoals wel vaker bij deze Duitsers vraagt Innern tijd en meerdere luisterbeurten voordat het zijn ware aard prijsgeeft. De fantastische productie maakt het echter een genot om dat proces steeds opnieuw te ondergaan.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Bernt Fjellestad, tegenwoordig vocalist bij In The Woods..., zingt op deze plaat van Susperia. En omdat ik erg enthousiast ben over zijn kunsten bij zijn huidige band, ben ik in zijn verleden gaan duiken. En dat levert met The Lyricist een uitermate geslaagde kennismaking op. Susperia speelt een strak afgemeten mix van thrash, black en death metal waarover Fjellestad zijn arsenaal aan keelgeluiden laat horen. De muziek ligt lekker in het gehoor, is weliswaar iets te plat geproduceerd, maar biedt veel variatie.

Wat een mooie dag is het voor liefhebbers van deathdoom! Zowel Paradise Lost als Novembers Doom brengen vandaag nieuw werk uit.

Dit album van Novembers Doom had ik al eerder mogen ontvangen, vandaar dat ik al enige tijd met Major Arcana heb doorgebracht. En dat was niet bepaald een straf, want Paul Kuhr en consorten hebben met dit album werkelijk een erg sterk album uitgebracht, boordevol sterke melodieuze deathdoomnummers die worden gedomineerd door volvette riffs met daarover de kenmerkende zang- en gruntcombinatie van bandleider Paul Kuhr. Hier lust ik wel pap van!

Novembers Doom was sinds mijn kennismaking met hun album Hamartia al aardig op weg om een van mijn favorieten in dit genre te worden en Major Arcana is misschien wel mijn favoriete album van de band tot nu toe. Aanrader!

stem geplaatst

Het album heeft inmiddels ettelijke malen op de draaitafel gelegen. Niet omdat ik het zo'n geweldige opvolger van Leaves Of Yesteryears vind, maar vooral omdat ik graag wil horen waarom anderen zo enthousiast zijn over dit album.

Ik hoor het nog niet. De nummers, op het sterke The Slave That You Are na, kabbelen me teveel voort en storende factor is de zang die veel te ver voorin de mix staat. Daarbij zingt Kjetil Nordhus niet zo heel sterk op dit album. Ik blijf nog even volharden, wie weet valt het kwartje nog.

Atma straalt een ander soort energie dan zijn voorganger. Waar The Great Cessation voelde als een grootse, allesverterende comeback, klinkt Atma directer en compromislozer.

De productie is droog en ruw, de riffs zijn meer rechttoe rechtaan, en het album ademt minder zweverigheid dan eerdere platen. Dat is op zich verfrissend, maar het mist wel een beetje de gelaagdheid en dynamiek van The Great Cessation en The Unreal Never Lived. Prepare the Ground en het titelnummer zijn logge stoomwalsen, met een nadruk op kracht en herhaling, maar bieden minder verrassingen.

Atma is nog steeds een uitstekend album, maar voelt in het licht van zijn voorgangers als een pas op de plaats. De ontwikkeling die Yob eerder liet horen lijkt hier even te stagneren — of misschien is dat gewoon het effect van teveel Yob achter elkaar luisteren.

1. The Great Cessation
2. The Unreal Never Lived
3. Atma
4. The Illusion of Motion
5. Catharsis
6. Elaborations Of Carbon

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Na drie jaar stilte en een korte ontbinding keert Yob in 2009 terug met The Great Cessation. De productie is zwaarder en massiever en slaat een brug tussen de massiviteit van de vorige twee albums en de meer psychedelische benadering van de eerste twee platen.

Burning the Altar is een overdonderende opener, waarin de logge riffs en de bezwerende zang van Mike Scheidt je meteen meesleuren. De dynamiek is imposant: traag en zwaar, maar nooit loom of futloos. Silence of Heaven en Breathing from the Shallows bouwen verder op die spanning.

Het titelnummer, ruim twintig minuten lang, is de ware climax van het album, waarin alle facetten van de sound van Yob samenkomen.

