Ooit kende ik - behalve een aantal losse nummers als Wheels Of Steel en Motorcycle Man - alleen het album Forever Free van deze band, tot het geweldige laatste album Hell Fire & Damnation op mijn spoor kwam. Sindsdien ben ik toch een beetje verder in het verleden van deze band aan het duiken. En laat ik nu vorige week de mooie boxset Eagles & Dragons zomaar tegenkomen bij mijn frequent bezochte platenzaak! Deze boxset bevat al hun platen uit de jaren '90 en '00. Een mooie aanleiding om eens serieus werk te maken van die duik in het verleden.

Solid Ball Of Rock is de eerste plaat uit deze box en klinkt alvast uitstekend! De productie laat nog wat sporen uit de jaren '80 horen dankzij de typische gated reverb op de snare, maar klinkt als een klok. Ook de nummers zijn uiterst genietbaar.

Het titelnummer - een redelijk clichématig midtemporocker - opent de plaat en doet me nog niet gelijk opveren, maar op Altar Of The Gods doet de band waar ik ze het sterkst vind: stevige uptempo metal spelen. Dit doet de band nog eens dunnetjes over op andere geweldige nummers als Lights In The Sky en Baptism Of Fire.

Maar ook als het tempo naar beneden gaat, komt Saxon hier sterk voor de dag. Het beste voorbeeld hiervan is wat mij betreft Ain't Gonna Take It, waar het motief uit Led Zappelin's Kashmir op smaakvolle wijze wordt eigengemaakt. Ook Overture in B-Minor en Refugee in Requiem worden overtuigend neergezet.

Solid Ball Of Rock is zijn titel meer dan waardig en een plaat die me erg benieuwd maakt naar wat de band nog verder te bieden heeft in deze boxset.

Voordat Dismember de death metalklassieker Like An Overflowing Stream opnam, speelden een aantal leden van die band onder de naam Carnage (met ook Michael Amott in de gelederen) ook al typische Zweedse deathmetal. LIK – een trio uit Stockholm met leden van Katatonia, Witchery en Nale – doet er op zijn album Carnage dan ook geen enkele moeite voor om te verbergen waar de heren de mosterd vandaan halen.

Vanaf het moment dat de opener To Kill begint met de zagende HM-2 gitaren is het een feest der herkenning. De ene na de andere op Dismember/Carnage-leest geschoeide riff buldert tien nummers lang de speakers uit. De nummers bieden onderling genoeg afwisseling en klinken, ondanks het retro-karakter van de muziek, toch hedendaags dankzij de strakke productie van Lawrence Mackrory.

Gisteren mocht ik samen met een kleine honderd man het album met de bijbehorende film beluisteren in EYE. Een mooie ervaring om zo voor het eerst in volle concentratie voor het eerst een album tot me te nemen. Zeker als het album ook nog eens een van de betere werken van Steven Wilson sinds HCE blijkt. Vooral Objects Outlive Us laat een diepe indruk achter op me na de eerste luisterbeurt. Een sfeervol nummer dat klein begint en uitgroeit tot een geweldig gelaagd prognummer dat afsluit met een fenomenale gitaarsolo.

Het titelnummer heeft nog wat meer tijd nodig om te landen. Het komt wat moeizaam op gang in het deel Perspective met veel gesproken woord, maar daarna ontvouwt zich een nummer dat mij regelmatig terug doet denken aan Porcupine Tree's album Lightbulb Sun.

Dit album werd door mij altijd gezien als het minste SB-album met Neal Morse, maar ik moet mijn mening toch herzien nu ik het album weer eens opzet. Met name Gibberish, Crack The Big Sky en The Healing Colors Of Sound zijn erg sterke nummers en in tegenstelling tot albums als V en Snow kent dit album eigenlijk geen zwakke broeders. The Distance To The Sun is ook een van de betere ballads die Neal schreef. Halfje erbij.