1. The Great Cessation
2. The Unreal Never Lived
3. The Illusion of Motion
4. Catharsis
5. Elaborations Of Carbon

Tegelijk met zijn nieuwste solo-album brengt Arjen Lucassen zijn debuutplaat uit. Het is leuk om dit album eens te luisteren, maar het materiaal op Pools Of Sorrow ~ Waves Of Joy nodigt niet echt uit om de CD regelmatig te luisteren. Toch hebben sommige tracks best potentie, zoveel wordt wel duidelijk op de bonus-CD waarop Arjen een aantal nummers opnieuw heeft opgenomen. Vooral het gebruik van een drummer in plaats van een computer maakt al een wereld van verschil. Deze CD komt niet vaak meer uit de kast, vermoed ik.

stem geplaatst

Het vorige album van VR vond ik eigenlijk best sterk. The Devil's Asylum begint nog wel OK, maar meneer Thorpe bedient zich gaandeweg in de nummers van een gezapigheid die zijn weerga niet kent. Zanger Brian Betterton, die zichzelf schijnbaar graag 'Chalice' laat noemen, wordt door bandleider Thorpe qua capaciteiten met de illustere Carl Albert, maar mag zich nog niet eens in zijn schaduw begeven. Maar ach, zelfs wijlen Carl Albert had met zijn stem dit materiaal naar een bovengemiddeld niveau geholpen.

Ik heb vandaag toch maar dit album een digitaal rondje laten draaien, aangemoedigd door de positieve kritieken hier. Helaas deel ik het optimisme over dit album vooralsnog niet helemaal.

Giants On The Run opent het album nog vurig en energiek en Savior Of The Word doet het ook aardig, maar daarna zakt het album als een plumpudding in, met als dieptepunt het verschrikkelijke This Is Tokyo. Alleen bij Universe en Majestic veer ik weer op. Vier sterke nummers van de 10 is te weinig.....

Wat mij verder stoort aan de plaat is de productie en dan met name de drums. Ook de zang klinkt me te digitaal. Het is duidelijk te horen dat de heren zangers proberen de grenzen van hun bereik te overtreffen en dat dit her en der is gecorrigeerd. Daar heb ik op zich geen moeite mee als het subtiel gebeurt, maar hier hadden de vocalisten af en toe beter andere keuzes kunnen maken.

stem geplaatst

Sacred Reich blijft voor mij een speciale band. Ik kreeg ooit The American Way op vinyl bij een abonnement op de Aardschok en heb dat album grijs gedraaid. Mijn eerste metal-concert ooit was een optreden van Sacred Reich in Hedon in '91 (met in voorprogramma Atrophy) en ik heb ze daarna nog een paar keer gezien. De band verzaakt nooit live en staat als een huis. Dat hoor je ook op dit live-album dat ik tot mijn verbazing via het label Jolly Roger eindelijk op vinyl uitgebracht zag worden.

De setlist is een mooie mix van klassiekers en ondergewaardeerd materiaal van het derde en vierde album van de band. Phil is op de meeste nummers prima bij stem (op Who's To Blame iets minder), Wiley is in vorm met zijn leads en Gregg en Jason vormen met de bas van Phil een strakke basis.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



In tegenstelling tot de rest hier, geniet ik nog steeds erg van dit album.

Score: 81/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Waar de twee voorgaande albums van Therion nog voorzichtig speelden met klassieke invloeden, gaat Christofer Johnsson op Theli voor het eerst vuistdiep voor een symfonische aanpak. Hier ontmoeten metal en klassiek elkaar op heerlijke wijze, met koorzang, orkestraties en bombastische composities waarin Wagner nooit ver weg lijkt. Kitsch en over-the-top, maar ik hou ervan!

De metal zelf klinkt in vergelijking met latere albums nog wat ruw en hoekig, maar juist daarin schuilt de charme van Theli. Het album is ambitieus, maar draagt nog de onbevangenheid van de eerdere platen.

Lekker dit! De death metal van Therion wordt op deze plaat voorzichtig geïnjecteerd met symfonische invloeden. Het klinkt rauw en donker, maar laat het eerste licht schijnen over wat de toekomst voor deze band/dit project zal brengen. De kale productie is is niet bepaald tijdloos, maar past perfect bij de muziek.

Ik ben met terugwerkende kracht de oudere albums van Therion aan het luisteren. Ik leerde de band kennen met Lemuria/Sirius B, wat ik nog steeds enorm sterke albums vind.

Dan is het even omschakelen als ik Lapca Kliffoth voor het eerst opzet. Het is ten eerste wennen aan de nog wat primitieve productie, de wat rudimentair opgezette nummers, maar ook aan de soms bijna hardcore-achtige zang van Christofer Johnsson. Toch neemt mijn waardering voor dit album per draaibeurt toe. Benieuwd naar de albums die volgen...