Mijn review voor Zware Metalen:

In 2022 bracht Haken-gitarist Charlie Griffiths een uiterst sterk soloalbum met de titel Tiktaalika. Hierop bracht hij het progressieve geluid dat hij bij Haken laat horen samen met zijn voorliefde voor de heavy en thrash metal van eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Inmiddels heeft Charlie Tiktaalika tot projectnaam gepromoveerd en brengt hij met Gods Of Pangaea zijn tweede album uit. Als zangers heeft hij zich andermaal van de diensten van Daniel De Jongh (Textures), Vladimir Lalic (Organized Chaos) en Tommy Rogers (Between The Buried And Me) weten te verzekeren. Daarnaast doet Rody Walker (Protest The Hero) voor het eerst mee.

De albumhoes, een ode aan het werk van Ed Repka dat vele metalklassiekers siert, is een eerste teken dat Charlie zich voor Gods Of Pangaea meer focust op zijn thrashmetalinvloeden. De furieuze manier waarop Tyrannicide het album opent is de bevestiging dat het menens is op dit album. Er wordt gestrooid met riffs die niet hadden misstaan op de betere Testament- en Megadeth-albums en ook qua zang laveert Daniel de Jongh tussen de agressieve zangstijl van Chuck Billy en een clean zingende Dave Mustaine.

Verwacht echter geen retrothrashplaat bij het opzetten van Gods Of Pangaea. Je hoort weliswaar duidelijk de invloeden van bands als Annihilator, Megadeth en Testament terug, maar Charlie Griffiths weet zijn progressieve achtergrond goed te integreren in de thrashmetalbasis van het album. Dit zorgt voor een dynamische luisterervaring waarbij de nummers variëren van furieuze thrash tot complexe progressieve passages. De bijdragen van de verschillende zangers voegen een extra laag van diversiteit toe aan het album.

Die diversiteit vindt zijn hoogtepunt in het fenomenale Lost Continent. Muzikaal beslaat dit nummer het gehele spectrum van death, thrash en progressieve metal en Tommy Rogers weet met zijn gevarieerde stemgebruik altijd een passend antwoord te geven op het muzikale geweld.

Gods Of Pangaea is een album dat zowel fans van thrash metal als liefhebbers van progressieve muziek zal aanspreken. Charlie Griffiths bewijst wederom zijn veelzijdigheid als muzikant en weet met dit album een krachtige en meeslepende luisterervaring neer te zetten.

Op Celestial Death borduurt Cryptosis voort op het progressieve thrashgeluid dat Bionic Swam liet horen, maar voegt nieuwe ingrediënten toe aan het recept die het thrashgeluid wat meer naar de achtergrond drukken. Meer invloeden van black- en death metal en een progressiever geluid dankzij de meer prominente synths. Ik juich het toe dat de band het vorige album niet als blauwdruk voor deze plaat heeft gebruikt, maar moet tegelijk bekennen dat ik de riffs en hooks van het debuut wel een beetje mis.

33 jaar na de gloedvolle review van Wim Baelus in Aardschok draait deze plaat dan eindelijk zijn rondjes. De review maakte me, net als velen waarschijnlijk, erg benieuwd naar dit album. Geen idee meer waarom ik de CD destijds niet heb gekocht... wellicht lastig te krijgen indertijd, maar toen ik van de week een herpersing van Svart Records tegenkwam kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Natuurlijk klinkt de plaat naar huidige maatstaven gedateerd. De drumkit klinkt alsof er op natte dozen wordt geslagen en de gitaren klinken wollig en bedompt. Het past echter allemaal uitstekend bij de dreigende en onheilspellende sfeer die de nummers uitademen en het belemmert me hier dan ook helemaal niet in het luisterplezier.

De invloeden van Celtic Frost zijn niet van de lucht, maar ik meen ook wel een vleugje Obituary te horen (al zijn die natuurlijk op hun beurt ook weer beïnvloed door Tom Warrior en kornuiten). Erg gave plaat!

Elke keer dat ik deze CD opzet is het weer een genot voor het oor. Blackmore en Dio zijn in grootse vorm en staan prominent in de mix, maar ook de rest van de band staat als een huis. Ik kan me de bezwaren over de lang uitgesponnen nummers voorstellen, maar persoonlijk geef ik me graag over aan de grillen van Ritchie en stoort het me geenszins.

Het grote gemis op On Stage is natuurlijk Stargazer en alleen daarom is Live In Germany een mooie aanvulling aan de collectie.

Na bijna 24(!) jaar klinkt de mix van dit album enigszins belegen, maar zijn de nummers nog altijd enorm sterk. Threshold laat horen meester te zijn in het maken van goed in het gehoor liggende progressieve metal met enorm catchy refreinen. Ravages Of Time is hier een mooi voorbeeld van, maar een van de beste refreinen die de band maakte is toch wel die van Tune On Tune In. Wat een pracht!

Enige echte minpunt van dit album is het mierzoete en tenenkrommende Keep My Head.

Waar de nummers op het debuutalbum van dit trio nog samenhang missen, is dat euvel hier grotendeels opgelost. Heerlijke freaky jazz-fusion waar de individuele talenten van Alexander, Manring en Skolnick alle ruimte krijgen. Voor Magna Carta-begrippen is de productie zelfs uitstekend. De CD klinkt dynamisch en transparant, alsof je met de heren in de studio staat.

Mijn review op Zware Metalen:

Sinds het debuut in 2001 heeft Tobias Sammet met zijn project Avantasia een indrukwekkende discografie opgebouwd. De beide Metal Opera-albums leunden nog zwaar op de powermetaltraditie die is gestart door Helloween, maar gaandeweg werden de albums pompeuzer, orkestraler en verdween de powermetal naar de achtergrond. Wat op elk album bleef, is de indrukwekkende line-up aan gastzangers. Ook op het tiende album Here Be Dragons trekt Tobias weer een blik met geweldige vocalisten open. De meeste daarvan hebben we al eerder op albums van Avantasia gehoord. Nieuwkomers zijn Tommy Karevik (Kamelot), Kenny Leckremo (H.E.A.T.) en Adrienne Cowan (Seven Spires, zong al wel live bij Avantasia).

Opener Creepshow is kort maar krachtig, laat een – voor Avantasia-begrippen – directer en minder bombastisch geluid horen en lijkt een knipoog naar de hairbands uit de jaren ’80. Het directe en wat drogere geluid van dit nummer zet de toon voor het hele album, dat in vergelijking met recente albums behoorlijk minder opgezwollen klinkt.

Na het kortste nummer volgt in het titelnummer met negen minuten het langste nummer van de plaat. Hierop laat Geoff Tate als gastzanger horen nog steeds over een stel prima stembanden te beschikken. Natuurlijk heeft hij niet meer de kracht van zijn topjaren, maar hij heeft zeker niet aan zeggingskracht ingeboet. Here Be Dragons is een heerlijk gedragen midtemponummer en een van de betere van het album.

Vanaf het navolgende The Moorlands At Twilight begint het album helaas een beetje als een kleurplaat te voelen. De schetsen van de nummers hebben we al zo vaak gehoord, alleen worden er nu andere kleuren gebruikt. Op The Moorlands At Twilight doet Tobias de tijden van The Metal Opera enigszins herleven en wie vraag je om een powermetalnummer met rollende dubbelbassdrums in te zingen? Natuurlijk maakt Michael Kiske hier zijn opwachting. Tommy Karevik kan het belegen klinkende The Witch niet redden en het energiek klinkende Phantasmagoria recycled stiekem toch wel veel eerdere ideeën uit het repertoire van Avantasia.

Op kant B revancheert Sammet zich enigszins. Het retro klinkende Bring On The Night doet erg aan het werk van Jim Steinman (o.a. Meat Loaf) denken en klinkt dankzij het toetsenwerk en gitaargeluid als een tijdreis terug naar de jaren ’80. Op dit album voelt dit nummer als een frisse wind, na wat mindere nummers. Ook de heerlijke openingsriff van de energieke Unleash The Kraken houdt de luisteraar bij de les. Wat een lekkere headbanger is dit!

Helaas voltrekt de keerzijde van dit album zich op vergelijkbare wijze als het eerste deel, al vallen de zangprestaties van Kenny Leckremo op Against The Wind en Roy Khan in het afsluitende nummer in positieve zin op. Helaas kunnen ze niet voorkomen dat de nummers wel erg inwisselbaar klinken.

Ondanks de minpunten van dit album denk ik dat Avantasia-fans zich aan Here Be Dragons zeker geen buil zullen vallen. Daarvoor levert Sammet genoeg kwaliteit.