Het kan verkeren….. waar mijn 15-jarige dochter jarenlang door mij is beinvloed in haar muzieksmaak, komt zij nu ineens met albums in huis van artiesten die ik tot nu toe vooral van naam kende in genres die ik nooit heb verkend. The Sisters Of Mercy is zo’n band. Ik kende ze vooral dankzij de band Paradise Lost, die deze band steevast als invloed noemt, maar vond dat geen aanbeveling omdat de slechtste albums van PL het sterkst door deze band waren beïnvloed.

En dan kom ik er dankzij mijn dochter achter dat TSOM eigenlijk gewoon te gekke muziek heeft gemaakt. En misschien is mijn smaak in de loop der jaren veranderd. Dit album is in ieder geval een lichte openbaring voor mij en een uitnodiging om de discografie verder te verkennen.

Mijn review op Zware Metalen:

August Life, het geesteskind van Gert Nijboer (onder andere Vengeance, Picture, Highway Chile) en Bryan Ketelaars (Armageddon, Auracle), bracht in 2018 het prima debuut New Eternity uit. Op dit album lieten de heren volvette heavy metal horen met progressieve invloeden, zoals ze die in de jaren tachtig graag in de Verenigde Staten pleegden te maken. Nu keren zij terug met opvolger Passage Of Time.

Wat direct opvalt bij het beluisteren van Passage Of Time, is het geluid dat producer Markus Teske dit album meegaf. Niet dat het debuut slecht klonk, maar het nieuwe album klinkt veel opener en gelaagder en opener Guidelines kant werkelijk je speakers uit. Op dit twaalf minuten durende nummer trekken de heren direct alle registers open om te laten horen dat de tijd niet stil heeft gestaan sinds hun debuut. De progressieve invloeden zijn nog veel duidelijker aanwezig en het nummer laat een stortvloed aan riffs en solo’s van gitarist Gert Nijboer voorbij komen. Een heerlijke manier om met de deur in huis te vallen.

Het navolgende Blackened Ground is een meer traditioneel metalnummer waarop zanger Bryan Ketelaars de show steelt. Hij beschikt over een krachtige en zuivere stem, maar geeft zijn zangpartijen nét even een rauw randje mee voor de juiste agressieve toon. Met zijn stem is hij sowieso smaakmaker op dit album. Luister maar eens naar het dreigende Constructing Monsters of het epische Tidal Waves, waar hij met zijn stem een enorme variatie laat horen zoals een Jon Oliva in betere tijden.

Daarmee wil ik gitarist Gert Nijboer zeker niet tekort doen. Hij strooit kwistig met volvette gitaarriffs en zijn solo’s zijn zwanger van de arpeggio’s en andere nek-acrobatiek. Daarbij is zijn spel heerlijk losjes en doet hij met weemoed denken aan de tijden van vóór de Youtube-generatie en hun klinische gitaarspel.

Nadat Nijboer en Ketelaars bijna een album lang vooral hun spierballen flexen, sluit de vinylversie af met het meer ingetogen The Water, dat klein begint, gaandeweg steeds verder uitbouwt om weer ingetogen te eindigen. Luister je de CD, dan krijg je met het akoestische Air To Breathe nog wat extra tijd om op adem te komen na alle geweld op Passage Of Time.

Heb ik dan helemaal niets aan te merken op dit album? Toch wel, want in de langste nummers – en dan met name op Guideliness – voelt het soms alsof er teveel ideeën in een nummer worden gepast of dat er een modulatie teveel wordt doorgevoerd. Maar wat de boventoon voert is dat August Life met hun tweede album een bijzonder krachtige en gevarieerd album hebben afgeleverd, die liefhebbers van US heavy metal en de meer progressieve Europese bands als Vanden Plas en Evergrey zeker zullen waarderen.

Wat ik schreef bij deel II, geldt in zekere mate ook voor dit derde album van Blackbraid. Oftewel, Jon Krieger bouwt door op het geluid van de vorige albums zonder wezenlijk af te wijken van de formule. Het klinkt echter allemaal nét weer iets verzorgder en iets maakt dat ik dit album regelmatig blijf draaien, waar de vorige twee op minder speeltijd mochten rekenen.

De opgaande lijn zet zich voort.

1. Blackbraid - III
2. Blackbraid - II
3. Blackbraid - I